De communistische oorsprong van de extremistische Antifa groepering

Namens de Sovjet-Unie bereidde Antifa de weg voor communistische dictatuur in Duitsland voor, door alle overige ideologieën als 'fascisme' te bestempelen

De extremistische, anarchistische en communistische groepering Antifa heeft eerder dit jaar de krantenkoppen gehaald vanwege de gewelddadige confrontaties in Charlottesville, Virginia. Maar terwijl de organisatie werd geprezen door links georiënteerde nieuwszenders, omdat zij het onder andere gemunt had op witte nationalisten en neonazi’s, was de organisatie niet altijd gericht op ‘fascisme’, zoals wordt beweerd.

De organisatie was aanvankelijk onderdeel van de activiteiten van de Sovjet-Unie om een communistische dictatuur in Duitsland tot stand te brengen, en deed haar best om alle rivaliserende partijen te bestempelen als ‘fascistisch’.

De organisatie kan worden teruggevoerd naar het “verenigd front” van de Communistische Internationale (Komintern) van de Sovjet-Unie tijdens het Derde Wereldcongres in Moskou in juni en juli 1921, volgens het Duitse boekje “80 Years of Anti-Fascist Action” van Bernd Langer, uitgegeven door de Vereniging voor de Promotie van Antifascistische Cultuur. Langer is een voormalig lid van de Autonome Antifa, voorheen een van de grootste Antifa organisaties in Duitsland, die in 2004 werd ontbonden.

De Sovjet-Unie was een van de meest gewelddadige dictaturen ter wereld en vermoordde naar schatting 20 miljoen mensen, volgens ‘The Black Book of Communism‘, gepubliceerd door Harvard University Press. Het Sovjetregime staat op de tweede plaats na de Chinese Communistische Partij van Mao Zedong, die naar schatting verantwoordelijk is voor de dood van zo’n 65 miljoen mensen.

Antifascisme is meer een strategie dan een ideologie.
— BERND LANGER, voormalig lid, Autonome Antifa

Het doel van de strategie van het ‘verenigd front’ was om linkse organisaties bij elkaar te brengen om de communistische revolutie tot stand te brengen. De Sovjets geloofden dat na de revolutie in Rusland van 1917 het communisme zich als eerste naar Duitsland zou uitbreiden, omdat Duitsland de op één na grootste communistische partij, de KPD (Kommunistische Partei Deutschlands) had.

Het was op het Vierde Wereldcongres van de Komintern in 1922 dat het plan vorm kreeg. Moskou vormde de slogan “To the Masses” voor zijn verenigd front strategie en probeerde de verschillende communistische en arbeiderspartijen van Duitsland samen te brengen onder één enkele ideologische vlag die het bestuurde.

“Het ‘verenigd front’ betekende dus niet een gelijkwaardige samenwerking tussen verschillende organisaties, maar het domineren van de arbeidersbeweging door de communisten”, schrijft Langer.

Benito Mussolini, een marxist en socialist die in 1914 was verbannen uit de Italiaanse Socialistische Partij vanwege zijn steun aan de Eerste Wereldoorlog, richtte later de fascistische beweging op als zijn eigen politieke partij. Hij nam de macht over door zijn “Mars naar Rome” in oktober 1922.

In Duitsland werd Adolf Hitler in 1921 hoofd van de Nationaal Socialistische Duitse Arbeiderspartij (nazi-partij) en voerde in 1923 een couppoging uit.

De KPD besloot onder de vlag van antifascisme een beweging te vormen. Langer merkt echter op dat de ideeën van ‘fascisme’ en ‘antifascisme’ voor de KPD ‘ongedifferentieerd’ waren, en dat de term ‘fascisme’ slechts diende als retoriek bedoeld om hun agressieve oppositie te ondersteunen.

Zowel het communistische als het fascistische systeem was gebaseerd op collectivisme en door de staat geplande economieën. Beide stelden ook systemen voor waarbij het individu zwaar werd gecontroleerd door een machtige staat en beide waren verantwoordelijk voor grootschalige wreedheden en genocide.

In het jaarverslag van de binnenlandse inlichtingendienst van Duitsland van 2016, het Federaal Bureau voor de bescherming van de grondwet (BfV), wordt hetzelfde punt vermeld: vanuit het oogpunt van de “linkse extremist” verwijst het etiket van het ‘fascisme’ zoals gepusht door Antifa vaak niet naar feitelijk fascisme, maar is het slechts een label dat wordt toegewezen aan ‘kapitalisme.’

Hoewel linkse extremisten beweren dat ze “fascisme” bestrijden terwijl ze hun aanvallen op andere groepen lanceren, stelt het rapport dat de term “fascisme” een dubbele betekenis heeft onder de extreemlinkse ideologie, wat de “strijd tegen het kapitalistische systeem” aangeeft.

Dit gold vanaf het begin, volgens Langer. Voor de communisten in Duitsland betekende ‘antifascisme’ alleen maar ‘anti-kapitalisme’. Hij merkt op dat de labels slechts als ‘strijdconcepten’ fungeerden binnen een ‘politiek vocabulaire’.

Een lid van de extremistische groep Antifa vandaliseert een winkel in Nantes, Frankrijk, op 14 februari 2014. (FRANK PERRY / AFP / Getty Images)

Een beschrijving van Antifa op de BfV-website wijst erop dat de organisatie nog steeds dezelfde basis definitie van het kapitalisme als ‘fascisme’ hanteert.

“Ze stellen dat de kapitalistische staat het fascisme produceert, of het tenminste tolereert. Daarom is antifascisme niet alleen gericht tegen feitelijke of vermeende rechtsextremisten, maar ook tegen de staat en zijn vertegenwoordigers, met name leden van de veiligheidsautoriteiten”, stelt het.

Langer merkt op dat historisch gezien, door de antikapitalistische instelling van de communistische beweging als ‘antifascisme’ te bestempelen, de KPD deze retoriek kon gebruiken om alle andere politieke partijen als fascistisch te bestempelen. Langer zegt: “Volgens hen waren de andere partijen die tegen de KPD waren fascistisch, met name de SPD [sociaaldemocratische partij van Duitsland].”

Dus, in wat vandaag als ironisch zou worden beschouwd, was de groep op wie de communistische ‘antifascisten’ het het meest voorzien hadden onder hun nieuwe label van ‘fascisme’, de sociaaldemocraten.

Op 23 augustus 1923 hield het Politbureau van de Communistische Partij van Rusland een geheime ontmoeting en volgens Langer spraken alle belangrijke functionarissen zich uit voor een gewapende opstand in Duitsland.

De KPD stond voorop bij deze oproep en lanceerde een beweging onder de vlag van Verenigd Front Actie en noemde zijn gewapende “antifascistische” vleugel Antifaschistische Aktion (“Antifascistische Actie”), een naam die Antifa nog steeds voert in Duitsland, en waaruit de Antifa-organisaties in andere landen zijn ontstaan.

Het Eenheidscongres van Antifa, gehouden in de Philharmonic Opera in Berlijn, op 10 juli 1932. Het congres werd georganiseerd door de Communistische Partij van Duitsland als verzamelpunt om de sociaaldemocratische partij en de nazi-partij te verslaan. Antifa bestempelde beide partijen als ‘fascistisch’, een politiek label dat ze gebruikten voor alle rivaliserende partijen. (Publiek domein)

Op dat moment begonnen Hitler en zijn nazi-partij op het wereldtoneel te verschijnen en de nazi-partij had een soortgelijke groep als Antifaschistische Aktion in dienst voor politiek geweld en intimidatie, de ‘bruinhemden’.

Antifaschistische Aktion begon ondertussen een aantal leden aan te trekken die tegen de komst van het werkelijke fascisme in Duitsland waren en die zich niet hielden aan – of zich mogelijk niet bewust waren van – de banden van de organisatie met de Sovjet-Unie.

Het geweld van Antifaschistische Aktion had echter grotendeels een tegenovergesteld effect. De tactiek van de Antifa beweging, van voortdurende geweld en intimidatie van alle rivaliserende systemen, samen met haar gewelddadige ideologie, dreef veel mensen naar het fascisme.

“De gewelddadige revolutionaire retoriek van de communisten, die de vernietiging van het kapitalisme en de oprichting van een Sovjet Duitsland beloofde, beangstigde de middenklasse van het land, die maar al te goed wist wat er met hun tegenhangers in Rusland na 1918 was gebeurd”, schrijft Richard J. Evans in “Het Derde Rijk aan de macht“.

Antifascisme is niet alleen gericht tegen feitelijke of vermeende rechtsextremisten, maar ook altijd tegen de staat en zijn vertegenwoordigers, met name leden van de veiligheidsautoriteiten.
— Bundesamt für Verfassungsschutz, (Binnenlandse veiligheidsdienst Duitsland)

“Ontzet over het falen van de regering de crisis op te lossen, en met wanhoop vervuld door de opkomst van de communisten”, zegt hij “begonnen ze de kibbelende kleine partijen van het conventionele politieke rechts te verlaten en in de richting van de nazi’s te bewegen.”

Langer merkt op dat vanaf het begin de KPD lid was van de Komintern, en “binnen een paar jaar werd het een stalinistische partij”, zowel ideologisch als logistiek. Hij verklaart dat het zelfs “financieel afhankelijk van het hoofdkantoor in Moskou” werd.

Leiders van de KPD, met Antifa als eigen afdeling voor geweld en intimidatie van rivaliserende politieke partijen, stonden onder het bevel van het Sovjetapparaat. Veel leiders van de KPD zouden later deel uitmaken van de partijtop binnen de communistische DDR, inclusief het beruchte ministerie voor Staatsveiligheid, de Stasi.

Zoals Langer zegt: “antifascisme is meer een strategie dan een ideologie.”

“Het werd in de jaren 1920 door de KPD in Duitsland ingevoerd”, niet als een legitieme beweging tegen het fascisme dat later in Duitsland zou ontstaan, maar in plaats daarvan “als een antikapitalistisch concept van strijd”, schrijft hij.

Een Antifa actievoerder probeert met een sirene Hugo Bos, voorzitter van Civitas Christiana, het demonstreren onmogelijk te maken in Nijmegen, op 13 oktober 2018. (Screenshot/BNNVara)

Ook in Nederland voert Antifa regelmatig actie, en schuwt daarbij de taktieken van geweld en intimidatie niet. Een voorbeeld van zo’n provocerend optreden was een actie begin oktober in Nijmegen tegen stichting Civitas Christiana. Civitas Christiana is de Nederlandse tak van de American Society for the Defense of Tradition, Family and Property (TFP), een conservatieve katholieke en anticommunistische beweging die zich inzet voor het herstel van traditionele waarden.

De stichting hield een actie tegen het voorlezen aan kinderen door ‘drag queens‘ in de Bibliotheek Nijmegen, onder het motto: “Stop manipulatie van kleine kinderen door travestieten.” Antifa aanhangers bezochten dit protest en na provocaties ontstond daarbij een schermutseling tussen actievoerders van beide groepen. Op een video is te zien dat de leden van de antifascistische organisatie niet de moeite namen om in discussie te gaan met hun tegenstanders en in plaats daarvan de fysieke intimidatie lieten spreken.

Christian Watjen heeft bijgedragen aan dit rapport.

Het communisme heeft naar schatting ten minste 100 miljoen mensen gedood, maar het overzicht van de misdaden is nog niet volledig en de ideologie ervan bestaat nog steeds. The Epoch Times probeert de geschiedenis en overtuigingen van deze beweging bloot te leggen, die sinds het ontstaan een bron van tirannie en vernietiging is geweest. Lees de hele serie op ept.ms/TheDeadEndCom

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN