Hoofdstuk twee: De start van het communisme in Europa

In serie uitgebrachte vertaling van het boek 'Hoe het spook van het communisme onze wereld regeert'

The Epoch Times is bezig met het in serievorm uitbrengen van een vertaling uit het Chinees van een nieuw boek, “Hoe het spook van het communisme onze wereld regeert”, door de auteurs van de “Negen commentaren op de communistische partij”.

Inhoudsopgave

Inleiding

1. Satanistische werken van Karl Marx

2. Historische Context van het Marxisme

3. De Franse Revolutie

4. Het Communisme debuteert in Parijs

5. Eerst Europa, dan de wereld

Referenties

Inleiding

Veel van de profetieën die in de orthodoxe religies zijn voorspeld, zijn werkelijkheid geworden, net als de voorspellingen van Nostradamus en de overgeleverde profetieën van Peru tot Korea in culturen over de hele wereld. Er zijn verrassend nauwkeurige profetische teksten geweest in de Chinese geschiedenis, van de Han tot de Ming dynastie. [1]

Deze profetieën vertellen ons een belangrijke waarheid: dat geschiedenis geen toevallig proces is, maar een toneelstuk waarin de opeenvolging van grote gebeurtenissen van tevoren is vastgelegd. Aan het einde der tijden, die ook het begin van een nieuwe historische cyclus zou kunnen inluiden, wachten alle godsdiensten van de wereld op één ding: de komst van de Schepper in het menselijke rijk.

Alle drama’s kennen een hoogtepunt. Hoewel de duivel zijn regelingen heeft getroffen om de mensheid te vernietigen, heeft de almachtige Schepper zijn middelen om de mensen van de wereld wakker te maken, hen te helpen ontsnappen aan de slavernij van de duivel en hun redding te bieden. Vandaag, in het laatste tijdperk voor de verschijning van de Schepper, is de ultieme strijd tussen goed en kwaad.

De orthodoxe religies over de hele wereld hebben voorspeld, dat in het tijdperk van de terugkeer van de Schepper de wereld zou worden overspoeld met demonen, gruweldaden en onheilspellende gebeurtenissen en de mensheid haar morele zelfbeheersing zou hebben verloren. Dit is niets anders dan de wereld van vandaag.

De staat van degeneratie waarmee we nu worden geconfronteerd, is al lang in de maak. Het begon een paar eeuwen geleden met de opkomst van de voornaamste drijvende kracht: Het atheïsme en de misleiding van de mensheid. Het was Karl Marx die een ideologie creëerde om het bedrog in al zijn verschijningsvormen te omvatten, en het was Vladimir Lenin die deze theorie in wrede praktijk bracht.

Marx was echter geen atheïst. Hij volgde de duivels cultus en werd een demon met als missie te voorkomen dat de mens zijn Schepper zou herkennen aan het einde der tijden.

1. Satanistische werken van Karl Marx

Karl Marx publiceerde tijdens zijn leven vele boeken, waarvan de bekendste waren het Communistische Manifest uit 1848 en de drie delen van Das Kapital, uitgegeven tussen 1867 en 1894. Deze werken vormen de theoretische basis van de communistische beweging.

Wat minder bekend is, is dat Marx’ leven een transformatieproces was waarbij hij zijn ziel aan de duivel verkocht en diens vertegenwoordiger werd in de menselijke wereld.

Marx was in zijn jeugd een godsvruchtig christen. Hij geloofde sterk in God voordat hij werd overgenomen door zijn demonische transformatie.

In zijn vroege gedicht ‘Aanroeping van iemand in wanhoop’ schreef Marx over zijn voornemen om wraak te nemen op God:

Dus een god heeft mij mijn alles ontnomen
In de vloek en het vangnet van het lot.
Al zijn werelden zijn vergaan voorbij herroeping!
Niets dan wraak rest mij nog!

Op mezelf zal ik me trots wreken,
Op dat wezen, die troonsbestelde Heer,
Maak van mijn kracht een lappendeken van zwakheden,
Laat mijn betere ik zonder prijs!

Ik zal mijn troon bouwen, hoog in den hoge,
Koud, immens zal de top zijn.
Voor zijn bastion- angstig bijgeloof ,
Voor zijn maarschalk – de zwartste lijdensweg.

Marx schreef naar zijn vader en beschreef de veranderingen die hij doormaakte: “Het doek was gevallen, mijn heiligste der heiligen werd uit elkaar gerukt en nieuwe goden moesten geïnstalleerd worden. … Een ware onrust heeft mij onder de knoet gekregen en ik zal de opgewonden geesten pas kunnen kalmeren als ik in uw dierbare aanwezigheid ben. [3]

In zijn gedicht “Het bleke meisje” schreef Marx:

De hemel heb ik dus verspeeld, ik weet het heel goed.
Mijn ziel, ooit trouw aan God, is uitverkoren voor de hel. [4]

Marx’ familie merkte duidelijk zijn transformatie. Op 2 maart 1837 schreef zijn vader hem een brief: “Jouw voorspoed, de goede hoop om op een dag jouw naam van grote reputatie te zien, en je aardse welzijn zijn niet de enige verlangens van mijn hart. Dit zijn illusies die ik al lang koesterde, maar ik kan je verzekeren dat de vervulling ervan me niet gelukkig zou hebben gemaakt. Alleen als je hart zuiver blijft en menselijk klopt en als geen demon in staat is om je hart te vervreemden van betere gevoelens, alleen dan zal ik gelukkig zijn.”. [5]

Een van Marx’ dochters schreef dat Marx haar en haar zussen op jonge leeftijd vele sprookjes vertelde. Haar favoriet was het grillige verhaal van Hans Röckle, een tovenaar die altijd geld tekort kwam en geen andere keus had dan zijn mooie poppen aan de duivel te verkopen.

Wat Marx aan de duivel verkocht in ruil voor zijn succes was zijn eigen ziel. Zichzelf beschrijvend in “De vioolspeler”, schreef Marx:

Hoe dat zo! Ik dompel, dompel zonder makke
Mijn bloed-zwarte sabel in je ziel.
Die kunst waar God noch naar verlangt, noch naar smacht,
Het bespringt de geest vanuit de zwarte nevelen van Hel.
Tot het hart is betoverd, tot de zintuigen wankelen:
Met Satan heb ik mijn pact gesmeed.
Hij krijt de tekens, slaat de maat voor mij,
Ik speel de dodenmars gratis en flux. [8]

Auteur Robert Payne schreef in de biografie Marx, dat de verhalen die Marx vertelde als allegorie voor zijn eigen leven zouden kunnen worden opgevat en dat hij willens en wetens leek te handelen namens de duivel.

Marx’ ziel wendde zich tot het kwaad. In zijn woede tegen God sluit hij zich aan bij de duivels cultus. De Amerikaanse politieke filosoof Eric Voegelin schreef: “Marx wist dat hij een god was die een wereld creëerde, hij wilde niet het schepsel zijn. Hij wilde de wereld niet zien in het perspectief van het schepsel-bestaan. … Hij wilde de wereld zien vanuit het punt van het samenvallen der tegendelen [coincidentia oppositorum], dat wil zeggen, vanuit de positie van God. [10]

In zijn gedicht “Menselijke Trots” drukte Marx zijn wil uit om zich te ontworstelen aan de goden en op voet van gelijkheid met hun te staan:

Dan zal ik de handschoen gooien
Spottend in de wijd open smoel van de wereld.
Neer de grote toverkol, jammerend,
Stortend, kan niet verpletteren mijn geluk.
Als een God durf ik te zwerven
Door dat geruïneerde rijk, in triomf.
Elk woord is daad en vuur,
En mijn boezem als die van de Schepper zelf. [12]

Marx kwam actief in opstand tegen god. “Ik zucht naar wraak op Degene die van boven heerst.””Het concept van God is het grondbeginsel van een verdorven beschaving, wat vernietigd moet worden.”[13]

Kort na Marx’ dood zei zijn dienstmeid Helene Demuth over hem: “Hij was een Godvrezend mens. Als hij erg ziek was bad hij alleen in zijn kamer voor een rij kaarsen, waarbij hij een soort band om zijn voorhoofd knoopte.”[14]

Volgens geleerden was het gebed van Marx noch christelijk noch joods, maar daarmee was de echte Marx nog geen atheïst.

Gedurende de hele menselijke geschiedenis hebben grote wijzen de mensheid de weg gewezen naar verlichting en hebben ze de grondvesten gelegd van de beschavingen van de wereld. Jezus Christus heeft het fundament van de christelijke beschaving gelegd en de wijsheid van Lao Zi is de basis geweest van het taoïsme, een centrale pijler in de Chinese filosofie. In het oude India leidde Shakyamuni’s lering tot het boeddhisme. De oorsprong van hun wijsheid is een mysterie. Jezus was praktisch analfabeet. Hoewel andere wijzen goed belezen zouden kunnen zijn geweest, hebben ze hun inzichten verkregen door verlichting in cultivatie, niet uit gewone studies.

Marx’ theorieën refereren naar het werk van eerdere intellectuelen, maar zijn in feite afkomstig van het kwaadaardige spook. Hij schreef in het gedicht “Over Hegel”:

Omdat ik het allerhoogste der dingen heb gevonden en ook de diepten ervan,
ruw ben ik als een God, gehuld in duisternis als een God. [15]

Door de bemiddeling van het spook, trad Marx de menselijke wereld binnen en vestigde hij de cultus van het communisme om de menselijke moraliteit te bederven. De bedoeling was dat de mensheid goden zou verwerpen en zich tot eeuwige verdoemenis in de Hel zou veroordelen.

2. Historisch Context van het Marxisme

Om het marxisme te verspreiden, legde het kwaadaardige spook verschillende intellectuele en sociale fundamenten voor de opkomst van het communisme. We zullen met name twee componenten behandelen, die als context dienen voor het marxisme.

Wetenschappers menen dat de theorie van Marx sterk beïnvloed is door Hegel en Ludwig Feuerbach. Feuerbach was een vroege ontkenner van het bestaan van God. Hij geloofde dat religie niet meer was dan een begrip van de “oneindigheid van waarneming”[16], dat wil zeggen dat de mens God heeft uitgevonden door hun eigen vermogens te projecteren in het groot.

Feuerbach’s theorie werpt enig licht op hoe het communisme ontstond en zich verspreidde. Vooruitgang in de wetenschap, industrialisering, materiële goederen, geneeskunde en vrije tijd wekte de indruk dat geluk het gevolg is van materiële rijkdom en dat daarom elk ongenoegen voortgekomen moet zijn uit sociale tekortkomingen. Het leek erop dat door materiële vooruitgang en sociale verandering, mensen de middelen zouden hebben om een utopie te bouwen zonder de noodzaak van een God. Deze filosofie is het belangrijkste middel om mensen naar de cultus van het communisme te lokken en in te wijden.

Feuerbach was niet de eerste die het christendom en God verwierp. Friedrich Strauss betwijfelde de authenticiteit van de Bijbel en de goddelijkheid van Jezus in zijn boek “Leven van Jezus” uit 1835. Dergelijke atheïstische ideeën kunnen we herleiden tot de Verlichting in de 17e en 18e eeuw, of zelfs tot de tijd van de oude Grieken, maar dat is niet het doel van dit boek.

Hoewel Marx’ Communistisch Manifest meer dan tien jaar voor de publicatie van Charles Darwin’s “De oorsprong der soorten” werd geschreven, bood de evolutietheorie Marx ogenschijnlijk wetenschappelijke onderbouwing. Als alle soorten van nature zijn voortgekomen als gevolg van “natuurlijke selectie”, en de mens slechts het meest geavanceerde organisme is, is er geen ruimte voor God. Dat de evolutietheorie vol mazen en gebreken zit, is goed gedocumenteerd, maar een discussie over dat onderwerp valt buiten het bestek van dit boek.

In december 1860 schreef Marx over Darwin’s theorie aan zijn compagnon Friedrich Engels, waarin hij De oorsprong der soorten prees als “het boek dat de natuurhistorische basis vormt voor jouw visie.” [historisch materialisme] [17]

In een brief aan de socialistische filosoof Ferdinand Lassalle in januari 1862 schreef Marx: “Darwins boek is heel belangrijk en dient mij als een natuur-wetenschappelijke basis voor de klassenstrijd in de geschiedenis.” [18]

De evolutietheorie op het gebied van de natuurwetenschappen en het materialisme op het gebied van de filosofie bezorgden het marxisme twee krachtige instrumenten om aanhangers te misleiden en in te lijven.

De maatschappij onderging diepgaande veranderingen tijdens het leven van Karl Marx. In 1769 luidde Watt’s verbeterde stoommachines de eerste Industriële Revolutie in. Kleine ambachtelijke bedrijven werden vervangen door massaproductie. Door de technische vooruitgang in de landbouw kwamen overtollige arbeidskrachten vrij. deze verhuisden naar de steden, waar ze in fabrieken moesten zwoegen. Vrije handel creëerde innovaties in verkoop en marketing.

Industrialisatie stimuleert altijd de opkomst van steden en de uitwisseling van mensen, informatie en ideeën. In steden zijn mensen minder met elkaar verbonden dan op het platteland. In een stad kan zelfs een verschoppeling boeken schrijven. Na zijn ballingschap vanuit Duitsland verhuisde Marx naar Frankrijk, België en Engeland, waar hij zich vestigde in de Dickensiaanse omgeving van de Londense sloppenwijken.

De tweede Industriële Revolutie begon in de latere jaren van Marx zijn leven en bracht voort elektrotechniek, de verbrandingsmotor en chemische productie. De uitvinding van de telegraaf en de telefoon zorgden voor een revolutie in de telecommunicatie.

Elke verandering zorgde voor onrust in de samenleving, waarbij mensen worstelden om zich aan de nieuwe realiteit van de technologische verschuivingen aan te passen. Velen konden het niet bijhouden, wat leidde tot een verscherpte tegenstelling tussen rijk en arm, economische crises en dergelijke. Deze omwentelingen creëerden een rijpe voedingsbodem voor het verspreiden van Marx’ visie waarbij sociale waarden en tradities als toonbeelden werden gezien van de onderdrukking. Die zouden dus vernietigd moeten worden. Met het op grote schaal transformeren van de natuur door middel van technologie groeide de hoogmoed van de mens.

In plaats van het marxisme te zien als het gevolg van sociale onrust en de daarmee gepaard gaande intellectuele tendens, moeten deze factoren worden gezien in het licht van de plannen van de duivel om de mensheid te destabiliseren en zo marxisme onder de mensen te verspreiden.

3. De Franse Revolutie

De invloed van de Franse Revolutie van 1789 was enorm en verstrekkend. Het verdreef de monarchie, wierp de traditionele sociale orde omver en stichtte een maffia regime.

Friedrich Engels zei: “Een revolutie is zeker het meest autoritaire wat er bestaat. Het is de daad waarbij het ene deel van de bevolking zijn wil oplegt aan het andere deel door middel van geweren, bajonetten en kanonnen – autoritaire middelen, als die er al zijn. En als de overwinnende partij niet tevergeefs wil hebben gevochten, moet zij deze heerschappij handhaven door middel van de terreur die hun wapens zal doen aanwakkeren bij de reactionairen.”[19]

De Jacobijnen die na de Franse Revolutie aan de macht kwamen, wisten dit maar al te goed. Nadat de Franse koning Lodewijk XVI naar de guillotine was gestuurd, executeerde het terreurbewind van de Jacobijnse leider Maximilien Robespierre nog eens 70.000 mensen, waarvan de meesten volledig onschuldig waren. Latere generaties zetten op de grafsteen van Robespierre:

Wie zijt gij die passeert, bidt;
Treur niet dat ik dood ben;
Want had ik deze dag geleefd,
Dan was u mogelijk hier in mijn plaats! [2
0]

Politieke terreur, economische terreur en religieuze terreur, de drie speerpunten van de Jacobijnen tijdens de Franse Revolutie, waren een inleiding voor de tirannie van de communistische partij.

Als voorloper op de politieke moorden onder Lenin en Stalin zetten de Franse revolutionairen het Revolutionaire Tribunaal op, en installeerden ze in Parijs en elders guillotines. Revolutionaire comités beslisten of een gevangene schuldig was. Terwijl speciale agenten van de Nationale Conventie gezag uitoefenden over de militaire en administratieve subdivisies, hadden de sans-culottes – of proletariaat – de status van meest revolutionaire klasse.

Volgens de wet van 22e Prairial, die van kracht was geworden op 10 juni 1794, werden vooronderzoek en verdedigingsraad verboden en alle veroordelingen moesten resulteren in de doodstraf. In plaats van bewijs waren geruchten, aannames en persoonlijke oordelen allemaal geldig voor het bereiken van een vonnis. Deze afkondiging van de wet maakte het terreurbewind een stuk groter, met naar schatting 300.000 tot 500.000 mensen in de gevangenis als verdachten. [21]

Evenzeer leek de economische terreur van de Jakobijnen vooruit te lopen op het “oorlogscommunisme” dat door Lenin in Rusland geïntroduceerd zou worden. Op 26 juli 1793 werd een wet aangenomen, die hamsteren tot een strafbaar feit maakte, met de doodstraf tot gevolg. [22]

Een van de grootste tegenstanders van de Franse revolutionairen was het katholieke geloof. Tijdens de Terreur stichtten Robespierre, Jacques-Louis David en hun aanhangers een vorm van atheïsme gebaseerd op heersende trends in de Verlichting, genaamd de Cultus van de Rede, ter vervanging van het katholicisme. [23]

Op 5 oktober 1793 schafte de Nationale Conventie de christelijke kalender af en stelde ze de Republikeinse Kalender in. Op 10 november werd de Notre-Dame de Paris omgedoopt tot de Tempel van de Rede. Een actrice verbeeldde de Godin van de Rede als onderwerp van aanbidding voor de massa. De cultus van de Rede werd in heel Parijs al snel doorgedrukt. Binnen een week waren er nog maar drie christelijke kerken actief.

Religieus terreur nam Parijs over. Priesters werden massaal gearresteerd en sommigen werden geëxecuteerd. [24]

De Franse Revolutie diende niet alleen als model voor het Sovjet regime dat door Lenin werd gesticht, het is ook nauw verbonden met de ontwikkeling van het Marxisme.

Francois-Noёl Babeuf, een utopische socialist die de Franse Revolutie mee had gemaakt en in 1797 werd geëxecuteerd vanwege zijn betrokkenheid bij de Samenzwering der Gelijken, pleitte voor de afschaffing van privé-eigendom. Marx beschouwde Babeuf als de eerste revolutionaire communist.

Frankrijk werd in de 19e eeuw sterk beïnvloed door socialistische ideologieën. De Bond der Bannelingen, die Babeuf als zijn spirituele stichter nam, ontwikkelde zich snel in Parijs. De Duitse kleermaker Wilhelm Weitling trad in 1835 toe tot de Bannelingen. Onder zijn leiding herdoopte het geheime genootschap zich tot de Bond der Rechtvaardigen.

Tijdens een bijeenkomst in juni 1847 fuseerde de Bond der Rechtvaardigen met het Communistisch Correspondentie Comité onder leiding van Marx en Engels tot de Bond der Communisten onder leiding van deze twee mannen. In februari 1848 publiceerden Marx en Engels de grondvesten van de internationale communistische beweging, het Communistisch Manifest.

De Franse Revolutie was slechts het begin van een lange periode van sociale onrust in heel Europa, waar revoluties en opstanden elkaar kort achter elkaar opvolgden en Spanje, Griekenland, Portugal, Duitsland, verschillende delen van Italië, België en Polen bij betrokken raakten. Tegen 1848 hield revolutie en oorlog heel Europa in zijn greep. Dit creërde een optimale voedingsbodem voor de verspreiding van het communisme.

In 1864 richtte Marx samen met anderen de Internationale Arbeiders-Associatie op, ook wel bekend als de Eerste Internationale, die Marx tot spiritueel leider van de communistische arbeidersbeweging maakte.

Als de facto leider van de Eerste Internationale werkte Marx aan het opzetten van een kerngroep van streng gedisciplineerde revolutionairen die de arbeiders zouden verenigen om in opstand te komen. Tegelijkertijd vond hij het nodig om degenen die het niet met hem eens waren uit de organisatie te bannen. Michail Bakoenin, de eerste grote Russische marxist, verzamelde veel rekruten voor de communistische beweging, maar Marx beschuldigde hem ervan een agent van de Tsaar te zijn en verdreef hem uit de Eerste Internationale. [25]

De Franse tak van de Eerste Internationale lanceerde in 1871 de eerste communistische revolutie: de Commune van Parijs.

4. Het communisme debuteert in Parijs

De Commune van Parijs werd opgericht na de nederlaag van Frankrijk in de Frans-Pruisische oorlog van 1870. Hoewel de Franse keizer Napoleon III zich had overgegeven, belegerden de Pruisische legers Parijs alvorens zich terug te trekken. De vernedering van de overgave, gecombineerd met de langdurige onrust onder de Franse arbeiders, leidde tot een algemene opstand in Parijs. De pas opgerichte Franse Derde Republiek verschanste zich in Versailles, waardoor er in de hoofdstad een machtsvacuüm ontstond.

In maart 1871 begon de Commune van Parijs met de opstand van gewapende menigten en gespuis uit de laagste lagen van de samenleving, geleid door socialisten, communisten, anarchisten en andere activisten. De beweging was verbonden aan en hevig beinvloed door de Eerste Internationale. Het was de bedoeling het proletariaat te gebruiken als revolutionair instrument om de traditionele cultuur te vernietigen en de politieke en economische structuur van de samenleving omver te werpen.

Wat volgde waren moorden en vernielingen op grote schaal, terwijl de rebellen de luisterrijke schatten, monumenten en kunstwerken van Parijs verkwanselden. Een arbeider vroeg retorisch: “Wat heeft het voor mij voor zin als er monumenten, opera’s, koffieconcerten zijn waar ik nooit geweest ben omdat ik het geld ervoor niet heb? [16]

Een getuige van de verwoesting zei: “Het is bitter, meedogenloos en wreed; en het is zonder twijfel de trieste erfenis van de bloedige Revolutie van 1789”.

Een ander beschreef de Commune als “een revolutie van bloed en geweld” en “de meest criminele [misdaad], die de wereld ooit heeft gezien”. De deelnemers waren “krankzinnigen, dronken van wijn en bloed,” en haar leiders “meedogenloze desperados … het uitschot van Frankrijk”. [27]

De strijd tussen traditie en anti-traditie die begonnen was met de Franse Revolutie bleef acht decennia spelen. De erevoorzitter van de Parijse Commune zei: “Twee principes deelt Frankrijk, namelijk die van legitimiteit en die van volkssoevereiniteit … Het principe van de volkssoevereiniteit verenigt alle mensen van de toekomst, de massa die, moe van uitbuiting, het juk zoekt af te werpen dat hen onderdrukt. [28]

Het extremisme van de Commune is deels voortgekomen uit de haatdragende ideeën van Henri de Saint-Simon, een utopisch socialist die het welzijn van een land in verhouding zag tot het aantal arbeiders. Hij pleitte voor de dood van de rijken, die hij als parasieten beschouwde.

In De burgeroorlog in Frankrijk beschreef Marx de Commune als een communistische staat: “De directe tegenstelling van het rijk was de Commune. De schreeuw om de “sociale republiek”, waarmee het proletariaat van Parijs de Februari Revolutie inluidde, was slechts een vage aspiratie die niet alleen de monarchistische vorm van klassenheerschappij moet vervangen, maar klassenheerschappij zelf. De Commune was de positieve vorm van die republiek.” Bovendien, zo schreef hij, “was de Commune van plan om het eigendomsrecht van die klasse, die het werk van velen tot rijkdom maakte van enkelen, af te schaffen.” [29]

De Commune van Parijs deed het pionierswerk voor de kenmerken van de communistische revolutie. De Vendôme Zuil ter nagedachtenis aan Napoleon werd vernietigd. Kerken werden geplunderd, geestelijken afgeslacht en religieus onderwijs van scholen gebannen. De rebellen hesen heiligenbeelden in moderne kleding en voorzagen hen van tabakspijpen in de mond.

Ook vrouwen namen met overgave deel aan de wreedheden, soms nog hartstochtelijker dan hun mannelijke tegenhangers. Een Chinees, Zhang Deyi geheten, die op dat moment in Parijs was, beschreef de situatie als volgt: “De opstandelingen waren niet alleen mannen, maar ook vrouwen. … Ze verschansten zich in hoge gebouwen en feestten erop los, maar hun plezier was van korte duur, omdat ze zich niet bewust waren van het naderende gevaar. Op het punt van de nederlaag plunderden en verbrandden ze gebouwen. Kunstwerken van onschatbare waarde werden tot as gereduceerd. Honderden vrouwelijke rebellen werden gearresteerd en erkenden, dat het vooral zij waren, de vrouwen, die de brandstichtingen leidden”. [30]

De gewelddadige razernij die gepaard ging met de val van de Commune van Parijs hoeft niet verbazingwekkend te zijn. [30] Op 23 mei 1871, vóór de val van de laatste verdedigingslinie, gelastte de Commune de verbranding van het Paleis van Luxemburg (zetel van de Franse Senaat), de Tuilerieën en het Louvre. Ook de Opera van Parijs, het Parijse stadhuis, het Ministerie van Binnenlandse Zaken, het Ministerie van Justitie, het Koninklijk Paleis en de luxe restaurants en luxe appartementengebouwen aan weerszijden van de Champs-Elysées moesten worden verwoest en niet in handen van de overheid vallen.

Om zeven uur ’s avonds brachten leden van de Commune teer, asfalt en terpentijn en stichtten brand op verschillende locaties in Parijs. Het prachtige Tuilerieën Paleis ging verloren aan de vlammen. Gelukkig werden de pogingen van de brandstichters om het nabijgelegen Louvre af te branden verijdeld door de komst van de troepen van Adolphe Thiers, die de branden blusten. [31]

In de nasleep van de Commune van Parijs paste Marx zijn theorie snel aan. De enige wijziging die hij in het communistische manifest aanbracht, was dat de arbeidersklasse het staatsapparaat zou moeten afbreken en vernietigen, in plaats van het simpelweg over te nemen.

5. Eerst Europa, dan de wereld

Met Marx’ bijgewerkte Manifest werd het communisme nog destructiever van aard en nog wijder verbreid qua invloed. Op 14 juli 1889, zes jaar na de dood van Marx en dertien jaar na de ontbinding van de Eerste Internationale, op de honderdste verjaardag van de Franse Revolutie, werd het Internationaal Arbeiderscongres nieuw leven ingeblazen. Marxisten verenigden zich opneiuw in wat historici de Tweede Internationale noemen.

Geleid door het communisme en met slogans als “Bevrijd de Mensheid” en “Schaf Sociale Klassen af”, vestigde de Europese arbeidersbeweging zich snel. Lenin zei: “De diensten die Marx en Engels de arbeidersklasse leverden, kunnen in een paar woorden worden weergegeven: Ze leerden de arbeidersklasse zichzelf te kennen en van zichzelf bewust te worden, en ze vervingen wetenschap met dromen. [32]

De duivel gebruikte leugens en indoctrinatie om de volksbeweging te infecteren met de communistische ideologie. Steeds meer mensen aanvaardden haar ideologie. In 1914 waren er bijna 30 mondiale en lokale socialistische organisaties en talloze vakbonden en coöperaties. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog waren er meer dan 10 miljoen vakbondsleden en meer dan 7 miljoen coöperatieleden.

In “Hoe de wereld te veranderen: reflecties op Marx en het Marxisme” van Eric Hobsbawm, schreef de auteur: “In deze Europese landen wordt vrijwel elke vorm van sociaal denken, al of niet politiek gemotiveerd, zoals de socialistische beweging of de arbeidersbeweging, zichtbaar beïnvloed door Marx. “” [33]

Tegelijkertijd verspreidde het communisme zich via Europa naar Rusland en het oosten. Lenin bestudeerde van 1886 tot 1890 Das Kapital, maar was al begonnen met de vertaling van het Communistisch Manifest naar het Russisch. Lenin werd in de gevangenis gezet en later verbannen. Aan het begin van de Eerste Wereldoorlog woonde hij in West-Europa.

De Eerste Wereldoorlog leidde tot de overwinning van het communisme in Rusland. Ten tijde van de Februari-revolutie van 1917, die tsaar Nicolaas II ten val bracht, was Lenin in Zwitserland. Een half jaar later was hij terug in Rusland en greep hij de macht tijdens de Oktoberrevolutie.

Rusland was een staat met oude tradities, een grote bevolking en een overvloed aan natuurlijke grondstoffen. De vestiging van het Sovjetregime op het grondgebied van ’s werelds grootste land was een enorme zegen voor de wereldwijde communistische beweging.

Net zoals de Eerste Wereldoorlog de opkomst van de Russische communisten in de hand werkte, zorgde de Tweede Wereldoorlog ervoor dat de communistische beweging zich over Eurazië verspreidde en China inlijfde.

Josef Stalin zei: “Deze oorlog is niet zoals die in het verleden. Wie tegenwoordig een land bezet legt er ook meteen zijn eigen sociale systeem aan op.” Na de Tweede Wereldoorlog werd de Sovjet-Unie een supermacht, gewapend met kernwapens, en manipuleerde zij geopolitieke zaken om zo het communisme in de hele wereld te promoten. [34]

Winston Churchill zei: “De laatste tijd is er een schaduw gevallen over de gebieden die recentelijk zo verlicht werden door de overwinning van de geallieerden. Niemand weet wat dit Sovjet-Rusland en zijn communistische internationale organisatie in de nabije toekomst van plan is te gaan doen, of wat de grenzen zullen zijn, als die er al zijn, aan hun expansieve en bekeringsgezinde neigingen. [35]

Tijdens de Koude Oorlog ging de vrije wereld een felle confrontatie aan met het communistische kamp, dat zich over vier continenten had verspreid. Net als het Taoïstische Taiji symbool was de helft van de wereld ‘koud’ communisme en de andere helft ‘heet’ communisme. De naties van de vrije wereld, doch democratisch in vorm, transformeerden zich langzaam maar zeker tot socialistisch van aard.

Referenties

[1] “A Magnificent Time — These Days in Prophecy,” http://www.pureinsight.org/node/1089
[2] Richard Wurmbrand, Marx & Satan (Westchester, Illinois: Crossway Books,1986).
[3] Karl Marx, “Letter From Marx to His Father in Trier,” The First writings of Karl Marx (Marxists Internet Archive).
[4] Karl Marx, Early Works of Karl Marx: Book of Verse (Marxists Internet Archive).
[5] Wurmbrand, Marx & Satan.
[6] Karl Marx, Early Works of Karl Marx: Book of Verse.
[7] Eric Voegelin, The Collected Works of Eric Voegelin, Vol. 26, History of Political Ideas, Vol. 8, Crisis and the Apocalypse of Man (Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1989).
[8] Karl Marx, Early Works of Karl Marx: Book of Verse.
[9] Robert Payne, Marx (New York: Simon and Schuster, 1968).
[10] Eric Voegelin, The Collected Works of Eric Voegelin, Vol. 26, History of Political Ideas, Vol. 8, Crisis and the Apocalypse of Man (Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1989).
[11] Wurmbrand, Marx & Satan.
[12] Karl Marx, Early Works of Karl Marx: Book of Verse.
[13] Wurmbrand, Marx & Satan.
[14] Ibid.
[15] Karl Marx, Early Works of Karl Marx: Book of Verse.
[16] Ludwig Feuerbach, The Essence of Christianity (1841).
[17] I. Bernard Cohen, Revolution in Science (The Belknap Press of Harvard University Press).
[18] Ibid.
[19] Friedrich Engels, “On Authority,” Marx-Engels Reader (W. W. Norton and Co.).
[20] Anonymous, “Robespierre’s Epitaph.” (https://www.rc.umd.edu/editions/warpoetry/1796/1796_2.html)
[21] The New Cambridge Modern History, Vol. IX (Cambridge: Cambridge University Press, 1965), 280–281.
[22] Miguel A. Faria Jr., The Economic Terror of the French Revolution, Hacienda Publishing.
[23] Gregory Fremont-Barnes, Encyclopedia of the Age of Political Revolutions and New Ideologies, 1760–1815 (Greenwood, 2007).
[24] William Henley Jervis, The Gallican Church and the Revolution (Kegan Paul, Trench, & Co.).
[25] W. Cleon Skousen, The Naked Communist (Izzard Ink Publishing).
[26] John M. Merriman, Massacre: The Life and Death of the Paris Commune(Basic Books).
[27] Ibid.
[28] Louis Auguste Blanqui, “Speech Before the Society of the Friends of the People,” Selected Works of Louis-Auguste Blanqui.
[29] Karl Marx, The Civil War in France (Marxists Internet Archive).
[30] Zhang Deyi, The Third Diary of Chinese Diplomat Zhang Deyi (上海古籍出版社 [Shanghai guji chubanshe]).
[31] Merriman, Massacre: The Life and Death of the Paris Commune.
[32] Vladimir Ilyich Lenin, “Frederick Engels,” Lenin Collected Works.
[33] Eric Hobsbawm, How to Change the World: Reflections on Marx and Marxism (New Haven & London: Yale University, 2011).
[34] Milovan Djilas, Conversations with Stalin.(https://www.amindatplay.eu/2008/04/24/conversations-with-stalin/ )
[35] Winston Churchill, “The Sinews of Peace,” a speech (BBC Archive).

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN