China wil Europa ontwrichten middels ‘verdeel en heers’

Toen de Chinese Communistische Partij (CCP) na de Tweede Wereldoorlog de macht greep in China, ontwikkelde haar toenmalige leider Mao Zedong een unieke strategie: “Omring de stad met het platteland”.

Dezelfde strategie wordt nu toegepast bij de pogingen van de CCP om Europa te ondermijnen – om het van binnenuit te domineren, en wel op een manier die pas ontdekt zal worden door de Europeanen als het te laat is.

Europa heeft met de Europese Unie geprobeerd meer op gelijke voet met China om te gaan. Aan de andere kant wil de CCP zich juist met ieder Europees land afzonderlijk inlaten, waardoor het de grotere partij is en gemakkelijker zijn macht, invloed en kracht kan inzetten.

Leiders van de Europese Unie hebben op 26 maart in Frankrijk een ontmoeting gehad met de Chinese leider Xi Jinping, in het kader van onderhandelingen die door de EU als “terughoudend” werden aangemerkt. Een rapport van de Europese Commissie van 12 maart toont deze voorzichtigheid aan en beschrijft de CCP als een “economische mededinger” en “systematische concurrent” van Europa.

Maar vlak voor deze ogenschijnlijk voorzichtige bijeenkomst, op meer gelijke voet, reisde Xi naar Rome, waar hij een ontmoeting had met de Italiaanse premier Giuseppe Conte tijdens een driedaags bezoek. Conte betuigde zijn steun vervolgens aan het CCP’s “One Belt One Road” project, waarmee Italië de eerste G7 natie werd die dit deed.

Door de steun van Conte te verkrijgen voor zijn doelen, zonder de inmenging van andere Europese leiders, kon Xi een voet tussen de deur van Europa krijgen voorafgaand aan de meer officiële ontmoeting met de Europese Unie.

Een onderliggende tactiek

Stap één in Mao’s strategie om “de stad te omringen met het platteland” in de begindagen van de CCP  was om CCP krachten toe te staan moeilijke slagvelden te vermijden. In plaats daarvan pakten ze eerst de velden en middelen aan waarop de steden vertrouwden om te overleven. Toen de leiders van het land zich realiseerden wat er gebeurde, was het te laat.

Andere versies van deze strategie worden gevonden in de Sovjet “salamitactiek” voor ondermijning, en de meer recente “koolstrategie” van het Chinese regime in de Zuid-Chinese Zee. Beiden werkten door te beginnen aan de buitenste ring van een bepaalde kwestie, om vervolgens geleidelijk aan het centrum te veroveren.

Onder de Sovjet-Unie nam deze strategie vele vormen aan. Het omvatte beïnvloeding van buitenlandse politici, de oprichting van oppositiepartijen binnen bestaande politieke partijen, de oprichting van burgerorganisaties om onenigheid te veroorzaken, en vele andere tactieken.

Terwijl de salamitactiek werd uitgevoerd, was één van de belangrijkste aandachtspunten van de Sovjet onruststokers om hun doelgroepen onwetend te houden over wat er zich afspeelde.

De “Koolstrategie”

In mei 2013 beschreef de toenmalige CCP Majoor Generaal Zhang Zhaozhong hoe hij de Zuid-Chinese Zee met een vergelijkbare methode zou innemen. Zhaozhong legde uit dat om betwiste gebieden in te nemen, de CCP eerst vissersschepen zou sturen, dan maritieme bewakingsschepen om te patrouilleren, en tenslotte oorlogsschepen.

“Het eiland wordt dus laag voor laag omwikkeld als een kool …. een koolstrategie heeft vorm gekregen”, zei hij en voegde eraan toe dat “Voor veel dingen moeten we de juiste timing hebben om ze te doen.”

Wanneer toegepast op de huidige politieke omgeving, hanteert de CCP dezelfde basisbenadering. In zijn programma’s zoals het “Belt and Road” plan, is het hoofddoel van de CCP de Verenigde Staten als wereldleider in te halen – zowel in termen van economie als invloed – maar dat kan het niet open en bloot doen.

In plaats van het openlijk tegen de Verenigde Staten of zelfs Europa op te nemen, is de CCP begonnen in de omliggende gebieden. Het is begonnen in derdewereldlanden het “Belt and Road” plan door te duwen, en heeft door deze en aanverwante programma’s in Latijns-Amerika, Afrika en delen van Azië al aanzienlijke controle gekregen over de lokale politiek en infrastructuur.

In de strategie van de CCP zijn Latijns-Amerika, Afrika en Azië de buitenste ringen van grondgebied. De volgende ringen richting de Verenigde Staten zijn Australië, Nieuw-Zeeland, Europa en Canada, waar de CCP zich momenteel overal richt op infrastructuurprojecten, met verschillende niveaus van dispuut.

Als de CCP de controle over deze landen kan krijgen – middels de cocktail van cruciale infrastructuur, het kopen van economische kernsectoren, het ondermijnen van politieke kringen en het gebruik van schuldvallen – zouden de Verenigde Staten in termen van invloed en economie van de rest van de wereld afgesneden kunnen raken.

Gunstige voorwaarden

Vanuit het standpunt van de traditionele Chinese oorlogsvoering, het observeren van patronen van veranderingen in de samenleving om de toekomstige richting te begrijpen, is Europa een slagveld geworden dat met ondermijning in het voordeel van de CCP kan uitvallen.

Met de Brexit loopt de Europese Unie het risico te breken. En veel Europese leiders aan de socialistische kant van het politieke spectrum zijn openlijk tegen het model dat de V.S. leidt. In de ogen van de CCP zijn dit gunstige voorwaarden om uit te buiten.

Dit is in het algemeen een instrument van ondermijning: het observeren van de destructieve trends binnen een samenleving en het versterken van hun dynamiek.

In termen van internationale politiek, wanneer landen breken met het door de V.S.-geleide model dat waarde hecht aan individuele vrijheden en mensenrechten, hebben ze de neiging naar het Chinese model te verschuiven, dat een “doe wat je wil” benadering heeft ten opzichte van mensenrechtenschendingen en totalitaire sociale controle.

Dit was ook te zien bij de “roze revolutie” in Latijns-Amerika, waarbij veel landen zich hebben losgemaakt van de Verenigde Staten en in plaats daarvan zijn overgestapt op een wereldwijd systeem gedomineerd door Iran, Rusland en China.

Voor de CCP is de naam van het spel “verdeel en heers”. Het is moeilijk om met grote landen een-tegen-een de strijd aan te gaan, maar als deze landen kunnen worden opgedeeld in stukjes zoals bij de Balkan en één voor één worden aangepakt, worden ze gemakkelijke doelwitten.

    Joshua Philipp

Joshua Philipp is een onderzoeksjournalist voor the Epoch Times.

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de meningen van The Epoch Times.

 

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN