Hong Kong-demonstranten zijn de echte ‘social justice warriors’

TAIPEI, TAIWAN – Hoe langer ik luisterde naar de half dozijn demonstranten voor democratie in Hong Kong die hun leven en doelen beschreven, hoe meer ik eraan moest denken dat de zelf-uitgeroepen ‘social justice warriors’ op de Amerikaanse campussen, eens goed naar deze jonge mensen zouden moeten kijken.

Deze Hongkongers waren de echte strijders voor sociale rechtvaardigheid die vochten voor iets echts – democratie en vrijheid – met hun leven en toekomst op het spel. Ze lieten de mensen op eigen bodem eruit zien als kinderachtige revolutionaire ‘wannabees’, jonge hoogopgeleiden Quichots die windmolens aanvallen, die niet bestonden totdat zij ze creëerden.

Steve Gates – de leider van onze delegatie, een voormalige plaatsvervangend nationale veiligheidsadviseur met een langdurige relatie met Taiwan – was het er duidelijk mee eens en vertelde de Hong Kong “jongeren”, zoals ze zichzelf noemden, hoeveel de Amerikaanse jongeren van hen zouden kunnen leren over wat zogenaamd werkelijk onze waarden zijn. (De Hongkongers zijn zich goed bewust van mensen zoals Jefferson en Franklin en waar ze voor stonden.)

Onze kleine Amerikaanse media-afvaardiging, aanwezig in Taiwan om de presidentsverkiezingen op 11 januari te observeren, zat in een vergaderruimte in een Presbyteriaanse kerk in Taipei die tientallen jaren geleden zelf werd geassocieerd met de strijd voor een democratische regering in Taiwan. Het succes van die strijd werd onderstreept door het electorale enthousiasme dat we op het eiland zagen. (Een bijeenkomst voor presidentieel kandidaat Han van de KMT-partij had die nacht naar schatting 350.000 mensen op de been gebracht in Taipei. Ik kan niet spreken over het nauwkeurige aantal, maar ik was erbij toen het begon en er waren veel mensen.)

De demonstranten uit Hongkong stonden open voor ons, hoewel ze om voor de hand liggende redenen terughoudend waren om gefotografeerd te worden. Ze worden continu gevolgd en contact met Amerikanen zou hen niet helpen. Ik zal ze hier niet bij naam noemen.

Jonge mannen en vrouwen, ze kwamen uit verschillende sectoren vanuit hun vrijheidsbeweging. Ze hadden dezelfde uitstraling van jonge mensen in Europa en de Verenigde Staten. Ze zouden daar niet opvallen als ze in een café koffie zouden drinken te midden van een serieuze discussie over kunst en politiek. (Iedereen weet alles in deze onderling verbonden wereld – dat wil zeggen, als ze willen leren.)

Een paar werden onlangs verkozen tot districtsraadsleden voor de achttien gemeenteraden van Hongkong. Tot verbazing en overduidelijke bezorgdheid van Peking kwam tachtig procent van de winnaars van de recente gemeenteraadsverkiezingen uit de democratiebeweging. De wetgevende verkiezingen komen eraan.

Dus deze demonstranten waren nieuwkomers in de politiek, ongedurig, zoals ze ons uitlegden, om te bewijzen dat wat de Maoïsten de ‘kapitalistische weg’ noemden, succesvoller zou kunnen zijn bij het dienstbaar zijn voor hun kiezers die werden beschreven als ‘pragmatisch’ en als afkomstig uit alle sociale klassen.

Het is een evenwichtsoefening met de vraag: wat nu? Ja, de demonstraties gaan door, maar waar leiden ze uiteindelijk naartoe? Kan een hardhandig optreden worden voorkomen? Hoe kan het idealisme van de democratiebeweging worden behouden? En wat is uiteindelijk het doel?

Een aantal van de aanwezige demonstranten was iets extremer dan de rest. Zij gaven de voorkeur aan onafhankelijkheid voor Hongkong, een meer idealistische benadering die voor de anderen onhaalbaar leek, zelfs als ze het met de intentie eens waren.

Deze twee stonden ook – laat me proberen hier precies te zijn – meer open om de dingen tenminste tot het randje van geweld te brengen, met als doel de ware aard van de communisten bloot te leggen.

Dit waren het soort splitsingen die we sinds onheuglijke tijden in revolutionaire bewegingen hebben gezien. Maar deze groep leek helemaal niet op gespannen voet met elkaar te staan. Er was een warme kameraadschap. Je kon het niet helpen, je was onder de indruk van hen en wilde hen helpen.

door Roger L. Simon

Roger L. Simon is een senior politiek analist voor The Epoch Times. Zijn recente roman is “The GOAT.”

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de meningen van The Epoch Times.

 

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN