De verkiezingen zijn nog lang niet voorbij: 20 redenen

De media hebben Joe Biden al uitgeroepen tot de volgende president van de Verenigde Staten, maar laat ons de stand van zaken eens bekijken:

  1. Donald Trump is de wettelijke president totdat zijn termijn op 20 januari 2021 om 12.00 uur afloopt. Niets van wat er vorige week is gebeurd of van wat er tot 20 januari kan gebeuren zal zijn positie of autoriteit enigszins beïnvloeden.
  2. Joseph Robinette Biden Jr. is geen president. Hij is ook niet de ‘verkozen president’.
  3. Iets als het “ambt van verkozen president” bestaat niet. Barack Obama bedacht dit ongrondwettelijke fenomeen in 2008. Het maakte toen niet uit en het doet er nu ook niet toe, behalve dan in de geesten hoofden van de media.
  4. Als dat al werkelijkheid zou worden, dan wordt Biden pas ‘verkozen president’ wanneer het kiescollege bijeenkomt op 14 december. Maar …
  1. De datum van 8 december is de zogenaamde “veilige haven” –datum. Op die datum moeten de staten, volgens de federale wet, alle controverses en betwistingen rond de verkiezingen hebben opgelost. Hun gouverneurs moeten dit dan ook bekrachtigen zodat de namen van de daadwerkelijke kiesmannen aan de Rijksarchivaris kunnen worden doorgegeven.
  1. Noch gouverneurs, noch staats rechtbanken, inclusief hun hoge rechtbanken, hebben enig gezag over de manier waarop federale verkiezingen in het land worden gehouden.
  1. Als er op 8 december nog steeds twijfel is over de kiesresultaten – en dat zou zeker kunnen – dan zou het Trump-campagneteam de wetgevers van de betwiste staten kunnen vragen om de controversiële tellingen te laten vallen en hun plenaire bevoegdheden te gebruiken op grond van artikel 1, sectie 4 van de Amerikaanse grondwet. Ze kunnen dan kiesmannen aanduiden en certificeren die de Republikeinse Partij (The Grand Old Party, GOP – nvdv) gunstig gezind zijn.
  1. De Republikeinen controleren nu 24 staten, waarin ze de meerderheid in beide huizen hebben, inclusief Arizona, waar om gevochten wordt. Ondertussen controleren ze in Michigan, Pennsylvania, North Carolina en Wisconsin de wetgevende macht, maar de gouverneurs zijn democraten. Elke van die staten kunnen tegen 8 december Republikeinse kiesmannen naar het federale niveau sturen, als ze dat willen.
    Of de democratische gouverneurs die kiesmannen zullen certificeren, is natuurlijk een andere kwestie. Daartegenover staat dat de democraten slechts één van de huidige kantelstaten controleren waar er een dispuut is rond de stemming. Dat is Nevada. Daar hebben de democraten een meerderheid in de wetgevende macht en een Democratische gouverneur.
  1. Mocht de verkiezing in het Huis van Afgevaardigden worden beslist – zoals dat het geval was in 1800 en 1824 – dan krijgt een delegatie van elke staat één stem om de president te kiezen. Dan zou Trump winnen met 31–18. Voor de score thuis; 31, zouden dan 185.895.957 Amerikanen zijn, die stemmen via hun congresdelegaties. Dat zou de 133.888.565 mensen die in democratische staten wonen overtreffen.
  1. Op dit moment is de hoeksteen in dit alles ook de ‘Hoeksteen Staat’ (Keystone State, Pennsylvania), waar de 20 kiesmanstemmen Biden aan kop zetten, als die samen met Arizona de juridische uitdagingen het hoofd kunnen bieden.
    Het Hooggerechtshof van Pennsylvania en de gouverneur zijn grotendeels Democratisch. Tot dusver leidde dat ertoe dat de staat tot het einde toe betwist zal worden. Draai die stemmen terug, en dan speelt de strijd om het Witte Huis zich vooral af in Georgia.
  1. Het lijdt geen twijfel dat de resultaten in verschillende staten zeer twijfelachtig waren, waaronder Michigan en Wisconsin. Daar waren enkele ladingen met mysterieuze stemmen die midden in de nacht arriveerden – in sommige gevallen 100 procent voor Biden – tijdens een ‘telpauze’. Zo konden de Democraten erachter komen hoeveel stemmen ze nodig hadden om de voormalige vicepresident vooruit te helpen.
  1. Elders zijn elektronische “glitches” gemeld, waardoor Trump-stemmen in Biden-stemmen zijn veranderd, echter zelden of nooit andersom. Maar dit is een normale gang van zaken bij belangrijke verkiezingen. Daar trekken de Democraten op de een of andere manier verbazingwekkende statistische onwaarschijnlijkheden/onmogelijkheden naar zich toe. Telkens kapen ze op het randje de Republikeinse kandidaat weg van een overwinning. Slechts één keer in de recente geschiedenis is dit gestopt: in Florida in 2000. Daar klungelden ze door hertellingen te vragen in slechts drie, zwaar Democratische kiesdistricten.
  1. Een groot deel van de chaos is te danken aan het inzetten van het CCP-virus, onder het mom van de overwegend niet-dodelijke ziekte COVID-19, als wapen. De Democraten hebben de grenzen opgerekt van wat een vrije en eerlijke verkiezing zou zijn. Ze hebben grondwettelijke en sociale normen platgewalst om zoveel mogelijk veiligheidsprotocollen weg te halen die tegen doortrapte fraude beschermen, allemaal in de naam van ‘eerlijkheid’. Het virus gaf hen het excuus om het ‘vroeg stemmen’ algemeen te maken en daarmee de wet en gewoonte om ‘veilig’ te stemmen met de voeten te treden.
  1. Tijdens een van zijn weinige campagne-optredens deed de stuntelige Biden de volgende onvoorwaardelijke verklaring: “We hebben, denk ik, de meest uitgebreide en inclusieve organisatie voor verkiezingsfraude samengesteld in de geschiedenis van de Amerikaanse politiek.” Stel je het gejammer aan de linkerkant eens voor als Trump zoiets had gezegd. En toch zijn fraude en de Democratische Partij, in ieder geval sinds Tammany Hall in de 19e eeuw, goede vrienden. Het is inderdaad de clou geworden van een grap die iedereen kent, ook de Democraten. Het verschil is dat de Democraten er trots op zijn.
  1. Sommige conservatieve commentatoren, waaronder ook advocaten, hebben geprobeerd duidelijk te maken dat er inderdaad sprake is van fraude, maar dat dat er niet toe doet, tenzij het de uitkomst van de verkiezingen wezenlijk zou beïnvloeden. Dit zijn nota bene dezelfde advocaten die de doctrine van “falsus in uno, falsus in omnibus” (onwaar in een ding, onwaar in alles) gebruiken om ooggetuigenverklaringen in grote rechtszaken te doen wankelen.
  1. Maar fraude is fraude en daarom zouden, als er fraude is, de hele verkiezingen terecht ongeldig moeten zijn. Toch zeker in elke staat waar het aantoonbaar heeft plaatsgevonden. Het zou er niet toe hoeven doen of het nu gaat om regelrechte diefstal van stembiljetten, vervalste stembiljetten, illegale stembiljetten van buitenaf, valse stembiljetten van vroegstemmers, of duidelijk nagemaakte stembiljetten die dagen na het einde van de verkiezingsdag worden afgeleverd.
  1. Er was misschien een tijd dat een Richard Nixon – die wist dat hij in de verkiezingen van 1960 in Illinois was bedrogen door de burgemeester van Chicago, Richard Daley – het land voor de partij kon stellen. Hij weigerde JFK’s minimale overwinning aan te vechten. Maar die dagen zijn allang voorbij; de inzet is simpelweg te hoog.
  1. Iedereen wist toen dat Nixon en Kennedy verschilden in beleid, maar niet in vaderlandsliefde. De theorie-kritische Democraten van vandaag houden niet van het land zoals het gesticht is. Ze houden van het land vanwege een soort socialistische utopia waarin ze het fundamenteel zouden willen transformeren. Laat u niet misleiden door hun zogenaamde uitingen van ‘vaderlandslievendheid’.
  1. Het is tijd om de media in toom te houden. Niemand – zelfs de media zelf niet – beschouwt hen nog als onpartijdige verslaggevers en feitenzoekers. Met hun overweldigend linkse opvattingen, beschouwen ‘verslaggevers’ van vandaag zichzelf liever als strijders voor sociale rechtvaardigheid waarmee die met alle mogelijke middelen ‘verandering’ bewerkstelligen. Maar de leden van de media zouden dezelfde mate van onderzoek moeten ondergaan die zij toepassen op hun politieke vijanden. Men zou ze aansprakelijk moeten houden op basis van dezelfde wetten waar de rest van de bevolking zich aan moet houden.
  1. Het is ook al lang tijd dat we de ‘sociale media’-bedrijven en internetreuzen van de federale bescherming moeten ontdoen, in het bijzonder sectie 230 van de Communications Decency Act, die hen beschermt tegen enige aansprakelijkheid omdat ze ‘platforms’ zijn en geen uitgevers. Wat 2020 echter heeft aangetoond, is dat ze actief partijdig zijn en waren voor de linkse partij, ze het nieuws scheeftrokken en onderbelichten en – in het geval van de Hunter Biden-laptop-bom – het zelfs helemaal weggemoffeld hebben.

Kortom, we lijken door onbekende wateren te navigeren. Maar zoals de verkiezingen van 1800, 1824, 1876 en 2000 hebben aangetoond, vinden we meestal wel een manier om erdoor te waden. Laat de constitutionele processen hun werk doen, en laat ons kijken wie de ambtseed in januari zal afleggen.

Door Michael Wash

Michael Walsh is de redacteur van The-Pipeline.org en de auteur van “The Devil’s Pleasure Palace” en “The Fiery Angel”, beide werken zijn uitgegeven door Encounter Books. Zijn nieuwste boek, “Last Stands“, een culturele studie van de militaire geschiedenis van de Grieken tot de Koreaanse oorlog, zal in december worden gepubliceerd door St. Martin’s Press.

De meningen in dit artikel zijn de mening van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de mening van The Epoch Times.

Origineel gepubliceerd op 11 november: 20 Reasons Election 2020 Is Far From Over 

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN