Heldhaftig bemanningslid legertank amputeert eigen been om het leven van medesoldaten te redden

Voor veel mensen zou het verliezen van een been één van de meest trieste ervaringen van hun leven zijn. Voor Ezra Maes, specialist binnen de krijgsmacht, valt het verliezen van zijn been in het niet bij de voldoening die hij voelde nadat hij zijn medesoldaten had gered van een mogelijk dodelijk trainingsongeval.

“We hebben gewoon geluk dat we er zo vanaf zijn gekomen”, zei Maes in een interview met het Department of Defense in Brooke Army Medical Center in San Antonio, Texas, waar hij momenteel revalideert.

Een M-1A1 Abrams tank bewaakt een positie tijdens het Advance Warfighting Experiment in het Fort Irwin Army National Training Center in Fort Irwin, Californië, 16 maart. (MIKE NELSON/AFP via Getty Images)

Ondanks het feit dat Maes een grootvader heeft die in het leger heeft gediend, dacht hij niet dat zijn eigen carrièrepad naar het leger zou leiden. “Ik heb familie die gediend heeft en ik heb het altijd gerespecteerd, maar ik dacht dat het nooit echt iets voor mij was”, zei hij. Toen hij de competentietest deed op een rekruteringsbureau in Santa Fe, New Mexico, waar hij naar de middelbare school ging, toonde de uitslag verschillende veelbelovende carrièremogelijkheden in het leger.

Hij schreef zich in op 18 jarige leeftijd en diende als kanonlader voor een M1 Abrams tank. Toen hij werd ingezet in Slowakije voor een NAVO-missie sliep hij in de tank tijdens een trainingsoefening samen met zijn bemanningsleden, schutter Sergeant Aechere Crump en chauffeur Private First Class Victor Alamo.

De bemanning werd wakker geschut toen ze merkten dat de tank met steeds hogere snelheid naar beneden aan het rijden was. “Ik riep naar de chauffeur: “Trap op de rem!”, vertelt Maes. Private First Class Alamo antwoordde dat de remmen niet werkten door een lek in het hydraulische systeem. Ze denderden verder en bereikten snelheden tot 145 kilometer per uur. Op dat moment konden de soldaten niets anders doen dan zich schrap zetten om de klap op te vangen.

Photo Courtesy of Defense Visual Information Distribution Service

“We hielden vol en hoopten dat de bomen ons tegen zouden houden”, vertelde Maes aan Fox News. “En dat gebeurde grotendeels ook.” Tijdens de crash werden alle drie de bemanningsleden rondgeslingerd en raakten zwaargewond. Maes wist meteen dat hij zwaargewond was, maar wist niet hoe erg.

“Het gevoel van paniek was er even niet”, legde hij uit in een video voor Brooke Army Medical Center. “De adrenaline slaat toe en je weet niet wat er aan de hand is.” Maes wist dat er iets mis was met zijn rechterbeen. “Mijn been zat vast in de tandwielen onder de tank”, zei hij. Toen hij om zich heen keek, zag hij dat sergeant Crump ook een ernstige beenblessure had opgelopen. “Ik zag mijn schutter met een grote snee in haar dij en ik raakte in paniek”, zei hij. “Oké, dat is de dijslagader, we moeten een knelverband bij haar aanleggen.” Chaufeur Alamo kon niet bewegen omdat hij een gebroken rug had.

Ondanks de pijn in zijn been wist Maes dat het aan hem was om hulp te zoeken. “Ik duwde en trok en voelde iets scheuren”, zei hij tegen Brooke Army Medical Center. “Ik draaide me om met mijn andere been en duwde me weg om helemaal vrij te komen en toen heb ik het denk ik helemaal losgescheurd.” In feite had Maes net zijn eigen been geamputeerd zonder het te beseffen.

Foto met dank aan Defense Visual Information Distribution Service

Met zijn been er afgerukt en bijna flauwgevallen van de pijn, maakte Maes een knelverband met zijn riem om het bloeden te stelpen. Zijn bemanningsleden zaten nog vast in de tank en hij dacht: “Of ik doe iets of we sterven allemaal”, zoals hij het uitlegde aan het Department of Defense. Hij hinkte rond om de medische benodigdheden te halen. “Ik wist dat ik in shock zou raken”, voegde hij eraan toe. “Het enige waar ik aan kon denken was dat niemand wist dat we daar beneden waren.” Ondertussen had Crump ook een geïmproviseerd knelverband voor haar been gemaakt en probeerde via de radio om hulp te vragen, maar de radio was kapot.

Toen was er plotseling een sprankje hoop. Het was de mobiele telefoon van Maes. “Mijn telefoon was de enige die bereik had en niet was gebroken tijdens de crash”, zei hij. Schutter Crump slaagde erin ernaar toe te kruipen en gooide het naar hem toe. Met de telefoon slaagde hij erin om hulp op te roepen en daarna concentreerden hij en zijn bemanningsleden zich op het stoppen van het bloeden en proberen bij bewustzijn te blijven.

“Toen ze ons eenmaal hadden gevonden, veranderde de sfeer. We maakten een hoop grappen en lachten”, zei hij verrassend genoeg. Ondanks de vreselijke pijn die hij had en die hij als ’10’ op de schaal van 1 t/m 10 beschreef, slaagde hij erin om een grapje te maken over wat er was gebeurd voordat hij flauwviel. Toen een medesoldaat zijn afgerukte been pakte, schreeuwde hij naar verluidt: “Hé, geef hem terug, ik wil hem!”, vertelde hij Fox News.

Uiteindelijk heeft Maes Brooke Medical gehaald. Zijn verwondingen waren aanzienlijk. Behalve het geamputeerde been, dat niet meer kon worden vastgezet, had hij ook last van breuken aan zijn enkel, bekken en schouder. De weg naar herstel zal lang en moeilijk worden, maar met de steun van zijn familie en het personeel van Brooke is hij bereid er voor te gaan.

“Als zoiets gebeurt, is het gemakkelijk om op te geven omdat je leven nooit meer hetzelfde zal zijn en dat is begrijpelijk vertelde hij de Department of Defense. Tijdens de lange maanden van leren lopen met een beenprothese is Maes voortdurend dankbaar gebleven dat hij het heeft overleefd en de kans kreeg om verder te leven.

Video Credit: DVIDSHUB

“Dit is mijn tweede kans op leven. Hiermee heb ik mezelf als mens volledig opnieuw uitgevonden. Het is echt een geweldige kans”, zei Maes tegen Brooke Medical, waar hij een prothetisch beenimplantaat hoopt te krijgen dat zijn mobiliteit aanzienlijk zal verbeteren. Maes hoopt niet alleen fit te blijven met kajakken, yoga en met hulphonden te werken, maar hoopt ook iets terug te kunnen doen voor de uitstekende zorg die hij heeft gehad.

Zijn volgende doel is om  naar de universiteit te gaan en een carrière in de prothetische technologie op te bouwen. “Eén van de nieuwe banen die ik nu zoek is om een prothesemaker te worden”, zei hij. “Ik wil werken aan protheses, dingen bouwen voor andere mensen om hen te helpen de mobiliteit te krijgen die het mij geeft.”

Maes weet hoeveel geluk hij heeft gehad en wil deze kans gebruiken om anderen te helpen. “Als ik ook maar iets zou kunnen doen om iemand anders te helpen die worstelt met [amputatie], zou dat een droom voor mij zijn,” voegt hij eraan toe.

Door Robert Jay Watson

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN