Chinese regime zet drugsverslaafden in om geloof uit dissidenten te slaan

Naar Nederland gevluchte getuige van Chinese werkkampen vertelt haar verhaal

Vandaag op de dag van de mensenrechten brengt Epoch Times Nederland het verslag uit van een speciaal interview met een in Veenendaal woonachtige vluchteling uit China, Angel. Ze had een goed en succesvol leven in China, tot de vervolging van Falun Gong begon. Ze kwam zonder proces in een heropvoedingskamp terecht, omdat ze het onnodig en onrechtvaardig vond om onder druk van de Communistische Partij Falun Gong op te geven.

Ze heeft bijna 3 jaar vastgezeten op verschillende plekken. Ze kwam erachter dat drugsverslaafden een hele grote rol spelen binnen het staatsapparaat, dat is opgezet tegen geloofsdissidenten. Deze verslaafden knappen het vuile werk op voor de politie; het martelen, bewaken en bedreigen van de geloofsdissidenten, en toezicht houden op de productie, oftewel de inkomsten.

Zo weet de CCP alle openlijke kritiek te verstommen binnen de kampen. De drugsverslaafden zijn van de straat en maken zich nuttig. Ze zijn gezagsgetrouw, omdat ze betaald worden met onderdak en gratis drugs. Ten slotte is het hele systeem nog winstgevend ook, omdat Christenen, Oeigoeren, Tibetanen en Falun Gong beoefenaars aan het werk worden gezet.

De heropvoedingskampen zijn ‘officieel’ sinds 2013 opgeheven, maar het kamp waar Angel in zat staat er nog steeds, alleen zijn de woorden op de gevel overgeschilderd naar: “Vrouwen Drugs rehabilitatie centrum van Hohhot”. Ook bij andere werkkampen worden deze methodes toegepast. Hieronder het verslag.

Veenendaal – Via vluchtelingen werk ben ik in contact gekomen met Angel, een Chinese dame van rond de 40. Ze ziet er keurig uit en lacht vrolijk. Terwijl ik Chinese thee met haar drink, begint ze haar verhaal.

Angel groeide op in Shandong, aan de kust tussen Peking en Shanghai. In het China van na de studentenopstand in 1989 is ze een bovengemiddelde student en krijgt de kans om internationale handel te gaan studeren aan de Universiteit van Dalian. Ze behoort toe aan de enthousiaste jeugd die van China een goede welvarende staat wil maken. Net als veel van haar tijdgenoten is ze weinig geïnteresseerd in de oude cultuur van China, en veel meer in het moderne westen. Ze leest veel boeken van Amerikaanse en Russische filosofen.

Ze studeert, leeft, danst en zingt in Dalian waar ze na haar studie ook aan de slag kan bij een joint-venture tussen de staat en het Franse Total. Op de afdeling voor gaswinning en de constructie van pijpleidingen werkt ze als tolk voor de Franse en ook Nederlandse werknemers.

Falun Gong

Het is rond haar 23e jaar wanneer ze bij familie logeert en een boek leest wat op haar overkomt als een modern filosofisch boek. Ze leest het en is er enthousiast over; het blijkt een Falun Gong boek te zijn. Ze wist er wel wat van, maar ze dacht dat het meer iets voor oudere mensen was – haar moeder en tante beoefenden Falun Gong voor hun gezondheid.

Ze realiseert zich dat het niet bij gezondheidsoefeningen blijft en eigenlijk heel goed zou zijn voor de moderne maatschappij, omdat het iedereen motiveert om goed te doen. Ze raadt mensen de boeken aan, en verdiept zich er verder in. Ze is blij met deze Chinese ontdekking, aangezien filosofische werken haar tot dusverre wel wat handvaten hebben gegeven voor het leven, maar nu krijgt ze naar eigen zeggen; “inzicht in de fundamentele werking en diepere oorzaken achter het leven”.

Ze beoefent Falun Gong thuis op zichzelf. Tijdens vakanties bij haar ouders thuis lezen ze samen de boeken.

1999

Dan is Falun Gong plotseling overal in het nieuws. De staatsmedia maken Falun Gong zwart en het is het gesprek van de dag. Falun Gong zou de overheidsgebouwen hebben belegerd.

Aangezien ze weinig contact heeft met andere Falun Gong beoefenaars, ziet ze de vervolging van Falun Gong niet aankomen. Ze begrijpt ook niet wat die nieuwslezers op TV bezielen, en denkt, dat ze Falun Gong gewoon verkeerd begrepen hebben. Overal waar ze komt legt ze mensen uit, dat wat er over Falun Gong wordt verteld inhoudelijk niet kan kloppen.

Eerst nog naïef

Toch gaat de agressieve houding van de CCP tegen Falun Gong niet vanzelf over. Het eerste wat Angel er zelf van merkt is dat een bezorgde systeembeheerder haar vertelt op te letten; “omdat iedereen kan zien op welke websites ze komt.” Angel maakte er nooit een geheim van en kijkt regelmatig op de website met het laatste nieuws van Falun Gong. Plotseling krijgt ze ook een bezoekje thuis van een politieagent, die even een praatje komt maken. Achteraf begrijpt ze pas dat hij haar kwam controleren.

Peking, einde naïviteit en actie

Omdat Angel verder niet echt op de radar van de CCP komt, blijft ze uit de problemen. Totdat ze op haar nieuwe werk als commercieel assistent in Peking, via de VN mensenrechtencommissie een link krijgt naar de in het buitenland gehoste website van Falun Gong. Pas hier realiseert ze zich de ernst van de vervolging die gaande is.

Ze besluit om haar steentje bij te dragen, Falun Gong is immers iets goeds en ze wil dat mensen niet vergiftigd raken door alle propaganda die de CCP verspreidt, omdat ze ziet dat de propaganda het vervolgen van Falun Gong beoefenaars min of meer rechtvaardigt. Als iedereen die leugens gelooft, dan vindt niemand het raar als beoefenaars opgepakt worden.

Angel wordt actief, ze deelt zelfgeprinte flyers uit, vertelt honderden mensen tegelijk in online skype-discussiegroepen over de situatie en vertelt mensen hoe ze afstand kunnen nemen van de agressor, de Communistische Partij.

Veel mensen willen zich niet langer identificeren met de partij en kunnen zich sinds 2004 via een speciale website uitschrijven uit de Communistische Partij. Op dat moment was de website van deze Tuidang beweging de meest gecensureerde beweging op het Chinese internet.

Haar werk gaat goed en ze gaat dagelijks lunchen met collega’s bij de Oostpoort van de Nationale Militaire Academie in Peking. Rond de lunch hangt ze daarbinnen flyers aan deuren en legt ze video-CD’s in postvakjes van de militairen die er werken. Ze durft zelfs een flyer te geven aan een vriendelijke poortwachter die ze dagelijks begroet.

Hij is zichtbaar blij met de informatie en verspreidt het onder zijn collega’s, aangezien men wel weet dat er iets aan de hand is, maar echte informatie nergens voorhanden is.

Generaal van het Volksbevrijdingsleger

Xu Caihou Generaal
Foto uit 2009 van de inmiddels overleden ex-Generaal van het Chinese leger bij een bezoek aan het Pentagon in de V.S. op 27 oktober 2009 (Bron: Wikipedia)

Dat was echter te veel van het goede, want de materialen en informatie van Angel komen tot bij Generaal Xu Caihou, die naar verluidt woedend was dat dit in zijn militaire basis kon gebeuren. Al snel wordt Angel na een lunch vergezeld door een aantal militairen die haar, omdat ze geen militair is, naar de burgerpolitie brengen.

De politie neemt haar geld, lunchkaart en kaart voor het openbaar vervoer af. Tegelijkertijd wordt haar bureau op haar werk doorzocht op zoek naar Falun Gong materiaal. Ze vinden niks. Ook wordt haar huis doorzocht. Ze vragen haar Falun Gong op te geven, en adviseren Angel om bijvoorbeeld Boeddhist te worden.

Angel weigert en wordt uiteindelijk op een ander politiebureau zonder proces veroordeeld tot 2 jaar ‘heropvoeding’ in een dwangwerkkamp. Een kans op hoger beroep krijgt Angel ook niet. Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken helpt vanuit mensenrechtenoogpunt met het verbeteren van de Chinese wetten, maar wetten tellen in de praktijk niet.

Via het vrouwendetentiecentrum DongChang, voor criminelen, komt ze na 20 dagen in een speciaal doorvoercentrum voor Falun Gong beoefenaars terecht, ook in Dongchang. Dit is een buitenwettelijk centrum waar veel harder wordt opgetreden dan in normale detentiecentra.

Ze mag hier 3 dagen en nachten niet slapen en kan amper naar de wc. Terwijl ze moe en gespannen zijn, proberen agenten beoefenaars te bekeren, zodat ze Falun Gong op zullen geven. Ze wordt vastgebonden, opgehangen en bedreigd. Terwijl ze bloed afnemen bij Angel, vertelt ze onverschrokken over de orgaanroof, maar de vrouw die haar bloed afneemt, wil het niet geloven. De tendens is; als je te veel weet, ben je medeplichtig of in gevaar.

Hohhot heropvoedingskamp

Angel wordt na drie dagen samen met 50 vrouwen in een bus geladen waar ze 8 uur lang in de boeien zit, onderweg naar het heropvoedingskamp. De ontvangst is vriendelijk en de eerste dagen begint het bekeren opnieuw met een zachte benadering.

hohhot heropvoedingskamp china
Zeldzaam beeld van het heropvoedingskamp door dwangarbeid in Hohhot, Binnen-Mongolië. De Chinese tekst: “Hohhot vrouwen werkkamp”, wat nu veranderd is naar “Hohhot vrouwen drugs rehabilitatiekamp”.

Bij binnenkomst in de centrale ruimte staat met koeienletters “Vrijheid van geloof” op de muur, allemaal schone schijn, want de gevangenen, Christenen, Oeigoeren, en Tibetanen, zitten hier vast om hun geloof.

De eerste maand is nog zonder arbeid, puur gericht op transformatie. Al snel zit Angel in een isolatiecel, omdat ze niet mee wil werken aan haar bekering. Het is hier koud en ze wordt gedwongen om lang te blijven staan, ze wordt geslagen en er wordt voortdurend op haar ingepraat terwijl ze koud water over haar heen gooien.

Er staat alleen een kruk in haar cel en er is een plank aan de muur. Ze moet ’s nachts op de kruk slapen, omdat het beton te koud is. Omdat ze hier bijna een maand zit, zwellen haar benen gevaarlijk op. Haar benen halen de grond namelijk niet, en de bloedtoevoer wordt afgesneden doordat haar benen bungelen onder de kruk.

Het slaan en bekeren blijft doorgaan. Vooral in de avonduren maakt ze zich zorgen over de ‘helpers’ van de politie in het kamp.

Rehab drugs kamp
Een Chinese politieagent instrueert drugsverslaafden om te marcheren in een kamp in het “Gemeentelijke Verplichte Rehabilitatiecentrum” van Kunming op 8 july, 2005 in Kunming, China. (Guang Niu/Getty Images)

‘De helpers’

De bewakers, of ‘helpers’ van de politie in de werkkampen blijken stuk voor stuk drugsverslaafden te zijn. Angel merkt het in eerste instantie aan hun gedrag, hun uiterlijk, hun slechte gebit, en de plekken op hun handen en armen van de injectienaalden.

Later valt het haar op dat de ‘helpers’ af en toe een glas frisdrank krijgen van het kamppersoneel met wat pilletjes erin. Chinese drugsverslaafden krijgen hun drugs dus van het regime. Ze krijgen onderdak in de werkkampen, en kunnen zo het vuile werk opknappen voor de CCP: Het martelen en bewaken van gelovigen, zoals Christenen en Falun Gong beoefenaars, zodat deze ‘heropgevoed’ worden en hun geloof opgeven.

Op alle plaatsen en momenten in het kamp zijn er helpers aanwezig die continu de gevangenen onder druk zetten. Daarmee is het de wereld op zijn kop. Drugsverslaafden worden ingezet voor de ‘heropvoeding’ van mensen die streven naar goedheid, waarheid en verdraagzaamheid. Waartoe moeten ze worden opgevoed?

De helpers zijn nu vooral in de avonduren kwaadaardig. Voortdurend wordt Angel geslagen. Ze wil daarom niet in slaap vallen, of buiten bewustzijn raken, zodat ze nog enigszins controle over de situatie houdt met haar oprechte geest en overtuigingskracht. Op een gegeven moment springt ze, zelfs – ondanks de kou – in een basin met ijskoud water, om maar wakker te blijven. Ze verbaast de helpers hiermee.

Gedurende de jaren in het kamp leert Angel de helpers een beetje kennen en krijgt ze medelijden met ze. Veel van hen geven eerlijk toe dat hun leven zinloos is geworden sinds hun drugsverslaving. De meeste helpers krijgen respect voor Angel en haar volharding, waardoor zelfs de meest notoire helpers uiteindelijk niet meer voluit gaan, en ze Angel alleen nog voor de vorm slaan als er een agent in de buurt is.

In het kamp: Werken of niet?

Het systeem wat de CCP heeft opgezet is gericht op overtuigen, transformeren, hersenspoelen, en tegelijkertijd geld verdienen aan de gedetineerden door slavenarbeid. Na de eerste maand van martelingen gaat Angel aanvankelijk gewoon aan het werk.

Ze is nog steeds een net opgevoede vrouw, die volgzaam en welwillend wil zijn, en ook de overtuiging heeft dat deze mensen ook maar gewoon hun werk doen. Deze overtuiging zal ze in de loop van de jaren in dit kamp langzaam van zich af zetten.

Ze moet werken in een gebouw op het terrein, waarvan de ramen zijn afgeplakt met kranten. Er staan afgedankte oude weefmachines uit Japan, waar ze kleding mee moeten maken. Falun Gong gedetineerden mogen niet met elkaar praten. Andere gedetineerden, zoals christenen mogen nog wel met elkaar praten. Ze kan nergens haar Falun Gong oefeningen doen.

Ze ontmoet in het kamp meerdere beoefenaars, waaronder één uit Binnen-Mongolië, zij moest in de wasserette werken. Zonder verwarming in de winter. Een andere beoefenaar daar was zo erg gemarteld dat ze niet meer kon lopen. Ze werd elke dag door de helpers naar de werkplaats gedragen.

Op een zekere dag besluit Angel dat ze genoeg heeft van het werk en oefeningen wil doen. Ze loopt van haar plek in de werkruimte en gaat pontificaal voor het glas staan waar de bewakers zitten… en begint haar Falun Gong oefeningen doen.

De bewakers staan perplex, en voeren haar zo snel mogelijk af, omdat ze niet willen dat Angel een ‘slechte invloed’ op de andere Falun Gong beoefenaars heeft. Geleidelijk lijkt het erop dat meer en meer gevangenen in navolging van Angel ook hun werk neer willen leggen.

De leider van het kamp moet er uiteindelijk aan te pas komen om een speech aan iedereen te geven. Tijdens de speech roept één van de vrouwen Falun Dafa Hao! (Falun Gong is goed). Ze wordt meteen de mond gesnoerd en weggevoerd. Ook Angel krijgt tape op haar mond en kan niet langer Falun Dafa Hao! roepen, om de groep aan te moedigen vooral niet meer mee te werken.

Condoom tussen de eetstokjes

Lees ook dit artikel over Chinese eetstokjes (Engels) (Afbeelding getty images)

Vanaf nu wordt Angel niet meer naar de werkplaats gebracht maar opgesloten in het leefgedeelte van het kamp. Hier proberen ze Angel verschillende soorten werk te laten doen. Ze moet nu dagenlang in haar cel eetstokjes verpakken onder toeziend oog van de helpers, die de quota in de gaten houden.

Op een dag leest ze gedurende het werk wat er op de verpakkingen staat. Ze leest “steriel” en “voldoet aan de hygiëne eisen” op de hoesjes. Plotseling realiseert ze zich hoe slecht het is wat ze aan het doen is. Ik werk hier zonder dat ik mijn handen was, mensen gaan gewoon op de eetstokjes staan, de hygiëne is vreselijk! De dag erna vindt ze zelfs een condoom tussen de stapel eetstokjes, ze pakt hem met twee eetstokjes op en laat het aan iedereen op de gang zien. Bizar!

Dit is voor haar ook een moment om zich te bezinnen. Meer en meer realiseert ze zich; Ik werk hier mee aan een criminele praktijk, en daarmee doe ik slechte dingen! Onwetende mensen, die de eetstokjes kopen, of krijgen, lezen dat het schone producten zijn en dat het ontsmet is, terwijl er stapels eetstokjes op de grond liggen, zelfs bij de wc’s. In het kamp staat iedereen er gewoon op, mensen wassen hun handen niet, er zijn ook helemaal geen regels in het werkkamp voor de hygiëne of veiligheid, niemand interesseert het iets.

Er zijn geen beschermende handschoenen of andere kleding voor de gevangenen. Zoals die andere beoefenaar die constant moet wassen met chemische schoonmaakmiddelen; haar handen raakten totaal vermolmd. Of die groep die stokjes van elkaar moet splijten met blote handen, en vol splinters komen te zitten. Voor Angel is de maat vol en ze besluit nu volledig al het werk te weigeren.

De “hemel” de “hel” en het communistische dogma

Door de nieuwe houding van Angel zet de kampleiding weer alles op alles om haar te transformeren. Eerst “mag” ze naar de onderste verdieping die door de kampleiding de “hemel” genoemd wordt. Alles is omgekeerd bij de CCP, zelfs de hemel en de hel.

In de hemel krijgt ze dagenlang haatpropaganda tegen Falun Gong te zien op een TV, met keihard geluid, ze moet rechtop zitten. Angel bedenkt zich dat het goed is voor haar meditatiehouding om rechtop te zitten en weet het daarom vol te houden. Bij mij roept het associaties op met de film “La vita è bella”, waarbij de vader in het kamp de meest gruwelijke situaties in iets positiefs weet te veranderen.

Na een aantal dagen stopt deze methode en krijgt Angel de ene na de andere persoon te spreken over Falun Gong, maar het lukt niemand om Angel te overtuigen Falun Gong op te geven. Ze vraagt zich oprecht af waarom iedereen haar toch zo graag wil overtuigen, en legt keer op keer uit wat Falun Gong is, aan agenten, verslaafden, de officier van justitie, de bazin van het werkkamp, en zelfs de baas van het 610 bureau – de hoogste leider van de vervolging binnen de provincie Binnen-Mongolië – komt uiteindelijk met een delegatie langs om Angel te overtuigen.

Uiteindelijk zegt de kampleiding dat ze te weinig respect toont voor het gezag en besluiten ze dat het tijd wordt voor de bovenste verdieping… de hel

De Hel

Gao Rongrong, mishandeld door de CCP

De derde verdieping bestaat uit allerlei kamertjes met gekke namen erboven. Eerst wordt Angel opgesloten in de “relax” kamer. Het voelt voor Angel of ze naar een executieruimte wordt gebracht. De muur is volledig met matrassen geïsoleerd en er ligt een bokshandschoen en een elektrische stok om schokken mee uit te delen.

Een grote mannelijke agent laat even zien wat de stok voor een elektrische vonken kan geven en vraagt Angel: wil je nog steeds niet tekenen? Ze weigert en wordt met de handen op de rug in de boeien geslagen. De agent komt gevaarlijk in de buurt van haar gezicht en zegt: zodra ik je gezicht hiermee aanraak ben jij de volgende Gao RongRong!

Vervolgens krijgt ze schokken…Ze probeert nog weg te rennen, maar het volgende uur moet ze deze pijn verduren. Na een uur besluiten ze te stoppen om Angel weer een deurtje verder te brengen. Gelukkig is deze agent niet echt zo wreed als hij overkwam, en Angel komt er zonder ernstige verminkingen vanaf.

Langdurige isolatie

Na deze behandeling komt Angel in een nog kleinere, volledig donkere isoleercel terecht. Bovenin hangt een infrarood camera, waarmee ze geobserveerd wordt, maar zelf kan ze niets zien. Ze moet haar behoefte in de hoek van de cel doen, op de grond. Ze krijgt wel te eten maar mag niet slapen, elke keer als ze in slaap valt wordt ze wakker gemaakt.

Hoelang ze in deze ruimte heeft doorgebracht weet Angel niet meer, weken? maanden? Ze was zo moe dat ze continu in slaap viel. Na lange tijd komt de kampleiding weer langs met een getransformeerde beoefenaar die haar probeert te overtuigen. De kampbazin zei; ik wil maar één ding van je; ik wil dat je weer aan het werk gaat. Ze hoefde alleen maar in de werkplaats te gaan zitten, zodat ze konden laten zien dat Angel gebroken was en weer meewerkte. Angel besluit geen antwoord meer te geven.

Ze wordt meegenomen en op een andere plek moet ze werkkleding aan doen. Angel weigert. Vervolgens proberen een aantal helpers haar onder toeziend oog van de kampbazin aan te kleden, dit lukt niet en Angel staat half bloot voor haar. Ik ben geen crimineel, dus ik hoef deze kleren niet aan, zegt ze. Ze pakt een laken om zich te bedekken, en iedereen is stil. De kampleider is zichtbaar aangedaan en lijdt hier gezichtsverlies. Angel krijgt meer en meer vertrouwen in haar eigen kunnen.

Vrijlating

De twee jaar veroordeling van Angel is door haar verzet inmiddels uitgelopen op 2 jaar en vier maanden. Op geen enkel moment weet Angel wanneer ze vrij zal worden gelaten. Op een dag komen de agenten langs en vragen haar, wil je hier voor altijd blijven? Het blijkt de dag van haar vrijlating te zijn.

Ook hier weer probeert de kampleiding haar een vrijlatingsformulier te laten ondertekenen, waarmee je tevens belooft om Falun Gong op te geven. Ze weigert opnieuw te tekenen. De leiding zegt, je kunt niet weg want je hebt niet getekend. Haar baas wordt zelfs gebeld om Angel over te halen om toch te tekenen. Het lukt niet, Angel tekent niet. Maar haar familie is er om haar op te halen en de politie geeft het document aan haar zus, die het papier wel tekent, ook al is Angel het er niet mee eens. Het document is uiteindelijk wel het bewijs waarmee Angel bij de UNHCR aan kan tonen dat ze in een heropvoedingskamp vervolgd is.

Geen werk meer

Als ze weer terug is gereisd met haar familie, krijgt ze van haar baas te horen dat ze niet meer terug kan komen. Ze hoort aan zijn stem dat hij het voor haar eigen bestwil doet. Hij zegt dat ze haar ID kaart niet moet gebruiken, omdat ze anders zo weer opgepakt kan worden. Hij blijkt te moeten rapporteren aan het 610 bureau, waardoor hij haar waarschuwt om weg te blijven.

Vluchten

Via via, weet Angel erachter te komen of ze op de zwarte lijst van de regering terecht is gekomen. Ze hoort dat ze er nog niet op staat, aangezien de systemen waarschijnlijk niet aan elkaar gekoppeld zijn. Hierdoor kan Angel met het vliegtuig naar Thailand ontsnappen, het is een spannende reis, maar Angel komt veilig in Thailand aan, waar ze dankzij het programma van de VN mensenrechtencommissie asiel in Nederland krijgt aangeboden.

Inmiddels heeft Angel weer een baan, en kan ze voor zichzelf zorgen in Nederland. In de weekenden doet ze haar best om Nederlanders of Chinese toeristen op te zoeken om haar verhaal te vertellen en actie te voeren voor de mensenrechten van Chinese Falun Gong beoefenaars.

Falun Gong mensenrechten actie
Mensen tekenen petities, Angel in actie op straat in Nederland, voor de mensenrechten van Falun Gong beoefenaars in China

Door Martijn Vos 

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN