Het grootbrengen van ethisch bewuste kinderen: De eerste 7 jaar

Als ouders houden we van onze kinderen en willen we ze beschermen. We willen ook dat ze gelukkig en succesvol zijn in hun toekomstige leven.

 Eén van de belangrijkste dingen die we daarin kunnen doen, is hen helpen een diepe ethische kern te ontwikkelen – een kern die gebaseerd is op deugden en wijsheid.

Binnen de huidige cultuur is dit geen gemakkelijke taak. De wereld waar onze kinderen vandaag de dag mee te maken hebben is enorm complex en snel, veel meer dan de wereld waarmee de vorige generaties in hun eerste jaren te maken hadden. De komst van internet en sociale media heeft de structuur van de samenleving veranderd, en ook de manier waarop mensen denken, voelen en met elkaar omgaan.

Natuurlijk heeft dit positieve elementen gebracht, maar ook vele negatieve elementen, van het pesten op sociale media tot een eindeloze hoeveelheid afleidende, duistere, gevaarlijke en walgelijke ideeën, die slechts met een klik onvolwassen geesten verleiden.  Om de uitdagingen van het moderne leven aan te gaan en het potentieel van onze kinderen te vervullen, moeten ze sterker en kritischer zijn dan ooit: Ze moeten in staat zijn de verleiding te weerstaan om uren te verspillen met Facebook en videospelletjes; te begrijpen wat gepast is in een romantische relatie; de CEO te zijn die weigert het milieu te compromitteren om winst te maken; sterker te worden door tegenspoed en uiteindelijk in staat zijn om de deugden zoals mededogen en eerlijkheid meer te waarderen dan persoonlijk gewin en plezier.

Dus hoe voeden we onze kinderen op om zulke goede mensen te worden?

Er zijn vele manieren om dit te bereiken, en het antwoord begint in het hart van iedere ouder; in onze zorg, toewijding en liefde voor onze kinderen, maar ook in ons oprechte streven om te doen (en vorm te geven) wat juist is.

Maar dat wil niet zeggen dat er alleen maar liefde geven genoeg is; kinderen hebben ook grenzen, begeleiding en discipline nodig. Iedere dag nemen we veel kleine opvoedingsbeslissingen die samen de ervaring van hun kindertijd worden. Om deze beslissingen goed geïnformeerd te nemen, is een goed begrip van de ontwikkeling van het kind essentieel. In het boek “You are your child’s first teacher”, schrijft auteur en opvoeder Rahima Baldwin Dancy dat de best geïnformeerde beslissingen vanuit een holistische visie op het kind komen.

 “We moeten het kind op een nieuwe manier beginnen te zien, een manier die rekening houdt met de fysieke, emotionele en mentale ontwikkeling en alsook met de minder tastbare spirituele dimensies van de persoon. Zodra we het hele kind beginnen waar te nemen en hoe hij of zij zich ontvouwt, dan zullen onze keuzes samenhang beginnen te vertonen”, schrijft ze.

 Waarneming

 Als samenleving zijn we gewend boeken te lezen en naar deskundigen te luisteren om onze kinderen te begrijpen. Dit heeft zeker zijn nut, maar de tijd nemen om ze rustig en met liefdevolle aandacht te observeren is een krachtige manier om ze te leren kennen en te begrijpen. Het is ook vooral nuttig als je jezelf in een negatief patroon van zeuren of schreeuwen bevindt, of wanneer ze ongewenst gedrag vertonen.

In het boek “Werken met angstige, zenuwachtige en depressieve kinderen” deelt auteur en therapeut Henning Köhler zijn gedachten over hoe het begin van een spirituele basis de genezing kan bevorderen.

Het uitgangspunt van Köhler, dat grotendeels gebaseerd is op het werk van de Oostenrijkse filosoof en opvoeder Rudolf Steiner (oprichter van de onderwijsbeweging van de Vrije Scholen), is “eerbied voor het kind” als zijnde een zelfstandig geestelijk en waardig wezen.

Köhler raadt de ouders aan “het kind minstens eenmaal per dag nauwlettend en liefdevol in de gaten te houden” om zo een duidelijk beeld van het kind te krijgen. “Eén aspect van liefhebben is de voortdurende praktijk van het overwinnen van je eigen gebruikelijke oordelen, verlangens, verwachtingen en concepten, deze uit de weg te ruimen en in plaats daarvan te luisteren en te observeren”, schrijft hij.

“Op momenten als deze is een reactie van bijvoorbeeld ergernis volkomen misplaatst als het kind loopt zonder zijn voeten goed op te tillen. Je merkt dat dit zijn bijzondere manier van lopen is. Wanneer je een soort zachtmoedigheid in je voelt ontwaken voor de fouten en zwakheden van het kind zelf, voor alle dingen die normaal gesproken tot ruzie en woede leiden, zul je weten dat je op de juiste weg bent.”

 Lichaam

Als ouders besteden we veel aandacht aan het lichaam van onze kinderen – vooral als ze jong zijn – we raken ze vaak aan, we kennen ieder stukje voedsel dat ze eten en we weten of ze goede ontlasting hebben.

De manier waarop ouders voor het lichaam van een jong kind zorgen, geeft het kind zijn of haar eerste ervaring van goedheid, schrijft Köhler.

“Rudolf Steiner heeft ooit beschreven hoe ieder kind aan het begin van zijn leven een diepe, onbewuste overtuiging koestert dat de wereld door en door moreel juist is. Het is van groot belang of deze ‘basisveronderstelling’, zoals hij het noemt, in de eerste maanden van het leven van een kind al dan niet bevestigd wordt door zijn lichamelijke zintuiglijke ervaring”.

Natuurlijk zullen veel ouders die dit lezen kinderen hebben die ouder zijn dan een paar weken. De zorg die je hen geeft en de kwaliteit van de dingen in hun omgeving zijn ook belangrijk.

“Eén van de belangrijkste dingen die je kunt doen is aandacht besteden aan alles wat er om je kind heen gebeurt. Dit omvat het eten, de kleding, de beelden, het speelgoed, de zon, het zand en het water. Het omvat ook minder tastbare ‘voeding’, die voortkomt uit onze warmte en liefde en de emoties die je kind omringen”, schrijft Dancy.

Geest

Als je een ethisch`bewust kind wilt grootbrengen, is het een goed idee de tijd te nemen om te begrijpen hoe de moraal en perceptie van de wereld van kinderen zich ontwikkelt en hoe groot de impact van de media kan zijn.

Er zijn veel theorieën over morele ontwikkeling, maar de theorieën van Lawrence Kohlberg en Jean Piaget vormen een uitgangspunt. Beiden hebben een kader en tijdlijnen van morele redenering vastgelegd die mensen van geboorte tot volwassenheid doorlopen.

In beide ontwikkelingstheorieën is er een verandering rond de leeftijd van 6 of 7 jaar, wanneer kinderen naar een nieuwe fase van begrip en waarneming van de wereld gaan.

Daarvoor bevinden ze zich in een stadium van imitatie; ze kunnen en willen niet redeneren als volwassenen, ook al zijn ze misschien zeer verbaal. Ze zien objecten als meubels en speelgoed als levend.

Een ander opvallend ding is dat, hoewel jonge kinderen gekke humor kunnen begrijpen (de sok hoort niet op je hand), ze sarcasme niet kunnen begrijpen als ze tussen 5 en 8 jaar oud zijn.

Ze absorberen ook als sponzen zonder onderscheid te maken tussen goed en slecht.

In het boek “Joyful Toddlers and Preschoolers”, schrijft Faith Collins over een studie die onverwacht aantoonde dat kinderen na het zien van een educatieve video over conflictoplossing agressiever werden. “De onderzoekers veronderstelden dat jonge kinderen ‘leren van elk van de getoonde gedragingen’, schrijft ze.

Als je luistert naar kinderen die in hun eerste jaren veel tv-kijken, dan hoor je misschien dat hun stem een soortgelijke toon heeft als die van tekenfilm- of filmpersonages.

Uit de samenvatting van een onderzoek van het media laboratorium van de Universiteit van Florida blijkt dat kinderen erg beïnvloed worden door films, meer dan volwassenen. De studies van het Payne Fonds, een reeks onderzoeken van de ‘Motion Picture Research Council’, hebben deels uitgewezen dat kinderen diep beïnvloed worden, omdat “kinderen van alle leeftijden de neiging hebben om de dingen die ze in films zien als waar te accepteren”.

Uit het onderzoek bleek ook dat kinderen die naar films keken “lagere gedragscijfers hadden, slechter hun schoolwerk deden, minder goed scoorden bij beoordeling door hun leraren, lager werden beoordeeld door hun klasgenoten, minder meewerkten, meer misleidend waren, minder goed waren in het beoordelen van goed of kwaad, en iets minder emotioneel stabiel waren”.

Deze studies van het Payne Fonds werden uitgevoerd in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw, toen de inhoud van de films veel tammer was dan vandaag de dag.

Veel beeldschermtijd verandert ook letterlijk de structuur van de hersenen van onze kinderen. En ook al is de beeldschermtijd beperkt, kinderen hebben geen enkele mogelijkheid om onsmakelijke beelden te filteren, en wat ze zien, zullen ze imiteren en deel van zichzelf maken.

Dus om een gezonde geest te koesteren, moet je opletten wat er in naar binnen gaat.

Karakter

In de loop van de geschiedenis heeft religie het morele kader van de samenleving geleverd en was het spirituele geloof de leidende kracht achter de acties van talloze grote historische figuren, zoals George Washington en Harriet Tubman, die beiden naar verluidt spirituele begeleiding in de vorm van visioenen hebben ontvangen.

Washington bad ook regelmatig en Tubman geloofde dat Gods genade haar vrijheid gaf.

Tot op zekere hoogte heeft de wetenschap ook bevestigd dat oprechte spirituele beoefening nuttig is. Studies hebben aangetoond dat het mensen tevredener maakt, het geassocieerd wordt met een langere levensduur, het mensen minder vatbaar maakt voor drugsgebruik en depressie, en mensen beter in staat zijn met ontberingen en trauma’s om te gaan. De neurowetenschap heeft ook aangetoond dat gebed en meditatie de hersenen ten goede veranderen.

Bovendien vormen de joods-christelijke waarden de basis van de moraal in de westerse wereld, en de religieuze praktijk heeft waarschijnlijk een sleutelrol gespeeld bij het vormgeven van de hersenstructuren die we vandaag de dag hebben – structuren die we nu veranderen met de beeldschermmedia.

Met andere woorden, met welke beelden wil je het karakter van je kind vormen? Zeker, je overtuigingen, waarden en bijbehorende acties zullen die van je jonge kind bepalen. En, vooral voor jonge kinderen zijn levende voorbeelden belangrijk. “Het vermogen van kinderen om lief te hebben wordt ook aangetast als we op het nieuwsgierige open karakter van het goede dat ze tot leven brengen, reageren met voortdurende instructie, morele oproepen en vrome zinnen. Ook deze kweken onverschilligheid, ze zijn allemaal nutteloos. Wat er wel toe doet, is een onopvallend voorbeeld geven in onze eigen manier van leven”, schrijft Köhler.

 Maar wanneer en op welke manier stel je ze bloot aan de rest van de wereld?

“De beste manier om uw kinderen voor te bereiden op de stress van de wereld van vandaag is niet om ze al vroeg in hun leven aan problemen bloot te stellen, maar om ze een omgeving te bieden die warm en verzorgend is en hen beschermt tegen zoveel mogelijk van de problemen van de volwassen wereld”, schrijft Dancy.  In het boek “Simplicity Parenting”, schrijft counselor en opvoeder Kim John Payne, “Een beschermde jeugd zorgt voor een langzame ontwikkeling van identiteit, welzijn en veerkracht”.

Door jonge kinderen liefde, respect, discipline, goede voorbeelden en bescherming tegen de volwassen wereld te geven, kan je ze een stevige basis geven in wat juist en goed is. Dit, meer dan welke vaardigheid dan ook, zal hen een mooie toekomst geven.

 

JUNE FAKKERT, EPOCH TIMES

June Fakkert is full-time moeder van twee kinderen en gezondheids- en wellnessverslaggever voor The Epoch Times.

 

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN