Historische beelden verwijderen – een monumentale fout

Historische monumenten zijn het mikpunt van protest geworden, in de nasleep van de dood van George Floyd. De roep om beelden uit openbare ruimtes te verwijderen is enorm toegenomen. Met name in de Verenigde Staten waar beelden van Christopher Columbus en zelfs Thomas Jefferson zijn vernield. In het Verenigd Koninkrijk zijn monumenten van Winston Churchill vernield, terwijl er in Canada opnieuw oproepen zijn om standbeelden van de eerste premier John A. Macdonald te verwijderen.

Echter, het vernielen van nationaal erfgoed, op basis van waardeoordelen over historische figuren, om op die manier hun betekenis in diskrediet te brengen, is een gevaarlijke en onnauwkeurige manier om het verleden te beoordelen.

Willekeurig monumenten verwijderen, als symbolisch gebaar, om de complexe geschiedenis van racisme en kolonialisme aan te pakken, kunnen onbedoeld schadelijke gevolgen hebben die onomkeerbaar zijn als ze te ver gaan. Wat zou kunnen beginnen met het verwijderen van medeplichtige generaals, kan eindigen met het volledig opslokken van de cultuur als geheel. Waardoor een leegte ontstaat die dan gemakkelijk gevuld kan worden met minder nobele tradities.

Marxistische tactiek

Het vernietigen van nationaal erfgoed is een fundamenteel communistische tactiek, die wordt gebruikt om samenlevingen te indoctrineren met de marxistische ideologie, als opmaat voor revolutie. Eén van de belangrijkste doelen van het marxisme is, het verbreken van de link van een bevolking met het verleden. Want, hoe langer en rijker de geschiedenis is, des te beter een natie bestand is tegen de invloed van andermans ideologieën.

In China realiseerden de communisten zich al snel dat mensen, politieke, culturele en filosofische tradities, als maatstaf gebruikten, om de marxistische ideologie die zij promootten, te beoordelen. Dit bleek een belangrijk struikelblok te zijn voor de communisten. Het volk was moeilijker onder controle te krijgen met hun cultuur intact. Om dit probleem op te lossen, lanceerde Mao Zedong de Culturele Revolutie. De samenleving werd daarmee van haar tradities gezuiverd en werd het maoïsme als de dominante ideologie opgelegd.

Deze periode werd gekenmerkt door, gewelddadige klassenstrijd, zuiveringen, verbanning en vervolging van wie dan ook, die vasthield aan banden met het verleden van China. De marxisten bestempelden oude gebruiken als achterlijk en irrelevant, daar deze een belemmering waren voor hun ‘nieuwe wereldorde’. De overgrote meerderheid van de historische monumenten, kunstvoorwerpen en archieven van China, werden in een koorts van anarchistische woede vernietigd. Aangewakkerd door Mao’s persoonlijkheidscultus.

Na 10 jaar van wreedheid en vernietiging was China volledig losgekoppeld van zijn 5000 jaar oude geschiedenis. Het doel was bereikt: de door angst geteisterde bevolking was klaar om de marxistische ideologie makkelijk op te nemen.

Als gevolg hiervan zijn de huidige Chinezen niet in staat de waarde van hun verleden te begrijpen en de rijkdom van hun cultuur. Waardoor zij geen visie kunnen formuleren voor een toekomst die afstand doet van autoritarisme. In plaats van beelden van Confucius en Lao Zi die een eeuwenoude wijsheid vertegenwoordigen, staat China vol met monumenten die voorzitter Mao verheerlijken. Een man die verantwoordelijk is voor de dood van 80 miljoen Chinese burgers.

Maffia mentaliteit

Binnen de gelederen van de huidige activisten staan marxisten te popelen om, voor hun eigen doeleinden, te profiteren van chaos en de fundamenten van de westerse samenleving uit te hollen. Hun methoden van ontwrichting zijn veelvuldig toegepast over de hele wereld, in een eeuw van revolutionaire strijd. Op dit moment worden democratische landen steeds vatbaarder voor hun invloed. Daar socialisme de basis vormt van vele politieke partijen in deze landen, kan de verspreiding van marxistische revolutionaire groepen zoals Antifa niet voorkomen worden. Deze groepen zijn de voorlopers van geweld en de maffia mentaliteit die vaak in massaprotesten te zien zijn.

De samenleving wordt zelden gehomogeniseerd, maar we moeten op onze hoede zijn voor culturele en politieke bewegingen die vernietiging als belangrijkste drijfveer hebben. Om deel uit te maken van het nationale gesprek, moeten voorstanders van verandering een goed doordachte toekomstvisie formuleren voordat er serieus naar hun ideeën worden gekeken. Vernietiging alleen creëert een vacuüm, dat steeds vaker door woede en afkeer lijkt te worden opgevuld.

Het onteren van monumenten en het omverhalen van beelden uit haat en woede, zoals we in de Verenigde Staten hebben gezien, zal weinig bijdragen aan de discussie tot het bevorderen van raciale gelijkheid. In plaats daarvan zal het alleen maar meer verdeeldheid veroorzaken in een al gepolariseerd klimaat. De mensen met goede intenties zouden zich moeten afscheiden van degenen met vernietiging als primaire doelstelling, anders zal hun boodschap in de zwerm verloren gaan.

Belang van materiële cultuur

Om het verleden met de waarheid te verzoenen en niet de zonden van onze voorvaderen wit te wassen, is het terecht en ook noodzakelijk dat hun prestaties worden aangetast door hun misdaden en dat een volledige opsomming van hun daden deel uitmaakt van het historische verslag. De huidige trend om deze individuen volledig in diskrediet te brengen zonder rekening te houden met hun verdiensten en bijdragen, is een poging de geschiedenis uit te wissen en te herschrijven.

Voordat straten een andere naam krijgen of standbeelden verwijdert worden, moet er een openbaar debat zijn en publieke inspraak. Als er voldoende reden is om een historisch monument te veranderen, dan moet dat geval beoordeeld zijn op basis van merites en niet omdat de ‘maffia’ erom vraagt. In een openbaar debat zullen alle argumenten besproken worden en ontstaat er een vrije uitwisseling van ideeën. De gevolgen, van het niet beschermen van deze hoeksteen van de democratische dialoog, zijn te groot om door politieke druk terloops terzijde te schuiven.

Een symbolische verwijdering van deze vertegenwoordigers van de geschiedenis als een afrekening van hun misdaden, vergemakkelijkt het noodzakelijke debat rond hun plaats in de geschiedenis niet. Men zou ook het argument kunnen maken, dat de tweezijdigheid van deze monumenten juist de reden moet zijn om ze intact te houden. Als ontnuchterende herinnering aan de onvolmaakte aard van onze mensheid – niet geheel goed, noch geheel slecht, maar toch in staat tot opmerkelijke prestaties.

De hele geschiedenis is besmeurd met bloed en zonde, een feit dat we in gedachten moeten houden bij het afwegen van de kwaliteit van onze eigen ideeën.

Morele en materiële ontwikkeling vinden niet lineair plaats, en ontwikkelde landen zijn niet immuun voor regressie in tirannie. Zonder de materiële cultuur van onze historische wortels, om ons morele kompas intact te houden, zullen we er niet in slagen de vooruitgang van de ideeën van de mensheid te eren. In plaats daarvan lopen we het risico dat achteloos de tradities van onze gedeelde menselijkheid terzijde worden geschoven.

Door Ryan Moffatt
Ryan Moffatt is een journalist uit Vancouver.

De in dit artikel geuite opvattingen, zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met de opvattingen van The Epoch Times.

Origineel op 22 juni 2020 gepubliceerd op The Epoch Times: Erasing Historical Statues a Monumental Mistake

Volg ons ook op YouTube

Wist je dit?
De Epoch Times is de eerste en enige media die de ware aard, impact en het uiteindelijke doel van het communisme blootlegt. We onthullen de schade die het heeft toegebracht aan onze morele basis en aan oosterse en westerse tradities. We schrijven ook over de gevolgen van socialisme en haar impact op de economische en politieke stabiliteit van landen.

 

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN