Het ontluisterende verschil tussen oude en moderne Chinese artsen zit in hun ethiek

Wat zijn de tijden veranderd….. Men kan zich afvragen hoe het land China, waar ooit de meest vermaarde artsen leefden, nu berucht is om zijn medische genocide in de vorm van gedwongen orgaanoogst.

Toen de Chinese Communistische Partij (CCP) de 5000 jaar oude, goddelijk geïnspireerde cultuur van China wilde vernietigen, konden de gevolgen niet desastreuzer zijn uitgevallen.

De deugdzaamheid van Chinese artsen in de oudheid

Artsen in het oude China waren niet alleen arts van beroep, maar ook spirituele beoefenaars van de Tao. Deze medische experts cultiveerden hun hart en geest door middel van meditatie en het verfijnen van hun karakter in overeenstemming met confucianistische, taoïstische of boeddhistische principes. Ze verbeterden hun kennis door een ijverige studie van de geneeskunst te maken en volgden daarbij strikte morele standaarden in hun werk.

Neem bijvoorbeeld Sun Simiao, de arts uit de Tang Dynastie. Hij staat bekend als Hemelse Dokter Sun, of China’s Koning van de Geneeskunst, en wordt geroemd om zijn enorme bijdragen aan de traditionele Chinese geneeskunde en zijn onvermoeibare ijver met heel zijn hart voor anderen te leven en anderen te dienen.

Sun Simiao (©Wikimedia)
Sun Simiao (©Wikimedia)

Sun’s uitspraak “een mensenleven is kostbaar en waardevoller dan 1.000 liang goud” spreekt boekdelen over zijn persoon en karakter. (een ‘liang’ is een oude Chinese meeteenheid).

Als men de werkethiek van Sun wil begrijpen, hoeft men niet verder te zoeken dan naar zijn essay (hieronder), “Over de absolute oprechtheid van grote artsen”, dat ook wel “de Chinese hippocratische eed” wordt genoemd.

Als ik een ziekte ga behandelen, moet ik eerst mijn geest kalmeren en vastberaden van intentie zijn.

Ik zal niet toegeven aan ijdele wensen en verlangens en zal eerst een houding van mededogen ontwikkelen.

Ik beloof dat ik alle levende wezens uit hun lijden zal redden.

Als er iemand naar mij toe komt vanwege een ziekte of een ander probleem, zal ik me niet bekommeren om de vraag of hij machtig of nederig, rijk of arm, oud of jong, mooi of lelijk is.

Vijanden, familieleden, goede vrienden, mensen van het Han-ras of een andere etniciteit, dwaas of wijs, zijn allemaal hetzelfde voor mij. Ik zal elk van hen beschouwen als een naaste of geliefde aanverwante – of zelfs alsof ik het zelf ben die door een ziekte is getroffen.

Ik zal me geen zorgen maken over mijn eigen leven of mijn geluk of tegenslagen. Mijn doel is voor het leven van anderen te hoeden.

Ik zal me niet verstoppen in de bergen. Dag en nacht, in koude en hitte, ondanks honger, dorst en vermoeidheid zal ik vastberaden te hulp schieten. Als ik in staat ben om op deze manier te handelen, mag ik mij als een groot arts tot de zieken wenden. Als ik in strijd met deze voorschriften handel, ben ik niet meer dan een groot geboefte voor de levenden.

Mensen kijken maar al te vaak met minachting naar hen die lijden aan weerzinwekkende dingen, zoals zweren of diarree, maar ik zal een houding van mededogen, sympathie en zorg bewaren. Nooit zou er in de geest van een groot arts een houding van afwijzing mogen opkomen.

Ik zal mijn reputatie niet verheerlijken. Ik zal andere artsen niet in diskrediet brengen terwijl ik mijn eigen verdiensten prijs.

Zo zal ik mijn verantwoordelijkheden en mijn lot als arts vervullen, totdat ik niet meer in staat zal zijn om mijn verplichtingen na te komen, of tot het einde van mijn leven.

Sun is slechts één voorbeeld. Er zijn nog zoveel meer uitstekende artsen geweest, zoals Li Shizhen, Bian Que en Hua Tuo, om er maar een paar te noemen.

De huidige medische genocide

Maar de tijden zijn veranderd en dat geldt ook voor de algehele morele standaard.

De, door het Confucianisme beïnvloede, morele waarden in China van eerlijkheid, loyaliteit, altruïsme, vakbekwaamheid, integriteit en fatsoen zijn omvergeworpen en vervangen door de communistische partijcultuur en we weten allemaal dat het communisme geen waarde hecht aan een menselijk leven.

Op bevel van Mao werd de culturele elite van China massaal vermoord en daarmee is na verloop van tijd, door toedoen van de CCP, de algehele morele standaard van China ingestort, met alle huidige sociale problemen van dien, waaronder die in de medische sector.

Vandaag de dag zijn er een groot aantal artsen in China die nergens voor terugdeinzen, zelfs niet voor het plunderen van organen bij levende mensen, om stinkend rijk van te worden.

Annie (een alias), zegt dat zij en haar ex-man werkten in het Trombose Instituut voor Geïntegreerde Chinese en Westerse Geneeskunde van de provincie Liaoning vanaf 1999 tot 2004.

“Hij was een neurochirurg”, aldus Annie in een interview met de hoofdredacteur van The Epoch Times in april 2006. “Hij was verantwoordelijk voor het verwijderen van het hoornvlies van Falun Gong beoefenaars, waarvan er velen nog in leven waren.”

annie tijdens een toespraak
©The Epoch Times

Ze scheidde van haar man, nadat hij haar had verteld, dat hij de hoornvliezen van 2.000 Falun Gong beoefenaars had verwijderd tussen eind 2001 en oktober 2003 (zie het onderzoeksrapport Bloody Harvest).

“Ik ben zelf ook zwaar getraumatiseerd en beschadigd”, gaat Annie verder. “Als mijn ex-man mij niet had verteld, dat hij organen van levende Falun Gong beoefenaars had verwijderd, had ik het niet geloofd.”

“Een deel van het personeel in dit ziekenhuis was op de hoogte, maar zij….. Veel chirurgen namen stiekem deel aan dergelijke operaties. Sommigen durfden er niet over te praten, ook al wisten ze wat er aan de hand was. Ze meden het onderwerp, omdat ze niet gedood wilden worden.”

Annie leeft nu in de Verenigde Staten voor haar eigen veiligheid.

Voormalig chirurg beweert dat de CCP organen “aan regeringsleiders, zakenlieden en rijke buitenlanders” verkoopt

Voormalig chirurg Dr. Enver Tohti, die voor het Schotse parlement in 2013 getuigde, zegt dat hij een enorm zware schuld voelt vanwege een geval van gedwongen orgaanoogst waarbij hij betrokken was in China in 1995.

Posted by Enver Tohti on Wednesday, November 25, 2015

“Ik was een geprogrammeerde robot en deed wat ik geprogrammeerd was om te doen”, bekent Tohti, aldus TheNewsLens.

De man wiens organen hij oogstte, ademde nog steeds op het moment van de orgaanverwijdering, en dat is wat hem feitelijk heeft gedood – het scalpel van de arts.

“In die tijd had ik geen echte gevoelens, omdat ik mijzelf als een trots lid van een grootse natie beschouwde en we slechts vijanden van de staat uit de weg aan het ruimen waren.”

Later kon hij zijn geweten echter niet meer negeren.

Tohti wilde niet opgeroepen worden voor nog meer van dergelijke onethische operaties en vluchtte naar Engeland en heeft sindsdien onthuld hoe het Chinese regime betrokken is bij gedwongen orgaanroof, iets wat volgens hem vandaag de dag nog steeds gebeurt.

Tohti zegt dat het Chinese regime “mensen doodt om hun organen, zodat ze deze kunnen verkopen aan regeringsleiders, zakenmensen of rijke buitenlanders.”

“Ik hou niet van communisten”, voegt hij eraan toe. “Het communistische systeem is erg geschikt als je een dictatuur wilt hebben, maar als er een ranglijst zou zijn voor slechtste regeringen dan zou de CCP op nummer één staan. Ze behandelen mensen niet als mensen.”

Het gedwongen oogsten van organen wordt op een ongekende schaal uitgevoerd

Het gedwongen oogsten van organen in China gebeurt vandaag de dag op nog veel grotere schaal, volgens onafhankelijke onderzoekers, voormalig Canadees minister van Buitenlandse Zaken (Azië-Pacific) David Kilgour en mensenrechtenadvocaat David Matas, die beweren dat het Chinese regime zo’n 100.000 transplantaties per jaar uitvoert.

Degenen wier organen worden verwijderd zijn geen veroordeelde misdadigers, maar gewetensgevangenen – voornamelijk Falun Gong beoefenaars, wat onschuldige meditatie beoefenaars zijn, die niet roken of drinken, gezond leven en relatief gezonde organen hebben.

Mediterende Falun Gong beoefenaars ET5-600x400
©NTD TV

De transplantatiecijfers van China zijn vanaf het begin van de vervolging van Falun Gong enorm gepiekt, want de transplantatie-industrie is zeer lucratief voor het Chinese regime. Ziekenhuiswebsites adverteren openlijk met de prijzen van organen: een hart kost tussen de €115.000-€140.000. Nieren zijn elk €50.000. Een lever levert €85.000 tot €113.000 op. Een long is €130.000-€150.000 en een hoornvlies kost €26.000.

Dr. Tohti en Annie’s verslagen zijn maar een paar voorbeelden; er zijn er nog veel meer, zoals die van de ambtenaar van het Bureau voor Openbare Veiligheid van de stad Jinzhou die een uitzonderlijk ooggetuigenverslag gaf over het oogsten van levende organen, waarbij er “geen verdovingsmiddelen werden gebruikt” toen het hart van een vrouw werd verwijderd.

Artsen zonder geweten

Hoewel hier de 2.500 jaar oude hippocratische eed is vervangen door de Verklaring van Genève, wat een gelofte is die veel artsen doen bij hun afstuderen – wat is er in China van over gebleven, of met wat welke doktersgelofte dan ook?

De Verklaring van Genève bevat de volgende bepaling: “Ik zal mijn medische kennis NIET GEBRUIKEN om de mensenrechten en burgerlijke vrijheden te schenden, zelfs niet onder druk”.

Volgens de bewijzen die in Bloody Harvest en The Slaughter worden aangevoerd, zijn Chinese ziekenhuizen in het hele land betrokken bij deze medische genocide en medische ethiek is er dan ook vrijwel nihil.

Dit is dus de huidige morele catastrofe in China; een direct gevolg van de communistische cultus.

Organ harvesting schilderij
©The Epoch Times

Derhalve heeft het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden in juni 2016 unaniem resolutie H.Res.343 aangenomen, waarin “de regering van de Volksrepubliek China en de Communistische Partij van China” opgeroepen worden ”om onmiddellijk een einde te maken aan de praktijk van het oogsten van organen van alle gewetensgevangenen”.

Hoewel het goed is om een aantal stemmen van rechtvaardigheid te horen, moeten we ons afvragen: “hoeveel levens zullen er nog verloren gaan voordat de wereld wakker wordt?”

Door Daniel Cameron, Epoch Times

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN