Hoe praat je met je ouders over geld en ouder worden

In een vroeg stadium gesprekken voeren over financiën en kwesties met betrekking tot het levenseinde is van groot belang

Cameron Huddleston was 35 jaar oud toen ze zich realiseerde dat ze niet vroeg genoeg met haar moeder had gesproken over het ouder worden en haar financiën. Ze is hierin niet de enige.

Haar ervaring werd het uitgangspunt voor een boek, en tijdens haar onderzoek las ze een enquête  die uitwees dat ouders zich meer op hun gemak voelen als ze met hun kinderen over seks moeten gaan praten dan over hun eigen financiën en het ouder worden. Ze liet haar eigen onderzoek uitvoeren, waaruit bleek dat 10 procent van de Amerikanen liever met hun ouders over hun liefdesleven praat dan over de financiën van hun ouders.

En 9 procent voelde zich meer op zijn gemak bij het praten over het liefdesleven van hun ouders dan over het ouder worden en geld.

Maar ouder worden en geld zouden geen taboe moeten zijn, volgens Huddleston. Met haar boek “Ma en pa, we moeten praten” heeft ze een diepgaande en uitgebreide praktische gids geschreven over hoe je met je ouders kunt praten over hun financiën, over hun gezondheid en het ouder worden. Met een breed scala aan verhalen die zowel succesvol zijn maar ook als waarschuwing kunnen dienen zou het boek je ook moeten overtuigen van de noodzaak van zo’n gesprek, .

“Ik voel me net als iedereen die al in de 40 is. Je hebt een verhaal over een ouder die al dement is of een soortgelijk probleem waardoor je meer betrokken raakt, of de schoonfamilie, of een grootouder”, zei ze. “Ik denk dat als onze zeer grote generatie van babyboomers ouder wordt en langer leeft, en niet voorbereid is op langdurige zorg, niet voldoende pensioenspaargeld heeft…hun kinderen, millennials, in een positie zullen komen waarin ze meer betrokken moeten raken bij het leven van hun ouders als die ouder worden, als verzorgers of als financiële verzorgers. Dit wordt een groeiend probleem.

“En als mensen er niet over praten, zullen ze niet voorbereid zijn wanneer hun ouders hun hulp nodig hebben”, zei ze.

Dit boek is voor iedereen, zei Huddleston, want het is nooit te vroeg om het gesprek aan te gaan.

“Het is voor iedereen die nog levende ouders heeft omdat alle volwassenen deze gesprekken met hun ouders zouden moeten voeren”, zei ze.

“Ma en pa, we moeten praten” door Cameron Huddleston

 

Ervaring met het leven

Huddleston is een veelgeprezen financieel journaliste en haar moeder heeft geld nooit als een taboe-onderwerp behandeld. Dus was ze ontdaan toen ze zich realiseerde dat ze te laat was, en dit blijft één van haar grootste spijtbetuigingen.

Elf jaar geleden was Huddleston’s moeder 65 jaar toen ze tekenen van Alzheimer begon te vertonen. Huddleston was al 15 jaar lang een financieel journaliste, maar ze was midden in de 30 en had nog steeds kinderen in luiers. Haar moeder was net met pensioen en had haar persoonlijke financiën altijd goed in de hand. Het leek geen dringend probleem en dat is nu juist het punt.

Tegen de tijd dat er iets gebeurt, zoals tekenen van dementie of een gezondheidscrisis zoals een beroerte of een sterfgeval, bevindt de familie zich in een crisissituatie en moet ze zonder plan omgaan met een noodgeval terwijl de emoties hoog oplopen. En zoals de vele scenario’s in het boek laten zien, is het spelen van een inhaalslag in deze situaties zowel stressvol als duur.

Het was deels door haar ervaring dat Huddleston in staat was haar moeder te vragen haar een volmacht te geven. Ze vertelt een gedetailleerd verhaal over de nachtmerrie die het kan zijn als je te laat bent (je moet in de rechtbank bewijzen dat je ouder geestelijk incompetent is). Maar hoe dan ook, Huddleston moest al op vrij jonge leeftijd door deze moeilijke en emotionele situatie heen navigeren, terwijl het iets is wat gepland had kunnen worden.

“Ik moest detective spelen”, zei Huddleston.

Ze moest graven en achterhalen welke rekeningen haar moeder had en hoe het geld werd beheerd. Er was een beleggingsrekening met ongeveer 50.000 dollar waar ze niet eens van wist dat die bestond totdat hij op het punt stond te worden gesloten. Het lukte haar maar net om er nog tweederde van beschikbaar te krijgen voor de langdurige zorg van haar moeder. En toen moest ze haar moeder overtuigen dat het tijd was om te verhuizen, omdat het niet langer veilig of verantwoordelijk was om haar alleen te laten wonen. Het is een moeilijk gesprek om te voeren als je niet weet wat ze zou hebben gewild.

Huddleston herinnerde zich dat er zich eigenlijk al een perfect moment had voor gedaan om er over te praten. Toen zij met haar moeder een langdurige zorgverzekering opstelde en haar moeder er achter kwam dat ze geen dekking kon krijgen vanwege een reeds bestaande gezondheidstoestand was een goed moment.

“We zouden het kunnen hebben gehad over een toekomstig “wat-als” scenario. Wat als dit gebeurt, mam? Wat zou je willen dat ik doe? Hoe zullen we de dingen regelen? Er zouden niet al die emoties van het moment aan vastzitten als we toen over een “wat-als” scenario hadden gesproken”, zei ze.

Cameron Huddleston. (Met dank aan Cameron Huddleston)

Huddleston kon natuurlijk nog wel vragen stellen aan haar moeder, maar haar moeder kreeg steeds meer geheugenproblemen en dat betekende dat Huddleston moest ingrijpen en beslissingen moest nemen.

Jij of je ouder kan het gevoel krijgen dat je te ver gaat als het niet iets is wat eerder is afgesproken. En in plaats van te genieten van de tijd met je ouders, ben je in plaats daarvan wellicht ineens de primaire verzorger en financieel adviseur, en speel je detective die probeert te achterhalen waar je ouder moet gaan wonen, of je ouders een testament hebben, de erfeniswetten van de staat, hoeveel rekeningen en investeringen er zijn, en of er schulden zijn.

Hoe te beginnen, wat te zeggen

Nadat Huddleston haar verhaal in een podcast interview had gedeeld, vroegen de twee presentatoren haar wat ze moesten doen – ze hadden ook nog niet met hun ouders over de toekomst en financiën gesproken. Een paar jaar na haar ervaring begonnen ook haar leeftijdsgenoten, nu in de 40, haar prangende vragen te stellen omdat hun ouders gezondheidsproblemen begonnen te krijgen.

Er is een enorme afstand tussen de generaties omdat veel ouders en volwassen kinderen niet over geld praten. Uit verschillende peilingen blijkt dat de meerderheid van de volwassenen boven de 50 geen financiële en juridische plannen heeft, en de meerderheid van de ouders – dicht bij 70 procent – verwacht dat één van hun kinderen hun verzorger zal zijn en voor de financiën zorgt als ze het nodig hebben – maar deze kinderen weten dat niet.

Huddleston heeft verschillende deskundigen geïnterviewd, van financiële psychologen tot vastgoedplanners en besteedt het eerste deel van het boek aan het verjagen van angsten. Soms is de angst fundamenteel, zoals de gedachte dat als ze over de dood praten, ze de komst ervan zullen versnellen – wat niet waar is. Mensen die deze gesprekken hebben gevoerd, voelen zich juist beter voorbereid voor als de crisis toeslaat.

Door verhalen als voorbeelden te gebruiken, benoemt Huddleston ook waarom ouders misschien niet willen praten, wat ze niet willen zeggen (laat het over hun welzijn gaan), en wanneer ze deze gesprekken het beste kunnen voeren (niet tijdens de familievakantie).

Het boek staat vol met referenties en bronnen om je te helpen het gesprek te beginnen en ervoor te zorgen dat je alle aspecten behandelt. Moet je een testament hebben of een langstlevende fonds? Wanneer moet een volmacht worden verleend?

Er is ook een hoofdstuk over oplichterij omdat senioren jaarlijks miljarden verliezen aan fraude (schattingen variëren omdat er zo weinig over geschreven is), en hoe je met je ouders kunt praten over dit soort oplichterij.

Ze voegt eraan toe dat in sommige gevallen het wantrouwen van je ouders niet ongegrond is. Als je geen goed inzicht hebt in je eigen financiën en niet verantwoordelijk bent met geld, zou een vriend, dominee, broer of zus deze gesprekken moeten leiden. Maar het moet nog steeds gebeuren.

En het is niet zomaar een gesprek, maar een doorlopend gesprek. Je wilt met je ouders praten over de vraag wat hun plannen voor langdurige zorg zijn (want zelfs als ze denken dat ze het niet nodig hebben, heeft de overgrote meerderheid van de senioren het wel nodig), of ze hun pensioen op orde hebben, waar ze liever wonen, wat ze met hun spullen willen doen na hun dood, en of ze je hulp willen bij één van deze zaken. Het doel is niet om het lot van je ouders over te nemen, maar om ervoor te zorgen dat ze deze belangrijke dingen in overweging nemen.

In de eerste plaats komt dit gesprek voort vanuit zorg. Je zou kunnen zeggen wanneer je met je ouders praat: “Ma en pa, jullie hebben zo goed voor mij gezorgd toen ik jong was. Ik wil in staat zijn om dezelfde soort zorg te bieden als je het ooit nodig hebt”, schreef Huddleston in het boek als voorbeeld.

Met de pandemie denken veel volwassenen waarschijnlijk aan hun ouders en zijn ze bezorgd om hun welzijn. Huddleston hoopt dat het als een waarschuwing kan dienen om voorbereid te zijn.

“Eerlijk gezegd, het is zelfs niet te vroeg als je dit gesprek hebt in je twintiger jaren, en je ouders zijn nog in hun veertig en vijftig”, zei ze. “Het kan eigenlijk het ideale moment zijn, omdat je deze gesprekken wilt voeren terwijl je ouders nog gezond en relatief jong zijn.

“Je wilt niet wachten tot er een gezondheidscrisis of een financiële noodsituatie is om deze gesprekken te voeren, want dan kan het te laat zijn.”

Door Catherine Yang

Onpartijdig en onafhankelijk nieuws
The Epoch Times is onafhankelijk en op waarden gebaseerd. Wij geloven dat echte journalistiek gebaseerd is op morele principes. We richten ons op belangrijke kwesties en de impact van beleidsmaatregelen, niet op partijdigheid. We volgen niet de onethische trend van agenda gestuurde journalistiek, maar gebruiken in plaats daarvan onze principes van waarheid en traditie als onze leidraad om eerlijk te rapporteren.

Origineel gepubliceerd op 12 mei 2020 op The Epoch Times: How to Talk to Your Parents About Money and Aging

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN