Het risico van het Coronavirus voor de Chinese Oeigoeren vereist actie

De mishandeling van Oeigoeren en andere moslims in Xinjiang, China, kan het beste worden begrepen door te focussen op één slachtoffer.

Asa (pseudoniem) was voor haar werk van Xinjiang verhuisd naar Egypte. In 2015 nam ze haar baby-drieling mee naar Xinjiang voor een bezoek aan haar ouders, en daarmee begon een driejarige nachtmerrie met een gedwongen scheiding van haar kinderen, detenties in “beroepsopleidingscentra”, getuige van de dood van celgenoten en de dood van een van haar kinderen.

In 2018 hielp de Egyptische ambassade Asa uit de gevangenis. Zij en haar twee kinderen zijn nu vluchtelingen in de Verenigde Staten, maar haar ervaring is illustratief voor die van veel Oeigoeren.

De initiële verhulling van de uitbraak van het coronavirus in Wuhan gedurende enkele weken in december 2019 gaf het virus de ruimte om vele duizenden in de regio te infecteren en zich nu naar 28 landen te verspreiden. Verantwoordelijken binnen de Communistische Partij kozen aanvankelijk voor geheimhouding boven het erkennen van een groeiende crisis. Dr. Li Wenliang, 34, die andere artsen op heroïsche wijze waarschuwde voor het nieuwe virus, werd gedwongen een verklaring te ondertekenen waarin hij zijn waarschuwing ontkrachtte en als ongegrond en illegaal afdeed. Zijn dood door het virus op 6 februari veroorzaakte een stortvloed van rouw en woede in heel China.

Er zijn angsten dat het virus zich zal verspreiden naar Xinjiang, waar naar schatting 1-3 miljoen Oeigoeren in honderden kampen worden vastgehouden. Adrian Zenz, een vooraanstaand onderzoeker van de massale internering van Xinjiang, schreef op Twitter: “Het coronavirus kan een geheel nieuwe dimensie toevoegen aan de Xinjiang-crisis.”

Radio Free Asia meldt dat de slechte sanitaire voorzieningen en krappe verblijven in de kampen een epidemie kunnen veroorzaken, wat kan leiden tot een ‘gigantische ramp’, zoals een expert het uitdrukte.

Zenz schat dat er nu minstens een miljoen Oeigoeren opgesloten zijn in Xinjiang en worden blootgesteld aan eindeloze uren van “heropvoeding”. De bedoeling van de hersenspoeling is om “de herinnering aan wie ze zijn te doden, hun eigen identiteit, taal en geschiedenis weg te vagen”, zei hij in een toespraak op het Fairbank Centre for Chinese Studies van Harvard University.

In 2017 begon de Chinese leider Xi Jinping met het opzetten van een ‘heropvoeding’-goelag voor moslimgemeenschappen, vergelijkbaar met de dwangarbeidskampen die na medio 1999 voor Falun Gong-beoefenaars werden ingesteld. Beide netwerken worden gevuld met door de politie gearresteerde gevangenen zonder enige hoorzitting, proces of hoger beroep – een praktijk uitgevonden in de Sovjetunie van Stalin en overgenomen in Hitlers Derde Rijk.

Orgaanoogst bij Oeigoerse gevangenen vond al plaats voor die bij Falun Gong gevangenen (dat in 2001 begon) . Dr. Enver Tohti, een Oeigoer, heeft onthuld dat hij in 1995, toen hij algemeen chirurg was in een Urumqi-ziekenhuis, door ziekenhuisinstanties naar een executieplaats werd gebracht en de nieren en lever van een man verwijderde, die nog in leven was toen de operatie begon.

In zijn boek “The Slaughter” uit 2014 schat Ethan Gutmann dat de organen van 65.000 Falun Gong-aanhangers en 2000-4000 Oeigoeren, Tibetanen en christenen in de jaren tussen 2000 en 2008 met geweld in China zijn geoogst.

Tohti publiceerde een foto van het Human Organ Transportation Green-Path op Urumqi Airport, dat het transport van organen voor ontvangers in de hele wereld makkelijker maakt. De foto – van een bord met de tekst “Special Passengers, Human Organ Exportation Lane” bij een voorrangspoort – ging viraal op sociale media.

Dr. Maya Mitalipova van het Whitehead Institute for Biomedical Research van het MIT heeft gezegd: “[De] gehele bevolking van Oeigoeren, Kazachs en andere moslims in [Xinjiang] is met dwang gecontroleerd op gezondheid en … bloedmonsters [zijn] afgenomen … [van] 2016 tot nu toe. Deze procedures werden alleen uitgevoerd [op de] moslimbevolking.”

Het Saoedische centrum voor orgaantransplantaties heeft aangegeven dat zijn burgers organen op de zwarte markt hebben gekocht en deze illegaal in China hebben laten transplanteren. Nieren en levers geoogst van gevangen Oeigoeren worden verkocht voor zo’n 150.000 euro.

Omringd door prikkeldraad, bewakingscamera’s en gewapende bewakers, worden Oeigoerse, Kazachse en andere minderheden in werkkampen gedwongen om tegen weinig of geen betaling te werken.

Verantwoordelijke overheden en bedrijven over de hele wereld moeten samen met de Verenigde Staten en Australië iedereen die zaken doet in Xinjiang boycotten. Dwangarbeid in de interneringskampen vergiftigt de toeleveringsketen van een aantal bekende bedrijven uit democratische landen die daar actief zijn.

Wereldwijde Magnitsky-wetgeving maakt het eenvoudiger voor regeringen om gerichte financiële en visumsancties op te leggen aan ambtenaren in autoritaire landen die de mensenrechten schenden.

De internationale gemeenschap zou een beroep moeten doen op Peking om het Internationale Rode Kruis en de Wereldgezondheidsorganisatie toegang te geven tot de kampen van Xinjiang om te controleren wat er wordt gedaan om de verspreiding van het coronavirus tegen te gaan.

Prijzenswaardig heeft het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden in december de “Uyghur Human Rights Policy Act 2019” aangenomen. Als dit wetsvoorstel wet wordt, betekent dit de belangrijkste internationale poging om Peking onder druk te zetten vanwege zijn massale detentie van Oeigoeren en andere moslimminderheden.

Door David Kilgour, mensenrechten advocaat en genomineerd voor de Nobelprijs voor de vrede

David Kilgour, advocaat van beroep, heeft bijna 27 jaar in het Lagerhuis van Canada gediend. In het kabinet van Jean Chretien was hij minister van Buitenlandse Zaken voor Afrika en Latijns-Amerika en Azië-Pacific. Hij is de auteur van verschillende boeken en co-auteur met David Matas van “Bloody Harvest: The Killing of Falun Gong for their Organs.”

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de meningen van The Epoch Times.

 

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN