Het coronavirus en de diepere regionen van ons immuunsysteem

Tijdens de SARS-uitbraak in China in 2003 liet dr. Deng Tie-tao, een bekende arts in de Chinese geneeskunde in het ziekenhuis aangesloten aan de Universiteit van Guangzhou, de wereld zien dat behandelingen met Chinese medicijnen effectiever bleken te zijn dan de standaardbehandeling in het ziekenhuis, door het leven van al zijn patiënten te redden. Hij gebruikte medicinale kruiden uit de Chinese geneeskunde.

Veel mensen over de hele wereld volgen momenteel de ontwikkelingen van het nieuwe coronavirus (2019-nCoV). Wat zij echter niet weten is, dat de traditionele Chinese geneeskunde opnieuw een belangrijk onderdeel is van de officiële behandelrichtlijnen van de Chinese overheid.

Vanaf de Westelijke Han-dynastie tot aan het einde van de Qing-dynastie had China naar verluidt te maken met meer dan 300 grootschalige plagen. En het is altijd de Chinese geneeskunde geweest die met succes werd gebruikt om de verspreiding van epidemieën onder controle te krijgen. Daarom zijn er in de geschiedenis van China nooit soortgelijke rampen geweest zoals de Spaanse griep of de Zwarte Dood, wereldwijde plagen die tientallen miljoenen mensen het leven kostten.

Dus waarom waren – en zijn – deze Chinese medicinale kruiden dan zo effectief? Het antwoord ligt in de manier waarop Chinese geneeskunde kijkt naar het menselijke lichaam, ziekte, leven en het universum. Zoals het gezegde luidt: “het antwoord ligt opgesloten in de vraag”: als je een situatie anders bekijkt en een andere vraag stelt, zul je waarschijnlijk een ander antwoord vinden en een andere benadering om met diezelfde situatie om te gaan.

De interne omgeving

In tegenstelling tot Louis Pasteur’s kijk op ziekte volgens de ziektekiem theorie, liggen de basisprincipes van de Chinese geneeskunde veel dichter bij de “balans van de interne omgeving”-benadering die Pasteur’s vriend Claude Bernard had voorgesteld (“le mileu intérieur”). Bernard, een Franse fysioloog en door sommigen ‘een van de grootste wetenschappers’ genoemd, dacht dat we alleen vatbaar worden voor besmettingsgevaar – zoals virussen – als het interne evenwicht wordt verstoord.

Er zijn tenslotte op elk moment miljarden virussen en bacteriën in ons lichaam aanwezig. Dus waarom worden we soms ziek en soms niet? En als een virus ‘rondgaat’, waarom worden sommige mensen dan ziek en andere niet? Laat me je eens vragen: weten we wel hoeveel mensen het corona-virus al door hun systemen hebben gehad en NIET ziek zijn geworden? Nee, dat weten we niet.

De gerenommeerde Frans-Amerikaanse microbioloog René Dubos (1901-1982) was het met Bernard’s principe eens toen hij zei: “De meeste microbiële ziekten worden veroorzaakt door organismen die in het lichaam van een normaal individu aanwezig zijn. Ze worden de oorzaak van ziekte wanneer er zich een storing voordoet die het evenwicht van het lichaam ontregelt.”

Dus als we net als Bernard en Dubos ziekte anders zouden bekijken en onszelf een andere vraag zouden stellen, dan zouden we waarschijnlijk een ander antwoord vinden en een andere benadering om met ziekte om te gaan.

Voor de geïnteresseerden onder jullie: op Chinese social media sites circuleert sinds de uitbraak een kijk op het coronavirus vanuit het perspectief van de Chinese geneeskunde. Volgens de Chinese geneeskunde wordt het coronavirus beschouwd als “interne klamme toxiciteit”. Klamme toxiciteit blijft hangen en klampt zich aan een ziek persoon vast zoals “olie die zich mengt met bloem”, het heeft weinig van doen met een virus dat van buiten komt. Volgens waarnemingen in Wu Han, waar het coronavirus voor het eerst uitbrak, worden de beginfasen van de virale infectie niet noodzakelijkerwijs gekenmerkt door typische longontstekingsverschijnselen zoals koorts en hoesten. Alle gevallen die dokters in de Chinese geneeskunde tot nu toe tegenkwamen, hadden symptomen als een dik wit kleverig tongbeslag, een teken van klammigheid die blijft hangen.

De diepere regionen van ons immuunsysteem

Dan zou men zich kunnen afvragen: Hoe kunnen we ons immuunsysteem sterk genoeg houden, zodat – volgens René Dubos – virussen en bacteriën die in ons systeem aanwezig zijn het evenwicht van het lichaam niet verstoren en ons ziek maken?
Wetenschappers weten het antwoord daar niet op. En het westerse medische establishment met haar erfenis van Louis Pasteur jaagt nog steeds op ziektekiemen. Sommige onderzoeken suggereren dat stress een verlaagd immuunsysteem kan veroorzaken, wat impliceert dat onze mentale toestand ook een rol speelt bij het functioneren van het immuunsysteem.

De meeste planten hebben antibacteriële en antivirale eigenschappen, anders hadden ze geen bacteriën, virussen en schimmels overleefd. Dus ja, je zou medicinale kruiden kunnen gebruiken om het deel van het immuunsysteem dat gecompromitteerd is te behandelen, zoals Chinese geneeskunde met succes heeft aangetoond. En ja, je zou ook zeer hoge doseringen vitamine C kunnen innemen zoals de beroemde Nobelprijswinnaar dr. Linus Pauling voorstelde. Je zou ook meer voedingsmiddelen kunnen nemen waarvan bewezen is dat ze antivirale eigenschappen hebben, zoals knoflook, gember, citroen, enz. Maar al deze ‘externe’ zaken hebben nog steeds de aanwezigheid nodig van een veel dieper liggend “mechanisme” in ons wezen om effect te kunnen genereren.

Niet alleen een zak chemicaliën

Laten we eens kijken wat sommige oud Chinezen beschouwden als de diepere regionen van ons immuunsysteem.
Als holistische vorm van geneeskunde heeft de Chinese geneeskunde nooit een conceptuele tweedeling aangebracht tussen lichaam en geest, zoals onze westerse wetenschap dat wel heeft gedaan. Voor de oud Chinezen was er maar één wezen dat zich op verschillende niveaus manifesteerde: dat wat aan de oppervlakte te zien was, werd het lichamelijke of ‘aardse’ deel genoemd, en dat wat in de diepere, binnenste gebieden bestond en onzichtbaar was, werd het mentale of ‘hemelse’ deel genoemd. Er werd gedacht dat dit onzichtbare ‘hemelse’ deel een beslissende invloed had op de werking van het fysieke lichaam, veel meer dan invloeden van buitenaf.

De oude Chinese geneeskunde werd sterk beïnvloed door het Taoïstische gedachtegoed. Beoefenaars van het Taoïsme streefden ernaar hun volledige potentieel als mens te ontwikkelen en spirituele onsterfelijkheid te bereiken. De Taoïsten keken in feite niet naar een mens als een fysiek wezen met een spirituele ervaring. In plaats daarvan zagen ze een mens als een spiritueel wezen met een fysieke ervaring. Hun lichamelijkheid werd eerder gezien als een projectie van hun onzichtbare ‘hemelse’ energie. In plaats van zichzelf te zien als een ‘zak chemicaliën’ met RNA, DNA en eiwitten, zagen ze hun ware zelf op het diepste niveau als ‘opgebouwd’ uit Waarachtigheid (of Zhēn 真). Vandaar hun streven om “terug te keren naar de oorsprong en terug te gaan naar Waarachtigheid” (返本歸真).

Om weer hun onsterfelijke zelf te kunnen worden, werd ‘Waarachtigheid’ beschouwd als het hoogste kenmerk van het universum dat belichaamd moest worden. Ja, het zou een tijdje gaan duren om geestelijke onsterfelijkheid te bereiken…dus ontwikkelden ze allerlei methoden om ziekten te voorkomen en een lang leven te leiden. Dat is waar allerlei inzichten en technieken in de Chinese geneeskunde vandaan komen.

pixabay

Waarachtigheid cultiveren

De oude Chinese geneeskunde stelde zich voor, dat “ziek worden” van “kwaadaardige energie” – een term die in de Chinese geneeskunde nog steeds wordt gebruikt om invloeden te beschrijven die ziekten veroorzaken – uiteindelijk allemaal voortkomt uit het feit dat we niet in de pas lopen met de kenmerken van het universum en met onze eeuwige zelf. De diepste gebieden van ons wezen en van ons immuunsysteem bevinden zich in de onzichtbare ‘hemelse’ delen, een spirituele energie die het best kan worden omschreven als Waarachtigheid. Uiteindelijk is het enige dat “kwaadaardige energie” in ons wezen binnen kan laten komen het tegenovergestelde van waarachtigheid: “niet waarachtig zijn” – of BùZhēn 不 真! Diep van binnen weten we wanneer we niet in overeenstemming zijn met Waarachtigheid, mensen hebben een ingebouwd kompas hiervoor. En tenslotte zullen onze lichamen aan de oppervlakte het ook laten zien, door een virus aan te trekken of een kou te vatten en “ziek te worden” …

Het verhaal gaat dat Louis Pasteur op zijn sterfbed afstand deed van zijn ziektekiem theorie, en zei: “Mijn vriend Claude Bernard had gelijk, een micro-organisme is niets. De interne omgeving is alles.”

Ik vraag me soms af wat er zou zijn gebeurd als Pasteur eerder in zijn leven naar zijn vriend Bernard had geluisterd. Onze westerse geneeskunde zou zich dan misschien niet hebben ontwikkeld overeenkomstig de ziektekiem theorie van Pasteur. Misschien zouden mensen zich allemaal richten op het handhaven van een sterk ‘immuunsysteem’ en een evenwichtige ‘interne omgeving’. Misschien zouden er zelfs veel mensen zijn die de diepere onzichtbare regionen van hun immuunsysteem zouden begrijpen en Waarachtigheid zouden cultiveren!

In ieder geval zouden minder mensen zich gek laten maken door het nieuwste virus ‘daarbuiten’, en zouden meer mensen naar binnen kijken en zich zorgen maken over het niet belichamen van Waarachtigheid.

 

Door Silvio Verbeek

Silvio Verbeek kreeg onderwijs van artsen in de Chinese geneeskunde in Amerika en Taiwan, is een dokter in de Chinese geneeskunde, en doet al meer dan 30 jaar proefondervindelijk onderzoek naar de effecten van de diepere regionen van het immuunsysteem volgens oud Chinese cultivatiescholen.

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN