Gevangenen bijgestaan door First Step Act veranderen hun leven…

Toen het Amerikaans Congres de First Step Act in 2018 aannam, was Clover Perez een gevangene in de federale vrouwengevangenis in Danbury, Connecticut. De reacties waren heftig onder de gevangenen toen ze het nieuws hoorden – sommigen vielen op hun knieën en huilden.

 Perez was stil aan de buitenkant, maar de impact op haar was net zo groot. “Ik ging naar buiten en bedankte God – niet voor mijn vrijheid, maar voor de mensen die Hij gebruikte om dit te laten gebeuren”, zei ze tegen The Epoch Times.

 First Step werd geprezen als één van de meest diepgaande strafrechtelijke hervormingen in decennia; het doel is om onnodig lange straffen te verlagen en meer de focus te leggenn op rehabilitatie. Beide partijen in het Congres stemden voor en president Donald Trump ondertekende het tot een wet op 21 december 2018.

In juli 2019 hadden al ongeveer 3.100 gevangenen een vervroegde vrijlating gekregen vanwege goed gedrag. Ongeveer 2.500 gevangenen die veroordeeld waren voor crack-cocaïne gerelateerde misdaden, kregen een strafvermindering.

First Step heeft met terugwerkende kracht de ongelijkheid in strafmaat voor crack- en poeder-cocaïne gereduceerd.  Een overtreding met vijf gram crackcocaïne werd vroeger net zo zwaar bestraft als een overtreding met 500 gram poedercocaïne. Gevangenschap voor crackcocaïne heeft vooral de zwarte gemeenschap getroffen.

Perez is 1 van de 3 veroordeelden die onlangs met The Epoch Times hebben gesproken over hoe ze hun leven in de gevangenis hebben veranderd en hoe ze hun leven buiten de gevangenis vervroegd hebben hervat door First Step.

 Na ongeveer negen jaar achter de tralies, keerde Perez terug naar huis met een nieuwe kijk op het leven. 

Ze oordeelde minder hard over anderen, omdat ze de schande had doorstaan een veroordeelde te zijn en de vrouwen in de gevangenis had leren kennen. Ze herstelde haar relatie met God. Ze liet de verlammende last van haar schaamte los. En ze volgde een roeping om andere vrouwen achter de tralies te blijven helpen.

 “Een helende balsem”

Perez, oorspronkelijk afkomstig uit Jamaica, heeft 25 jaar lang een immigratiedienstbedrijf in New York geleid. In 2012, op de leeftijd van 45 jaar, werd Perez schuldig bevonden aan immigratiefraude gerelateerd aan de diensten die zij haar klanten verleende. Ze werd veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf door een federale rechter.

Ze voelde zich beschaamd en alleen. “Ik ben de enige in mijn familie die in de gevangenis is geweest, en [ik] wilde gewoon niet omgaan met het stigma of er zelfs maar over spreken”, zei ze.

Op dat moment was ze nog steeds aan het bijkomen van het verdriet van de dood van haar oudste zoon. Ongeveer een jaar voordat ze werd gearresteerd, werd haar zoon, 23 jaar, gedood door een verdwaalde kogel tijdens het bijwonen van een verjaardagsfeestje. Het leven in de gevangenis gaf haar veel tijd om daar over na te denken.

Toen hij stierf, had ze zich van God afgekeerd. In de gevangenis kon ze bij niemand anders terecht dan bij God.

“Ik ging kapot en ik gaf me gewoon over”, zei ze. “Ik zei: “Ik kan dit niet meer. … Als dit is wat U wil dat ik doorsta, dan moet U me erdoorheen helpen.”

 “Toen ik zo transparant was over hoe ik me voelde naar Hem toe, kwam Hij daadwerkelijk binnen en kon Hij me helpen om met het leefmilieu daar om te gaan.”

 Tijdens het praten met de andere vrouwen in de gevangenis – veel van hen waren er vanwege drugsgerelateerde misdrijven – hoorde zij veel verhalen over mishandeling, hetzij door ouders, hetzij door partners. Veel van de vrouwen hadden drugs gebruikt om met het trauma om te gaan en kwamen in de gevangenis terecht door drugsgerelateerde misdrijven.

In tegenstelling tot hen had Perez een beschut leven geleid in een liefdevol huishouden. Ze werd opgevoed om onafhankelijk te zijn en geloofde dat alleen een zwakke vrouw zich zou laten strikken in een gewelddadige relatie.

Maar, zei Perez, tijdens het praten met de gevangenen, “hoor je de redenen waarom ze bepaalde dingen doen… en dat oordelend gevoel [gaat weg].”

Perez begon met het helpen van de andere gevangenen op elke manier die ze kon.

Een gevangene van begin 20 had een zeer laag zelfbeeld en sneed zichzelf vaak; ze zei dat het haar emotionele pijn verlichtte. Ze voelde zich zo lelijk dat ze het niet kon verdragen om in de spiegel te kijken.

Perez moedigde haar aan om één keer per dag naar zichzelf in de spiegel te kijken en één ding te vinden dat ze leuk vond aan zichzelf. In het begin huilde ze veel. Geleidelijk aan veranderde ze. 

“Toen ze eenmaal van zichzelf begon te houden, kon ze die spiegel niet meer neerzetten”, zei Perez. Ze werd als een dochter voor Perez, en troostte Perez in haar verdriet om haar zoon.

 “Zo veel als ik haar hielp, hielp zij mij ook.”

In de laatste twee jaar van haar gevangenistijd is Perez begonnen met een programma om medegevangenen te helpen hun verhalen openlijk te delen en hun trauma’s te genezen.

Ze las elk zelfhulpboek in de gevangenisbibliotheek, vertelde ze, en creëerde een curriculum om met trauma’s om te gaan. Het geloof had ook zijn deel. Perez voelde dat God haar hielp en haar zei: “Ik ga jou als mijn spreekbuis gebruiken.”

Het programma heette Meidenpraat. “Voor het eerst deelden ze hun verhalen. Het was een genezende balsem voor hen”, zei ze.

Perez nodigde ook gasten van buiten de gevangenis uit om de verhalen van de gevangenen te komen horen. Dat gaf hen het gevoel dat “zij van belang zijn”, zei Perez. 

“Terwijl ik hen hielp, hielp ik mezelf ook… omdat we echt kracht uit elkaar haalden”, zei Perez. “De schaamte is langzaam verdwenen.”

Ze besloot dat ze dit werk zou voortzetten na het verlaten van de gevangenis. Ze zei tegen zichzelf dat ze “de stem van de stemlozen” zou zijn.

Op 7 maart 2019 verliet Perez de gevangenis. Met de hulp van de organisatie Dream Corps heeft ze een non-profit organisatie opgericht met de naam A Beautiful Heart Ministries om vrouwen achter de tralies te helpen.

Ze werkt ook als office manager bij een advocatenkantoor in New York.

De First Step Act hielp haar vier maanden eerder uit de gevangenis te komen omdat ze ‘goed gedrag punten’ had verdiend. Met deze punten kunnen er tot 54 dagen per jaar van een straf afgaan. Dit was 47 dagen voor de Act.

Gerald Tarboro werd vrijgelaten uit de gevangenis op 21 maart 2019, vier jaar eerder dankzij de First Step Act, op de verjaardag van zijn verloofde die 11 jaar had gewacht om zich met hem te herenigen. (Met dank aan Gerald Tarboro)

Een andere begunstigde van de First Step Act, Gerald Tarboro, zag zijn veroordeling voor het dealen in crackcocaïne met vier jaar verminderen.

Hij vertelde The Epoch Times over zijn weg door twee verschillende werelden – van zijn overwegend zwarte woonomgeving waar crackcocaïne in overvloed aanwezig was, tot zijn studententijd onder voornamelijk blanke vrienden die poedercocaïne wilden.

Toen kwam er een hele andere wereld – de gevangenis.

Hoe je het drugsspel kunt winnen: Niet spelen

Tarboro is geboren en getogen in de wijk Marvin Pembroke in Bethlehem, Pennsylvania. Van jongs af aan waren drugsdeals op straathoeken voor hem een alledaagse bezienswaardigheid.

“Het was zo ruw als het maar kan”, zei hij.

Bijna iedere jongen in de buurt wist hoe hij crack moest maken van poedercocaïne. Tarboro’s vader was verslaafd aan crack. Hij zag wat dat deed met de gezondheid en het temperament van zijn vader en verzette zich tegen alle uitnodigingen om drugs te verkopen.

Hij ging naar de universiteit dankzij studiebeurzen, maar kon zich geen computer of auto veroorloven, of veel van de dingen die zijn klasgenoten hadden. Toen hij naar de Universiteit van Oost Stroudsburg ging, “was het bijna een plaats in het buitenland”, zei hij.

Toch was één ding bekend: Veel mensen daar gebruikten drugs. Toen ze hoorden dat Tarboro van een “open drugsmarkt” kwam, zoals hij het noemde, drongen ze er bij hem op aan om drugs voor hen te halen. Ze wilden poedercocaïne.

Ze boden een goede prijs, en hij wist dat hij veel geld kon verdienen. Hij verzette zich in het begin, en voelde een sterke afkeer van drugs. Maar, zei hij tegen zichzelf, hij kon een auto kopen, een computer, wat kleren, en dan stoppen.

Al snel verdiende Tarboro duizenden dollars per week en raakte steeds meer verslaafd aan het geld.

In 2007, ongeveer een jaar na zijn afstuderen, begon zijn geweten zwaar op hem te wegen. Hij haatte wat drugs met mensen deden. “Kijk wat je aan het doen bent… je leeft een tegenstrijdigheid”, zei hij tegen zichzelf.    

Hij had slapeloze nachten, maakte zich zorgen over beroofd worden of gearresteerd worden.

Toen hij praatte over niet langer meer verkopen, drongen mensen er bij hem op aan om niet te stoppen. “Nee, dat kan niet, we hebben je nodig”, zeiden zijn klanten. “Ben je gek? Kijk naar de hoeveelheid geld die je verdient”, zeiden sommigen.

In mei 2008 vroeg een oude klant, die meestal poedercocaïne kocht, Tarboro om 100 gram crackcocaïne. 

Tarboro probeerde hem om te praten: “Luister, dat verkoop ik niet. …als je ooit met dit soort dingen betrapt wordt, kom je in grote problemen.”

Destijds was de straf voor crackcocaïne 100 keer hoger dan dezelfde hoeveelheid poedercocaïne. In 2010 werd het verschil verminderd door de Fair Sentencing Act, waardoor de straffen voor crackcocaïne slechts 18 keer hoger waren dan die voor dezelfde hoeveelheid poedercocaïne. 

Maar de verandering van 2010 werkte alleen op nieuwe veroordelingen; pas toen First Step er kwam, werden de straffen met terugwerkende kracht gewijzigd.

Tarboro zwichtte en bezorgde zijn cliënt de crack. De cliënt bleek een FBI informant te zijn. 

Tarboro werd direct na de transactie gearresteerd, en later veroordeeld tot 15 jaar in de federale gevangenis – 10 jaar voor het verhandelen van crackcocaïne en nog eens vijf jaar voor illegaal wapenbezit.

Hij werd eerst naar Hazelton gestuurd, een maximaal beveiligde federale gevangenis in West Virginia. De gevangenen noemden het “Misery Mountain” en “Gladiator School”, zei Tarboro. Minstens vier gevangenen werden daar tijdens zijn drie jaar doodgestoken voordat hij naar een medium-security gevangenis in Cumberland, Maryland, werd verplaatst. 

 Tarboro zei dat goede manieren hem hielpen overleven.

“Alstublieft, excuseer me, en dank u zijn belangrijke woorden in dit soort plaatsen. Heb respect voor de mensen, en je gaat het terugkrijgen”, zei hij.

Gerald Tarboro, die 11 jaar in de gevangenis heeft doorgebracht, maar vier jaar eerder werd vrijgelaten in het kader van de First Step Act. (Met dank aan Gerald Tarboro)

De gevangenen respecteerden hem ook, zei hij, omdat hij cursussen Algemene Onderwijsontwikkeling (GED) in de gevangenis gaf.

In de Cumberland gevangenis ontmoette Tarboro een gevangene genaamd Kevin Jones die een diepe indruk op hem maakte.

Jones heeft in de gevangenis een cursus kritisch denken gegeven. Hij kon gemakkelijk Macbeth citeren en complexe ideeën in een paar eenvoudige woorden uitleggen. Hij kon de interesse van de gevangenen wekken zodat ze meer wilden leren.

“Hij is slim op een niveau dat ik nog nooit eerder heb gezien”, zei Tarboro. Hij dacht, “Wow, dit is hoe ik wil denken.”

Een stuk wijsheid van Jones die Tarboro bijgebleven is als samenvatting van een groot deel van zijn ervaring, ging over drugshandel: “De enige manier om dit spel te winnen is, dat je het niet speelt.”

“Zelfs nu geeft het me kippenvel, want het is de meest waarheidsgetrouwe uitspraak die ik ooit heb gehoord”, vertelde Tarboro aan The Epoch Times.

Tarboro had gehoord over de daling van de straffen voor crackcocaïne in 2010, maar wist dat het niet met terugwerkende kracht van toepassing was op zijn zaak. De First Step wet veranderde dat, en hij werd vier jaar eerder vrijgelaten, op 21 maart 2019. Het was de verjaardag van zijn verloofde, die elf jaar op hem had gewacht terwijl hij zijn tijd uitzat.

“Ik kan alleen maar zeggen dat het een goddelijke interventie was”, zei Tarboro. “Ik sloeg steil achterover. Ik keek niet achterom. Ik wilde weer aan het werk, een baan, en me gewoon weer normaal voelen.” 

Hij werkt nu als lasser en denkt eraan een boek te gaan schrijven om jonge mensen te waarschuwen voor de gevaren van drugsgebruik.” 

Robert Wood uit San Diego, Californië, kreeg ook vier jaar strafvermindering op zijn crack-cocaïne-gerelateerde veroordeling. Wood vertelde The Epoch Times dat het de woorden van zijn strafrechter waren die het hart van Wood troffen en hem aanmoedigden om een beter mens te worden terwijl hij zijn tijd uitzat.

Woorden ter inspiratie

Wood’s ouders probeerden hem, de oudste van hun negen kinderen, weg te houden van bendes. Ze hebben hem naar een middelbare school in een andere buurt gebracht. Maar, “zodra ik het huis uit was, ging ik meteen weer naar de bende toe”, vertelde hij aan The Epoch Times.

“Als je op jonge leeftijd bij een bende betrokken raakt, worden ze je vrienden. Dat zijn de mensen die je kent, en dat wordt je sociale kring.” Hij ging voor het eerst naar de gevangenis op 21-jarige leeftijd voor een bendegerelateerde schietpartij, en toen hij eruit kwam, kreeg hij meer respect van zijn vrienden voor wat hij had gedaan.

In 2002, op 36 jarige leeftijd, werd Robert Wood veroordeeld tot 25 jaar in de federale gevangenis voor het verhandelen van crackcocaïne en medeplichtigheid aan moord.

Wood stuurde The Epoch Times het transcript van de rechtbank, inclusief wat de rechter hem vertelde: “Meneer Wood, het is … jammer dat je jezelf in deze situatie hebt gebracht. Je bent duidelijk een zeer intelligent persoon.”

“Je hebt waarschijnlijk talenten die je in staat stellen om te schrijven, tenminste, terwijl je opgesloten zit. Gebruik ze goed en misschien kun je je opleiding verder voortzetten. Dan, als je vrij komt, zul je een productief lid van de samenleving zijn.”

Wood kon de oprechtheid achter die woorden voelen.

Hij had veel rechters gezien in de loop van bijna 20 jaar bendeleven. Niemand had de tijd genomen om een paar inspirerende woorden te zeggen zoals deze rechter. “Ik denk niet dat hij zich realiseerde hoe ver dat moment van inspiratie zou gaan”, zei Wood.

In de federale gevangenis in Hollywood, Pennsylvania, brachten veel gevangenen hun tijd door met kaarten of dominostenen, maar Wood las zoveel mogelijk boeken.

Robert Wood (C) staat met zijn pastoor, Cornellius Bowser (L), en een fotograaf tijdens het filmen van een documentaire over de hervorming van de gevangenisstraf in oktober 2019. (Met dank aan Robert Wood)
Robert Wood (L) staat samen met de decaan studentenzaken van de Cal State University op een conferentie over opsluiting waar Wood als spreker optrad bij één van de panels. (Met dank aan Robert Wood)

Hij las een lezing die “Akkers van diamanten” werd genoemd door de baptistische dominee Russell Herman Conwell. Het draait om een anekdote die Conwell toeschreef aan een Arabische gids die hem hielp tijdens zijn reizen in het Midden-Oosten. Het gaat over een man die diamanten wilde vinden en daarom zijn eigendom verkocht en op zoek ging naar diamanten; maar de nieuwe eigenaar van het eigendom dat hij achterliet, vond daar een schat aan diamanten om te worden gedolven.

“In de meeste gevallen heb je wat nodig is om het leven te leiden dat je wilt”, zei Wood. “Toch ben je constant aan het grijpen naar het volgende ding.” Dat is waar het bendeleven voor hem om ging, altijd op zoek naar meer.

Wood studeerde voor een ‘associate degree’ in de gevangenis. Later wilde hij een bachelordiploma halen, maar hij had geen geld om dat te betalen, dus stuurde hij twaalf aanvragen voor studiebeurzen. Het Prison Scholar Fund gaf hem er een.

Hij had bij zijn aanvraag een opstel ingediend met als titel “Universum”. Wood citeerde het: “Het universum is een plaats waar de kennis van onze knapste koppen, meest wijze mensen en grootste supercomputers slechts een zandkorrel is op een oneindig strand.”

Wood gaf ook les in GED in de gevangenis, en overtuigde andere gevangenen om GED certificaten of universitaire diploma’s te halen. Hij nam ook deel aan een gevangenisprogramma waarbij hij met jongeren die voorwaardelijk vrij kwamen sprak over het vermijden van het bendeleven in de toekomst.

Bij zijn eerste voordracht vertelde hij dat hij het vooruitzicht had van 25 jaar in de gevangenis, maar dat hij vastbesloten was om zijn leven te veranderen.

Hij zei: “Als ik naar jullie kijk, zie ik de toekomst. Jullie zijn groter dan de situatie. Jullie zijn groter dan wat jullie hebben gedaan. Het is nog niet te laat om het tij te keren.” 

Velen wilden hem daarna persoonlijk ontmoeten, vertelde een van de organisatoren aan Wood. Eén jongeman was echter niet overtuigd en maakte zich duidelijk geen zorgen over de gevolgen van het vasthouden aan een bende.

Wood zei tegen hem: “Je denkt dat je echt stoer bent, hè? Je denkt dat je slim bent en cool. … Als je in de gevangenis komt, kom je erachter dat niemand stoer is. Als je deze mensen aankijkt, word je neergestoken [in de gevangenis].

“Je gaat de meisjes missen. Je gaat de familie missen. Mensen gaan je vergeten. Ze gaan geen telefoontjes meer aannemen. Uiteindelijk zul je er helemaal alleen zijn. Dus denk daar maar eens over na, Mr. Tough Guy.”

Nadat Wood klaar was, zei de jongeman niets meer. Tegen het einde van het programma begon hij zich open te stellen en met Wood te praten. Later volgde hij het advies van Wood op en sloot hij zich aan bij het leger.”

Op 26 september 2019, op 53-jarige leeftijd, werd Wood vrijgelaten uit de gevangenis, ongeveer vier jaar eerder dan zijn veroordeling.

“Voor mij persoonlijk is de First Step Act een kans om de misstanden recht te zetten, om de Fair Sentencing Act [van 2010] met terugwerkende kracht te realiseren”, zei Wood, “Als het de wet is, zou het met terugwerkende kracht moeten zijn, vooral een wet die bedoeld is om ongelijkheid om te keren.”

Wood zei dat hij een Second Step Act wil zien die de veroordelende ongelijkheid tussen crackcocaïne en poedercocaïne volledig zou elimineren.

Hij staat momenteel ingeschreven in een MBA-programma aan de San Diego State University en is van plan om zijn eigen bedrijf te starten.

Door Cara Ding

Origineel op 18 september 2020 gepubliceerd op The Epoch Times: Prisoners Helped by First Step Act Turn Their Lives Around

 

 

 

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN