‘Finding Manny’ is een Must-See Holocaust-documentaire

Toen ik op de middelbare school zat, was een van de meest populaire academische aforismen, vooral in de geschiedenisklas, de filosofie  van George Santayana: “Degenen die zich het verleden niet kunnen herinneren zijn gedoemd het te herhalen”.

Maar dat was in het vroege Paleolithicum tijdperk. Tegenwoordig, in een tijd van de “kritische theorie”, wordt er gezegd dat er geen feitelijk verleden is, geen echt verleden dat zich herhaalt. Alles is een verhaal, behalve hun verhaal natuurlijk, zoals het ‘Project 1619’, dat ineens de waarheid is.

Hoe toevallig.

Ons onderwijssysteem is vervuild geraakt door deze ideologische valkuil van ‘geen informatie’ of desinformatie, met deprimerende, zelfs beschamende, resultaten.

Een treffend voorbeeld is een recent overzicht van Millenials en Gen Z, dat onthulde dat hun kennis van de Holocaust spectaculair laag is:

“Zesendertig procent dacht dat ‘twee miljoen of minder Joden’ [niet zes miljoen plus] werden gedood tijdens de Holocaust, en 48 procent kon geen enkel kamp of getto noemen uit de Tweede Wereldoorlog, ondanks het feit dat er meer dan 40.000 van hen waren.

“In een van de meest verontrustende onthullingen van dit onderzoek gelooft 11 procent van de Amerikaanse Millennials en Gen Z ondervraagden, dat de Joden de Holocaust hebben veroorzaakt”, schrijft de Claims Conference.

Hoe kan je deze jammerlijke onwetendheid over wat numeriek gezien verreweg het meest gruwelijke voorbeeld van genocide in de geschiedenis van de mensheid is – en er een is die relatief recentelijk plaatsvond – tegengaan, zodat het met de woorden van Santayana, niet  herhaald zal worden?

Eén manier is door het maken van films zoals “Finding Manny.”

Poster voor “Finding Manny.” ( met dank aan “Finding Manny”)

Deze goed uitgewerkte, meeslepende en oprechte documentaire is het ware verhaal van Manny Drukier, vader en schoonvader van  loyale medewerkers van Epoch Times/NTD, Cindy Drukier en Jan Jekielek, die dit samen met regisseur Kacey Oliver Cox, producent Joe Wang produceerde en verteller Stephen Baldwin.

Cindy en Jan komen ook voor in de film, net als Manny natuurlijk, die slechts 11 jaar oud was toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. De jongen dook toen onder, werd gevangen genomen door de nazi’s en pendelde tussen verschillende concentratiekampen in drie landen, waaronder het beruchte Buchenwald. Hij zag hoe talloze mensen stierven – sommigen door de ‘uitroeiing’, sommigen door hongersnood -, zat een tijdlang in een dwangarbeiderskamp waaruit weinigen levend ontsnapten, kon op het nippertje ontsnappen en sprong aan het eind van de oorlog uit een trein om een zekere dood te vermijden.

De documentaire van dit levensverhaal is een familieaangelegenheid aangezien meerdere generaties van Manny’s familie, die nu op leeftijd is, hem proberen te overtuigen terug te keren naar de scènes van zijn zeer angstaanjagende jeugd.

Zoals veel overlevenden van de Holocaust was Manny terughoudend om met zijn kinderen te praten toen ze opgroeiden over wat met hem gebeurde – de wreedheden waren te heftig om te confronteren. Maar door een uitnodiging van een Duitse instelling die direct na de oorlog voor weesjongens zoals hij zorgde, stemde hij er uiteindelijk mee in de reis naar dat verleden te maken.

De film is dus als een familiereünie en een soort reisgezelschap van verschillende generaties naar Polen, Oostenrijk en Duitsland, met een bezoek aan schuilplaatsen in kelders en concentratiekampen en het nu moderne weeshuis waar Manny zich verzoent met de hedendaagse Duitsers.

Iedereen leert en profiteert van ervaringen. Maar is het de moeite waard om dit allemaal opnieuw te bekijken, “Arbeit Macht Frei” en dergelijke? Heeft Spielberg dat gebied niet al ontgonnen?

Omdat ik scenarioschrijver ben van twee fictieve Holocaustfilms, waarvan er één een meervoudige Oscarnominatie was, denk ik te vaak dat ik er genoeg van heb. Dat ik mijn bijdrage zogezegd wel geleverd heb.

Maar dat is eigenlijk een grote leugen naar ons zelf toe, een grote leugen. We kunnen nooit genoeg herinnerd worden aan zo’n titanisch kwaad als de Holocaust. Vergeten is te gemakkelijk, zoals de hierboven genoemde opiniepeiling ons maar al te duidelijk vertelt.

Een beeld van “Finding Manny” (Met dank aan “Finding Manny”)

Men spreekt tegenwoordig te gemakkelijk van genocide, zelfs al als een paar mensen in Portland, Oregon, met elkaar op de vuist gaan. Ze moeten inzien wat echte genocide inhield.

Bovendien hebben we een punt bereikt waarop er weinig echte overlevenden zijn, weinig Manny Drukiers, om het verhaal uit de eerste hand te vertellen over wat er is gebeurd. We moeten hen dankbaar zijn als ze dat doen. Ze zijn kostbaar.

“Het vinden van Manny” is een zeer waardige en belangrijke bijdrage aan de Holocaustfilmcanon en ik adviseer iedereen – hoeveel ze ook denken te weten over het onderwerp – om slechts 57 minuten van hun tijd te besteden en het te bekijken.

De film is geselecteerd voor verschillende filmfestivals, waaronder als eerste de Albuquerque Film + Music Experience op 24 september (online beschikbaar tot 1 oktober). En op 26 sept. debuteert het in het Moving Parts Film Festival, gevolgd door een Q&A sessie; daarna is er nog de streaming beschikbaar. Beide festivals zijn internationaal toegankelijk.

Roger L. Simon is een bekroonde romanschrijver, Oscar-genomineerd scenarioschrijver, medeoprichter van PJ Media, en nu columnist voor The Epoch Times.

De meningen die in dit artikel worden geuit zijn de meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.

Origineel op 21 september 2020 gepubliceerd op The Epoch Times: ‘Finding Manny’ Is a Must-See Holocaust Documentary
Door Roger L Simon

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN