Hoofdstuk zeven: Vernietiging van het gezin (Deel I)

Het spookbeeld van het communisme is niet verdwenen met het uiteenvallen van de communistische partij in Oost-Europa

The Epoch Times is bezig met het in serievorm uitbrengen van een vertaling uit het Chinees van het boek, Hoe het spook van het communisme de wereld regeert, door de auteurs van Negen commentaren op de Communistische Partij.

Inhoud

Voorwoord

1. Het traditionele gezin uiteengezet door God

2. Doel van het communisme: Het elimineren van het gezin

3. Promotie van Promiscuïteit door het communisme

4. De praktijk van het delen van vrouwen in het communisme
a. Delen van vrouwen in de Sovjet-Unie
b. Seksuele revolutie in Yan’an

5. Hoe het communisme het gezin in het westen vernietigt
a. Bevordering van seksuele bevrijding
b. Bevordering van het feminisme en het beschimpen van de traditionele familie

Voetnoten

Voorwoord

Sinds de jaren zestig zijn in het Westen verschillende anti-traditionele stromingen, waaronder het moderne feminisme, de seksuele bevrijding en de homorechtenbeweging, op de voorgrond getreden. Het instituut van het gezin is het zwaarst getroffen. In de Verenigde Staten gaf de Family Law Reform Act uit 1969 het groene licht voor eenzijdige echtscheiding. Andere landen hebben al snel soortgelijke wetten ingevoerd.

In de Verenigde Staten is het aantal echtscheidingen ten opzichte van het huwelijk meer dan verdubbeld in de jaren zestig tot de jaren tachtig. In de jaren 50 kreeg ongeveer 11 procent van de kinderen te maken met een scheiding van hun ouders. In 1970 steeg de verhouding tot 50 procent. [1] en, volgens de Amerikaanse gezondheidsdienst, werd in 2016 meer dan 40 procent van de kinderen buitenechtelijk geboren. In 1956 was dit minder dan 5 procent. [2]

In de traditionele samenlevingen in Oost en West werd kuisheid in de relaties tussen mannen en vrouwen gezien als een deugd. Vandaag de dag vindt men het eerder een beetje raar of zelfs belachelijk. De homohuwelijksbeweging en de feministische beweging hebben getracht het gezin en het huwelijk opnieuw juridisch te definiëren. Een Amerikaanse rechtsgeleerde, lid van de Federal Equal Employment Opportunity Commission (Federale Commissie voor gelijke kansen op de arbeidsmarkt) heeft in 2006 de verklaring “Beyond Same-Sex Marriage: Een nieuwe strategische visie voor al onze gezinnen en relaties” opgesteld. Hij pleitte daarin voor de vorming van eender welke soort nieuwe familie, afhankelijk van de wensen die de mensen hebben (met inbegrip van polygame huwelijken, gezamenlijke homoseksuele koppels, en ga zo maar door). De professor stelde ook dat het traditionele huwelijk en het gezin niet meer wettelijke rechten mogen genieten dan enige andere vorm van “familie”. [3]

Op openbare scholen wordt seks voor het huwelijk en homoseksualiteit, wat in traditionele samenlevingen al duizenden jaren als onwaardig werd beschouwd, niet alleen als normaal ingeprent, maar in sommige gevallen zelfs stilzwijgend of expliciet aangemoedigd. Vanuit deze optiek moet de seksuele geaardheid van een kind vrijelijk worden ontwikkeld en gekozen, met als klaarblijkelijk gevolg een toename van homoseksualiteit, biseksualiteit, transseksualiteit, enzovoorts. Zo verbood het Rhode Island School District in 2012 de schooltraditie om vader-dochter dansen en moeder-zoon honkbalspelletjes te organiseren, met als argument dat openbare scholen niet het recht hebben om kinderen het idee op te leggen, dat meisjes graag dansen of dat jongens graag honkbal zouden spelen. [4]

De trend om de traditionele familie geleidelijk te vernietigen is nu duidelijk zichtbaar. De eliminatie van de familie, die het communisme voorstaat, zal een realiteit worden nog voor de lang beloofde eliminatie van klassenverschillen.

In de westerse samenleving komen er vele aspecten van de vernietiging van het gezin bij kijken. Dit omvat niet alleen het effect van het feminisme, seksuele bevrijding en de homo-beweging, maar ook in bredere sociale context de linkse agenda, het progressivisme en dergelijke, die allemaal onder de noemer “vrijheid”, ” eerlijkheid”, “rechten” en “liberalisering” zouden vallen. Deze ideeën worden expliciet en impliciet ondersteund door wetten, juridische interpretaties en economisch beleid ondersteund door collega-ideologen. Dit alles heeft tot doel mensen ertoe te bewegen het concept van het traditionele huwelijk en gezin te laten varen of te veranderen.

Dit soort concepten stamt uit het begin van de 19e eeuw en is diep doordrenkt van communistisch ideeëngoed. Het kwaadaardige spook van het communisme excelleert in voortdurende vervorming en bedrog, waardoor mensen niet precies begrijpen wat ze ondersteunen wanneer ze dit beleid en deze ideologieën onderschrijven, met als gevolg dat men geheel is ondergedompeld in een wereldbeeld waarvan de kaders worden bepaald door communistische ideeën. De tragische situatie van vandaag – de teloorgang van het traditionele gezin en de onduidelijkheid van de mens over de ware aard van deze trend – is het resultaat van de nauwgezette planning en stelselmatige implementatie van de geest van het communisme in de afgelopen tweehonderd jaar.

Het gevolg is niet alleen dat het gezin wordt uitgeschakeld als hoeksteen van sociale stabiliteit, maar ook dat de door God vastgestelde traditionele moraal wordt geruïneerd en dat de plaats die het gezin inneemt bij het doorgeven van, en opvoeden in de geest van traditionele overtuigingen aan de volgende generatie, verloren gaat. Zo wordt de jongere generatie niet geremd door traditionele waarden en overtuigingen en wordt ze een ideologische speelbal voor het communistische spook.

1. Het traditionele gezin uiteengezet door God

In de traditionele culturen van het Oosten en het Westen werd het huwelijk door goden tot stand gebracht en wordt het beschouwd als een Hemels arrangement. Eenmaal gevormd, kan de huwelijksband niet meer worden verbroken.

Zowel mannen als vrouwen zijn door goden geschapen, naar het beeld van goden, en ze zijn allemaal gelijk voor de goden. Tegelijkertijd maakten de goden ook mannen en vrouwen fysiek verschillend en bepaalden ze hun respectievelijke rollen. In de westerse traditie zijn vrouwen het bot van de mannenbeenderen en het vlees van hun vlees. [5] Een man moet zijn vrouw liefhebben alsof zij deel uitmaakt van zijn eigen lichaam, en zo nodig zichzelf opofferen om zijn vrouw te beschermen.

Op haar beurt moet een vrouw met haar man samenwerken en hem helpen, waardoor het koppel een integraal geheel wordt. Mannen zijn verantwoordelijk voor het hard werken en de kost verdienen om het gezin te onderhouden, terwijl vrouwen lijden tijdens de bevalling. Dit alles komt voort uit de verschillende originele zonden die mensen dragen.

Ook in de oosterse traditionele cultuur worden mannen geassocieerd met de yang van yin en yang, wat symbolisch verbonden is met de zon en de lucht. Dit vereist dat zij er voortdurend naar streven om vooruitgang te boeken en de verantwoordelijkheid op zich te nemen om in moeilijke tijden voor het gezin te zorgen. Vrouwen behoren tot het yin-principe, symbolisch verbonden met de aarde, wat betekent dat ze alles met grote deugdzaamheid op zich nemen en voeden. Zij moeten toegeven aan en rekening houden met anderen, en zij hebben de plicht om hun echtgenoten te ondersteunen en hun kinderen op te voeden. Alleen als mannen en vrouwen goed werken in hun eigen rol kunnen yin en yang geharmoniseerd worden en kunnen kinderen zich op een gezonde manier ontwikkelen en groeien.

Traditionele families spelen de rol van het overbrengen van overtuigingen en moraal en het handhaven van de stabiliteit van de samenleving. De familie is de bakermat van het geloof en de band voor de overdracht van waarden. Ouders zijn de eerste leraren in het leven van kinderen. Als kinderen traditionele deugden zoals onbaatzuchtigheid, nederigheid, dankbaarheid, verdraagzaamheid en meer kunnen leren van de woorden en daden van hun ouders, zullen ze de rest van hun leven profiteren.

Het traditionele huwelijksleven helpt ook mannen en vrouwen om samen te groeien in moraliteit. Het vereist dat echtgenoten en echtgenotes op een nieuwe manier met hun emoties en verlangens omgaan en attent en tolerant tegenover elkaar zijn. Dit is fundamenteel anders dan het idee van samenwonen. Menselijke emoties zijn wispelturig.

Als het echtpaar samen is omdat ze graag samen zijn en uit elkaar gaan omdat ze het niet meer leuk vinden, is de relatie niet veel anders dan een gemeenschappelijke vriendschap ongebonden door een huwelijk. Marx hoopte uiteindelijk op een wijdverspreide “ongedwongen geslachtsgemeenschap” [6], wat natuurlijk te maken heeft met de ontbinding van het traditionele huwelijk en dus, uiteindelijk, het elimineren van het instituut van het gezin.

2. Doel van het communisme: Het gezin te elimineren

Het communisme is van mening dat het gezin een vorm van privé-eigendom is. Om het particuliere eigendom te elimineren, moet het gezin dus ook worden geëlimineerd. Het oorspronkelijke principe van het communisme is dat economische factoren een sleutelrol spelen bij het bepalen van de aard van de gevormde familierelaties. Hedendaags marxistisch-freudianisme beschouwt seksueel verlangen als de sleutel tot vragen die met het gezin te maken hebben.

Het gemeenschappelijke kenmerk van deze twee ideologieën is het terzijde schuiven van de fundamentele menselijke moraal, het aanbidden van materialisme, verlangen en pragmatische belangen. Dit alles maakt de mens eenvoudigweg tot een beest. Het is een verdraaide ideologie die tot gevolg heeft dat het gezin wordt vernietigd door het denken te corrumperen.

Het waanidee dat aan de basis van het communisme ligt, is de doctrine van de bevrijding van de mensheid. Dit manifesteert zich niet alleen als vermeende bevrijding in economische zin, maar ook als bevrijding van de mensheid zelf. Het tegenovergestelde van bevrijding is natuurlijk onderdrukking. Dus waar komt de onderdrukking die moet worden tegengegaan dan vandaan? Het antwoord van het communisme is dat de onderdrukking voortkomt uit de eigen opvattingen van mensen, die worden opgelegd door de traditionele sociale moraal: Het patriarchaat van de traditionele familiestructuur onderdrukt vrouwen; de traditionele seksuele moraal onderdrukt de menselijke natuur, enzovoort.

Het feminisme en de homoseksuele rechtenbewegingen van latere generaties erfden deze door de communisten geïnspireerde theorie van bevrijding en borduurden er vervolgens op voort. Het leidt tot een volledig scala aan concepten die in tegenstelling tot het traditionele huwelijk en gezin staan, maar ook tot seksuele bevrijding, homoseksualiteit en dergelijke. Al deze ideeën zijn instrumenten geworden die door de duivel worden gebruikt om het gezin te ondermijnen en te vernietigen. Het communisme keert zich tegen traditionele morele waarden en wil ze allemaal omverwerpen, zoals duidelijk wordt gesteld in het communistische manifest.

3. Bevordering van promiscuïteit door het communisme

Het communistische boosaardige spook zet zich af tegen de traditionele familie, die zij wil vernietigen. Aan het begin van de 19e eeuw zaaide Robert Owen, een vertegenwoordiger van het utopische socialisme, de kiem van de ideologie van de duivel. Als ideologische pionier richtte Owen in 1824 in Indiana de utopische gemeenschap New Harmony op. (Het faalde twee jaar later.) Op de dag dat de gemeenschap werd opgericht, verklaarde hij:

Ik verklaar u en de wereld nu, dat de mens tot op dit uur in alle delen van de aarde een slaaf is geweest van een Drie-eenheid van de meest monsterlijke kwaden die gecombineerd zouden kunnen worden om zijn hele ras mentaal en fysiek kwaad toe te brengen. Ik verwijs naar privé- of individuele eigendomsstelsels, absurde en irrationele systemen van religie en het huwelijk, gebaseerd op individueel eigendom in combinatie met een van deze irrationele systemen van religie. [7]

Na de dood van Owen was de Fransman Charles Fourier een andere invloedrijke utopische communist, wiens gedachten een grote invloed hadden op Marx en Marxisten. Na de dood van Fourier brachten zijn discipelen zijn gedachtegoed naar de Revolutie van 1848 en de Commune van Parijs, en verspreidden ze het later naar de Verenigde Staten. Fourier bedacht als eerste de term “feminisme” (“féminisme” in het Frans).

In zijn ideale communistische samenleving (de Phalanx genoemd) werd de traditionele familie veracht en werden bacchanalen en orgieën geprezen als volledig bevrijdende menselijke innerlijke passies. Hij verklaarde ook dat een rechtvaardige samenleving moet zorgen voor degenen die seksueel worden afgewezen (zoals ouderen of mensen die geen bezit hebben) om ervoor te zorgen dat iedereen het “recht” op seksuele bevrediging heeft. Hij geloofde dat elke vorm van seksuele bevrediging, inclusief sadomasochisme, en zelfs incest en bestialiteit, moet worden toegestaan zolang het consensueel is. Fourier kan daarom worden beschouwd als de pionier van de “queer theory”, een tak van de hedendaagse homoseksuele beweging (waaronder LGBTQ en dergelijke).

Door de invloed van Owen en vooral van Fourier werden in de 19e eeuw in de Verenigde Staten tientallen communistische utopische communes opgericht, maar de meeste waren van korte duur en eindigden in een mislukking. De langstdurende was de Oneida Commune opgericht op basis van de theorie van Fourier, die 32 jaar duurde. De commune verachtte de traditionele monogame huwelijken en pleitte voor polygamie en groepsseks. De leden kregen “eerlijke” seksuele toegang door elke week de kans te krijgen om seks te hebben met iemand van hun keuze. Uiteindelijk vluchtte de oprichter, John Humphrey Noyes, uit angst voor een rechtszaak van de kerk. De gemeente werd gedwongen het delen van vrouwen op te geven, maar Noyes schreef later boeken en werd de grondlegger van het Bijbelcommunisme.

Het promiscue gen van het communisme is een onvermijdelijk gevolg van de theoretische ontwikkeling ervan. Vanaf het allereerste begin heeft de demon van het communisme de mensen verleid om de goddelijke leer te verlaten, het goddelijke te verloochenen de erfzonde te ontkennen.

Volgens deze logica werden sociale problemen die oorspronkelijk werden veroorzaakt door de degeneratie van de menselijke moraal toegeschreven aan het privé-eigendom. Het communisme brengt mensen tot de overtuiging dat als privé-eigendom wordt vernietigd, mensen er niet om zullen vechten. Maar zelfs als alle eigendommen worden gedeeld, kunnen mensen ook conflicten hebben over hun echtgenoten. Daarom gebruiken utopische socialisten openlijk een systeem van vrouwendeling om dergelijke problemen die inherent zijn aan de menselijke natuur op te lossen.

Deze communistische “paradijzen” daagden de traditionele familie rechtstreeks uit of pleitten voor een systeem van gemeenschappelijke vrouwen, wat ertoe leidde dat lokale gemeenschappen, kerken en regeringen hen zagen als een provocatie van de traditionele moraal en ethiek, en actie ondernamen om ze te onderdrukken. De schandalige communistische verdeling van rijkdom en vrouwen werd algemeen bekend.

Het falen van de utopische communes heeft Marx en Engels een les geleerd: het was nog niet het moment om openlijk te pleiten voor promiscue vrouwendeling. Hoewel het doel van het elimineren van het gezin in het communistische manifest niet was veranderd, kozen zij voor een meer verhulde benadering om hun theorieën uit te dragen en gezinnen te vernietigen.

Na het overlijden van Marx publiceerde Engels het boek The Origin of the Family, Private Property, and the State, in the Light of the Researches of Lewis H. Morgan om Marx’ theorie over de familie aan te vullen en de marxistische visie op het huwelijk verder uit te leggen: “De opkomst van de monogamie is gebaseerd op de suprematie van de man, waarbij het uitdrukkelijke doel is om kinderen van onbetwist vaderschap te produceren; zo’n vaderschap wordt geëist omdat deze kinderen later als zijn natuurlijke erfgenamen in het bezit van hun vaders eigendom komen. Het onderscheidt zich van het parenhuwelijk door de veel grotere kracht van de huwelijksband, die niet meer kan worden ontbonden op verzoek van een van beide partners”. [8]

Engels betoogde dat monogamie gebaseerd was op privébezit, en dat zodra alle eigendommen gedeeld zijn, er een gloednieuw model van het huwelijk zou zijn dat puur op liefde is gebaseerd. Aan de oppervlakte bekeken klinkt het zo nobel – maar dat is het niet.

De pogingen tot verdediging van Marx en Engels lijken fragiel in het licht van de daadwerkelijke toepassing van de communistische theorie. Gevoelens zijn onbetrouwbaar. Als iemand vandaag van iemand houdt en morgen van iemand anders, moedigt dat dan niet aan tot promiscuïteit? De promiscuïteit die plaatsvond na de oprichting van de voormalige Sovjet-Unie en het Chinese communistische regime, zoals beschreven in de volgende paragraaf, is in feite het resultaat van de toegepaste Marxistische doctrine.

De relaties tussen man en vrouw verlopen niet altijd even soepel. De gelofte “tot de dood ons scheidt” tijdens een traditionele bruiloft is een gelofte aan God. Het staat ook voor het idee dat beide partijen bereid zijn om alle ontberingen samen het hoofd te bieden en te overwinnen. Wat een huwelijk in stand houdt is niet alleen emotie of gevoelens, maar ook een gevoel van verantwoordelijkheid. Door de andere helft, de kinderen en het gezin met zorg te behandelen, veranderen de man en vrouw in een volwassen man en een volwassen vrouw, beide met een gevoel van morele verantwoordelijkheid.

Marx en Engels gaan er in The Origin of the Family, Private Property, and the State prat op dat in een communistische samenleving het privébezit openbaar wordt; huishoudelijk werk wordt geprofessionaliseerd; er is geen reden om zich zorgen te maken over de zorg voor kinderen, omdat het de verantwoordelijkheid van het land is om voor de kinderen te zorgen en ze op te voeden.

Ze schreven: “Dit neemt alle angst voor de ‘gevolgen’ weg, wat vandaag de dag de meest essentiële sociaal-morele en economische factor is die een meisje ervan weerhoudt zich volledig te geven aan de man van wie ze houdt. Zal dat niet volstaan om de geleidelijke groei van ongedwongen geslachtsgemeenschap te bewerkstelligen en daarmee een meer tolerante publieke opinie met betrekking tot de eer van een meisje en de schaamte van een vrouw? [9]

Wat Marx en Engels bevorderden, ook al gebruikten ze de woorden “vrijheid”, “bevrijding” en “liefde” om het feit te verbergen, was niets anders dan het volledig opgeven van persoonlijke morele verantwoordelijkheid. Ze moedigden mensen aan om uitsluitend naar hun verlangens te handelen. Tijdens de tijd van Marx en die van Fourier hadden de meeste mensen de goddelijke leerstellingen echter niet volledig verlaten en waren ze op hun hoede voor de bevordering van promiscuïteit door het communisme. Maar zelfs Marx zelf had zich nauwelijks de rationalisaties kunnen voorstellen die mensen in de 20e eeuw en daarna zouden bedenken om de seksuele chaos van het Marxistische denken te omarmen en het doel van het elimineren van het gezin te bevorderen.

De rode demon arrangeerde bepaalde individuen om deze zaden van seksuele vrijheid en ontaarding te zaaien. Het zorgde er ook voor dat mensen systematisch werden verleid om hun verlangens te volgen en zich te verzetten tegen goddelijke leerstellingen, om ze geleidelijk aan te deprimeren, tot ze uiteindelijk het doel van het elimineren van het gezin bereiken. Dit leidt uiteindelijk tot de ontaarding van het menselijk hart en leidt ertoe dat mensen in de greep van de duivel vallen.

4. De praktijk van het delen van vrouwen binnen het communisme

De hierboven beschreven seksuele chaos is inherent aan het communisme. Marx wordt verondersteld zijn dienstmeisje te hebben verkracht en heeft Engels het resulterende kind laten opvoeden. Engels woonde samen met twee zussen. Lenin heeft 10 jaar lang een buitenechtelijke affaire gehad met een vrouw genaamd Inesa en overspel gepleegd met een Franse vrouw. Hij kreeg ook syfilis van prostituees. Stalin was even wellustig en staat erom bekend dat hij gebruik heeft gemaakt van de vrouwen van andere mensen.

Nadat de Sovjets de macht hadden gegrepen, namen zij de praktijk van het delen van vrouwen in gebruik. De toenmalige Sovjet-Unie kan worden beschouwd als de pionier van de seksuele bevrijding in het Westen. In de tiende editie van het Russische tijdschrift Rodina, gedrukt in 1990, werd het fenomeen van het delen van vrouwen tijdens de vroege Sovjetheerschappij aan de kaak gesteld. Het stuk beschreef ook het privéleven van de Sovjetleiders Trotski, Bukharin, Antonov, Kollontai, en anderen, en zei dat ze net zo vluchtig waren als honden in hun seksuele activiteiten.

a. Delen van vrouwen in de Sovjet-Unie

Lenin schreef al in 1904: “Lust kan de energie van de geest emanciperen – niet voor pseudo-familiewaarden, maar voor de overwinning van het socialisme moet deze bloedklontering worden afgeschaft”. [10]

Op een bijeenkomst van de Russische Sociaal Democratische Arbeiderspartij stelde Trotski voor om, zodra de Bolsjewieken de macht hadden gegrepen, nieuwe fundamentele principes voor seksuele relaties op te stellen. De communistische theorie eist de vernietiging van het gezin en de overgang naar een periode van ongehinderde bevrediging van seksuele verlangens. Trotsky zei ook dat de verantwoordelijkheid om kinderen op te voeden uitsluitend bij de staat moet liggen.

In een brief aan Lenin in 1911 schreef Trotski: “Ongetwijfeld is seksuele onderdrukking het belangrijkste middel om een persoon tot slaaf te maken. Zo lang dergelijke onderdrukking bestaat, kan er geen sprake zijn van echte vrijheid. De familie is, net als een burgerlijke instelling, volledig uit haar voegen gegroeid. Het is noodzakelijk om hier meer over te praten met de werknemers.”

Lenin antwoordde: “En niet alleen de familie. Alle verbodsbepalingen met betrekking tot seksualiteit moeten worden afgeschaft. ….. We hebben iets te leren van de suffragettes: Zelfs het verbod op liefde van hetzelfde geslacht moet worden opgeheven.” [11]

Nadat de Bolsjewieken de macht hadden gegrepen, bracht Lenin een reeks regels uit die het huwelijk en de bestraffing van homoseksualiteit effectief afschaften. [12]

In die tijd was er ook de slogan “Weg met schaamte!” Dit maakte deel uit van de bolsjewistische poging om de “nieuwe mens” uit de socialistische ideologie te creëren. Soms zwierven volgelingen zelfs naakt door de straten, hysterisch slogans als “Schaamte is in het burgerlijke verleden van het Sovjet-volk” schreeuwend. [13]

Op 19 december 1918, ter gelegenheid van de herdenkingsdag van het decreet tot afschaffing van het huwelijk, vierden lesbische groeperingen feest met een parade. Trotsky schrijft in zijn memoires dat dit Lenin erg blij maakte. Lenin moedigde ook meer mensen aan om naakt te marcheren. [14]

In 1923 werd in de Sovjetroman De Liefhebbende van Drie Generaties het woord “glas water-isme” populair. De auteur, Volkscommissaris voor Maatschappelijk Welzijn, Alexandra Kollontai, was een revolutionair die zich vanuit een traditionele familie de Bolsjewistische factie in vocht, op zoek naar “vrouwenbevrijding”. Het “glas water” dat door de roman wordt gepromoot, is in feite een term voor seksuele uitspattingen: In de communistische samenleving is het bevredigen van seksueel verlangen net zo normaal en gemakkelijk als het drinken van een glas water. “glas water-isme” was wijdverspreid onder fabrieksarbeiders en vooral onder tienerstudenten.

“De huidige moraal van onze jeugd wordt als volgt samengevat”, schreef de bekende communistische mevrouw Smidovitsj in de krant Pravda (21 maart 1925):

Ieder lid, zelfs een minderjarige, van de Communistische Jeugdliga en iedere leerling van de Rabfak [opleidingsschool van de Communistische Partij] heeft het recht om zijn seksuele verlangens te bevredigen. Dit concept is een axioma geworden, en onthouding wordt beschouwd als een begrip van de bourgeoisie. Als een man naar een jong meisje verlangt, of het nu een leerling, een arbeider of zelfs een meisje in de schoolgaande leeftijd is, dan moet het meisje zijn lust gehoorzamen; anders wordt zij beschouwd als een burgerlijke dochter, onwaardig om een echte communist genoemd te worden. [15]

Echtscheiding werd ook genormaliseerd en wijdverbreid. “Het echtscheidingspercentage steeg tot ongeziene hoogten in de menselijke geschiedenis. In korte tijd leek het alsof iedereen in Moskou een echtscheiding had,” merkte Paul Kengor op in zijn boek Takedown: Van communisten tot progressieven, hoe links de familie en het huwelijk heeft gesaboteerd. In 1926 publiceerde het Amerikaanse tijdschrift The Atlantic een artikel over de verbazingwekkende situatie in de USSR, met als titel “The Russian Effort to Abolish Marriage”. [16]

Het fenomeen “Zweedse gezinnen” – dat niet zozeer te maken heeft met Zweden, maar met een grote groep mannen en vrouwen die samenleven en zich bezighouden met ongebonden seks – deed zich ook voor tijdens deze periode van seksuele bevrijding. Dit opende de deuren voor promiscuïteit, seksuele chaos, homoseksualiteit, morele ineenstorting, de vernietiging van gezinnen, seksueel overdraagbare aandoeningen, verkrachting en nog veel meer. [17]

Na de uitbreiding van de socialistische communes verspreidden deze “Zweedse families” zich over de Sovjet-Unie. Dit stond bekend als de “nationalisatie” of “socialisatie” van vrouwen. De socialistische vrouwen in Jekaterinburg van 1918 zijn daar een triest voorbeeld van: Nadat de Bolsjewieken de stad in beslag hadden genomen, vaardigden zij een verordening uit dat jonge vrouwen tussen de 16 en 25 jaar “gesocialiseerd” moesten worden. Het besluit werd uitgevoerd door verschillende partijambtenaren en 10 jonge vrouwen werden “gesocialiseerd”. [18]

De Bolsjewieken scherpten aan het eind van de jaren twintig van de vorige eeuw snel hun beleid inzake seks aan. Tijdens een gesprek met feministische activiste Clara Zetkin betreurde Lenin de filosofie van het “glas water-isme” en noemde het “anti-Marxistisch” en “antisociaal”. [19] De reden hiervoor was dat seksuele bevrijding een ongewenst bijproduct met zich meebracht: veel pasgeborenen, van wie velen in de steek gelaten werden.

Opnieuw werd aangetoond dat de vernietiging van de familie uiteindelijk leidt tot een maatschappelijke ineenstorting.

b. Seksuele bevrijding in Yan’an

In de beginjaren van de CCP waren de omstandigheden vergelijkbaar met die van de Sovjet-Unie. Natuurlijk zijn deze communistische feesten allemaal soorten giftige vruchten van dezelfde boom. Chen Duxiu, een vroege communistische leider, stond bekend om zijn losbandig persoonlijk leven. Volgens de memoires van Zheng Chaolin en Chen Bilan hadden communisten als Qu Qiubai, Cai Hesen, Zhang Tailei, Xiang Jingyu en Peng Shuzhi een enigszins verwarde seksuele geschiedenis, en hun houding ten opzichte van seks was vergelijkbaar met het ‘glas water’ van de vroege Sovjetrevolutionairen.

“Seksuele bevrijding” werd niet alleen omarmd door de intellectuele leiders van de partij, maar ook door gewone mensen die in de vroege “Sovjets” (revolutionaire enclaves die werden opgericht voordat de Nationalistische Partij omvergeworpen werd) van de CCP in Hubei, Henan en Anhui. Door de bevordering van de gelijkheid van vrouwen en de absolute vrijheid van huwelijk en echtscheiding werd het revolutionaire werk vaak verstoord om aan de seksuele verlangens te voldoen.

Jonge mensen in de Sovjetgebieden hadden soms romantische affaires onder het mom van het verbinden met de massa. Het was niet ongebruikelijk dat jonge vrouwen zes of zeven seksuele partners hadden. Volgens de Collection of Revolutionary Historical Documents in de Hubei-Henan-Anhui sovjetdistricten, waren er lokale partijleiders in plaatsen als Hong’an, Huangma, Huangqi, Guangshan en elders, “waarvan ongeveer driekwart van hen seksuele relaties met tientallen of honderden vrouwen hadden”. [20]

In de late lente van 1931, toen Zhang Guotao de leiding nam over de Hubei-Henan-Anhui Sovjetdistricten, merkte hij op dat syfilis zo wijdverspreid was dat hij zich moest melden bij de Centrale Partij voor artsen die zich specialiseerden in de behandeling van de ziekte. Vele jaren later herinnerde hij zich in zijn memoires levendig de verhalen van vrouwen in de Sovjetdistricten die seksueel lastig gevallen werden, waaronder enkele van de maîtresses van de hogere generaals. [21]

In 1937 was Li Kenong directeur van het Achtste Route Legerkantoor van de CCP in Nanjing, waardoor hij verantwoordelijk was voor het verzamelen van militaire toelagen, medicijnen en voorraden. Bij één gelegenheid, toen de geneeskundelijst van het Achtste Route Leger werd gecontroleerd, vond het personeel van de Nationale Overheid een grote hoeveelheid medicijnen voor het behandelen van seksueel overgebrachte ziekten. De staf vroeg Li Kenong: “Zijn er veel mensen in je leger die aan deze ziekte lijden?” Li wist niet zeker wat hij moest zeggen, dus hij loog en zei dat het was om de lokale bevolking te behandelen. [22]

In de jaren dertig van de vorige eeuw werd seksuele vrijheid echter gezien als een bedreiging voor het regime. Hetzelfde probleem van sociale desintegratie dat in Sovjet-Rusland werd aangetroffen was duidelijk, en de dienstplichtigen van het Rode Leger begonnen zich zorgen te maken dat hun vrouwen er buitenechtelijke relaties op na zouden houden of zouden scheiden zodra ze zich bij de revolutie aansloten. Dit had invloed op de doeltreffendheid van de gevechtshandelingen van de troepen. Bovendien leek de trend van promiscuïteit de bekendheid van de slogan “gemeenschappelijk eigendom, gemeenschappelijke vrouwen” te versterken. Zo begonnen de Sovjetdistricten met de uitvoering van onder andere beleid ter bescherming van militaire huwelijken, waardoor het aantal echtscheidingen beperkt werd.

5. Hoe het communisme gezinnen in het Westen vernietigt

De ideologische trends van de boze geest vinden hun oorsprong in de 19e eeuw. Na een eeuw van transformatie en evolutie in het Westen, kwamen ze eindelijk op de voorgrond in de Verenigde Staten in de jaren 60.

In de jaren zestig, beïnvloed en aangemoedigd door het neomarxisme en diverse andere radicale ideologieën, ontstonden sociale en culturele bewegingen die gemanipuleerd werden door de boze geest. Deze omvatten de hippie-countercultuur, het radicale Nieuwe Links, de feministische beweging en de seksuele revolutie. Deze turbulente sociale bewegingen maakten deel uit van een felle aanval op het Amerikaanse politieke systeem, het traditionele waardensysteem en het sociale weefsel.

De bewegingen verspreidden zich snel naar Europa en veranderden snel de manier waarop de mainstream dacht over de maatschappij, het gezin, het geslacht en de culturele waarden. Terwijl dit aan de gang was, nam ook de homorechtenbeweging toe. De samenvloeiing van deze krachten leidde tot de verzwakking van de traditionele westerse familiewaarden en de teloorgang van het instituut van het traditionele gezin en zijn centrale plaats in het sociale leven. Tegelijkertijd leidde de sociale onrust tot een reeks problemen, waaronder de proliferatie van pornografie, de verspreiding van drugsmisbruik, de ineenstorting van de seksuele moraal, de stijging van de jeugddelinquentie en de uitbreiding van groepen die afhankelijk zijn van het maatschappelijk welzijn.

a. Bevordering van seksuele bevrijding

Seksuele bevrijding (ook wel bekend als de seksuele revolutie) ontstond in de jaren zestig in de Verenigde Staten. De daaropvolgende snelle verspreiding ervan over de hele wereld heeft een verwoestende klap toegebracht aan de traditionele morele waarden, met name de traditionele gezinswaarden en seksuele moraal.

De boze geest bereidde zich ruimschoots voor op het gebruik van seksuele bevrijding tegen de westerse samenlevingen. De vrije liefdesbeweging heeft de weg vrijgemaakt voor een geleidelijke erosie en desintegratie van de traditionele gezinswaarden. Het begrip “vrije liefde” is in strijd met de traditionele seksuele moraal en stelt dat alle vormen van seksuele activiteit vrij moeten zijn van sociale regulering. In deze visie mogen individuele seksuele activiteiten, met inbegrip van huwelijk, abortus en overspel, niet worden beperkt door de overheid of de wet, noch onderworpen zijn aan sociale sancties.

De volgelingen van Charles Fourier en John Humphrey Noyes waren de eersten die de term “vrije liefde” gebruikten.

In de afgelopen tijd zijn de belangrijkste promotors van vrije liefdesideeën bijna allemaal socialisten of mensen die sterk beïnvloed zijn door het socialistische gedachtegoed. Onder de pioniers van de vrije liefdesbeweging in Groot-Brittannië was bijvoorbeeld de socialistische filosoof Edward Carpenter, die ook een vroege activist voor homorechten was. De bekendste voorvechter van de homobeweging, de Britse filosoof Bertrand Russell, was een uitgesproken socialist en lid van de Fabian Society. Hij beweerde dat moraliteit de instinctieve drang van de mensheid naar plezier niet mag beperken en pleitte voor voorhuwelijkse en buitenechtelijke seks.

De belangrijkste voorloper van de vrije liefdesbeweging in Frankrijk was Émile Armand, een anarcho-communist in zijn vroege dagen. Later borduurde hij voort op het utopische communisme van Fourier, stichtte hij het Franse individualistische anarchisme (dat onder de bredere categorie van het socialisme valt) en promootte hij promiscuïteit, homoseksualiteit en biseksualiteit. De pionier van de vrije liefdesbeweging in Australië was Chummy Fleming, een anarchist (een andere uitloper van het socialisme).

De vrije liefdesbeweging in Amerika heeft belangrijke vruchten afgeworpen: Playboy, het erotische tijdschrift opgericht in 1953. Het tijdschrift maakte gebruik van gecoat papier om de indruk te wekken dat het artistiek en niet louche was. Het maakte ook gebruik van dure kleurenafdrukken, met als resultaat dat pornografische inhoud, wat typisch als laagwaardig en vulgair werd beschouwd, al snel gemeengoed werd en Playboy werd een “high-class” vrijetijdsmagazine. Al meer dan een halve eeuw verspreidt het de toxine van seksuele vrijheid naar mensen over de hele wereld en heeft het de traditionele moraal en perceptie van seks onder vuur genomen.

In het midden van de 20e eeuw, met een groeiende populariteit van de hippiecultuur en een wijdverspreide acceptatie van de vrije liefde, maakte de seksuele revolutie (ook wel seksuele bevrijding genoemd) haar officiële debuut. De term “seksuele revolutie” werd bedacht door Wilhelm Reich, de Duitse oprichter van de communistische psychoanalyse. Hij combineerde marxisme met Freudiaanse psychoanalyse en geloofde dat het eerste mensen bevrijdde van “economische onderdrukking”, terwijl het tweede mensen bevrijdde van “seksuele onderdrukking”.

Een andere grondlegger van de seksuele bevrijdingstheorie was Herbert Marcuse van de Frankfurter School. Tijdens de westerse tegencultuurbeweging van de jaren zestig van de vorige eeuw, verankerde zijn slogan “Make Love, not War” de notie van seksuele bevrijding diep in het hart van mensen.

Sindsdien, met de publicatie van Alfred Kinsey’s Seksueel Gedrag van de mannelijke mens en seksueel gedrag van de vrouwelijke mens en het wijdverbreide gebruik van orale anticonceptiemiddelen, heeft het begrip seksuele bevrijding het Westen doordrongen. Het is vermeldenswaard dat de hedendaagse geleerden in het werk van Kinsey vervormde statistische gegevens hebben ontdekt, maar ook overdrijving, over-vereenvoudiging en andere misvattingen die het gevolg zijn van zijn politieke en ideologische verplichtingen. Kinsey wilde laten zien dat buitenechtelijke seks, homoseksuele seks, enz. gemeengoed waren en zo de maatschappij ertoe aanzette de normalisering van deze verschijnselen te accepteren, een taak die hij grotendeels met succes heeft volbracht. [22]

Het “seksueel bevrijd zijn” werd in één keer modieus. Onder jongeren werd promiscuïteit als normaal beschouwd. Tieners die toegaven maagden te zijn, werden door hun leeftijdsgenoten belachelijk gemaakt. Uit gegevens blijkt dat van degenen die tussen 1954 en 1963 15 jaar oud werden (de jaren ’60 generatie), 82 procent voor het huwelijk geslachtsgemeenschap had voor de leeftijd van 30 jaar. [24] In de jaren 2010, bedroeg het aantal nieuwe bruiden die nog maagden waren slechts 5 procent, terwijl 18 procent van de bruiden 10 of meer seksuele partners had voor het huwelijk. [25] De culturele hoofdstroom raakte verzadigd met seks, ook in de literatuur, film, reclame en televisie.

b. Bevordering van het feminisme en het verwerpen van de traditionele familie

De communistische ideologie achter de feministische beweging

De feministische beweging is een ander instrument dat de communistische demon heeft gebruikt om het gezin te vernietigen. Toen zij in de 18e eeuw in Europa begon, pleitte de feministische beweging (ook wel bekend als eerste golf feminisme) ervoor dat vrouwen in het onderwijs, op de arbeidsmarkt en in de politiek dezelfde behandeling zouden krijgen als mannen. Het centrum van de feministische beweging verschoof in het midden van de 19e eeuw van Europa naar de Verenigde Staten.

Toen het feminisme van de eerste golf begon, had de notie van het traditionele gezin nog steeds een sterke basis in de samenleving en de feministische beweging was geen voorstander van het direct aanvechten van het traditionele gezin. De invloedrijke feministen uit die tijd, zoals Mary Wollstonecraft uit het 18de-eeuwse Engeland, Margaret Fuller uit het 19de-eeuwse Amerika en John Stuart Mill uit het 19de-eeuwse Engeland, pleitten er allemaal voor dat vrouwen in het algemeen voorrang geven aan het gezin na het huwelijk, dat het potentieel van vrouwen binnen het gezin moet worden ontwikkeld en dat vrouwen zich moeten verrijken omwille van het gezin (zoals het opvoeden van de kinderen, het beheren van het gezin, enzovoort). Zij waren echter van mening dat sommige bijzondere vrouwen, die bijzonder getalenteerd zijn, niet door de maatschappij moeten worden beperkt en vrij moeten zijn om hun talenten te benutten, en zelfs de concurrentie met mannen zouden moeten aangaan.

Na de jaren twintig van de vorige eeuw, toen het vrouwenstemrecht in veel landen in de wet werd opgenomen, nam de eerste golf van vrouwenrechtenbewegingen geleidelijk af. In de daaropvolgende jaren, met de gevolgen van de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog, begroef de feministische beweging in wezen haar strijdbijl.

Tegelijkertijd begon de communistische demon de kiem te leggen voor de vernietiging van het traditionele huwelijk en de seksuele ethiek. De vroege utopische socialisten uit de 19e eeuw maakten de weg vrij voor moderne radicale feministische bewegingen. François Marie Charles Fourier, “de vader van het feminisme” genoemd, verklaarde dat het huwelijk van vrouwen privé-eigendom wordt. Robert Owen vervloekt huwelijk als kwaad. De ideeën van deze utopische socialisten werden geërfd en ontwikkeld door latere feministen, waaronder bijvoorbeeld Frances Wright, die in de 19e eeuw de ideeën van Fourier erfde en seksuele vrijheid voor vrouwen voorstond.

De Britse feministische activiste Anna Wheeler erfde de ideeën van Owen en veroordeelde het huwelijk fel omdat ze vrouwen tot slaven zou maken. Ook socialistische feministische activisten vormden in de 19e eeuw een belangrijk onderdeel van de feministische beweging. Tot de meest invloedrijke feministische publicaties in Frankrijk behoorden destijds La Voix des Femmes, de allereerste feministische publicatie in Frankrijk, en La Femme Libre (later omgedoopt tot La Tribune des Femmes), evenals La Politique des Femmes, onder andere. De oprichters van deze publicaties waren ofwel volgelingen van Fourier of van Henri de Saint-Simon, de voorvechter van de moderniteit.

Vanwege de nauwe band tussen feminisme en socialisme heeft de overheid het feminisme onder de loep genomen.

Toen de eerste golf van vrouwenrechtenbewegingen in volle gang was, maakte de duivel van het communisme ook afspraken om een verscheidenheid aan radicale gedachten te introduceren om de traditionele concepten van gezin en huwelijk aan te vallen, waarmee de weg werd vrijgemaakt voor de meer radicale feministische beweging die volgde.

De tweede golf van feministische bewegingen begon eind jaren zestig in de Verenigde Staten, verspreidde zich vervolgens naar West- en Noord-Europa en breidde zich snel uit naar de hele Westerse wereld. De Amerikaanse samenleving maakte eind jaren zestig een periode van onrust door, met de burgerrechtenbeweging, de anti-Vietnamoorlogsbeweging en diverse radicale sociale trends. Feminisme maakte gebruik van deze unieke set van omstandigheden en trad naar voren in een meer radicale houding en werd populair.

De hoeksteen van deze golf van feministische bewegingen was het boek “The Feminine Mystique” van Betty Friedan, gepubliceerd in 1963, en Friedans National Organization for Women (NOW). Vanuit het perspectief van een voorstedelijke middenklasse huisvrouw uitte Friedan felle kritiek op de traditionele familierollen van vrouwen en stelde dat het traditionele beeld van een gelukkige, tevreden, vrolijke huisvrouw een mythe was die door een patriarchale samenleving was gesmeed. Zij betoogde dat de middenklasse voorsteden “een comfortabel concentratiekamp” zijn voor Amerikaanse vrouwen, en dat modern opgeleide vrouwen het gevoel van prestatie moeten verwerpen dat ze hebben bereikt door hun echtgenoten te ondersteunen en hun kinderen op te voeden, en in plaats daarvan hun waarde buiten de familie te realiseren. [26]

Een paar jaar later domineerden radicalere feministen NOW en erfden en ontwikkelden ze de ideeën van Friedan. Ze zeiden dat vrouwen al sinds de oudheid onderdrukt werden door het patriarchaat en schreven de onderliggende oorzaak van de onderdrukking van vrouwen toe aan de familie. In reactie daarop pleitten zij voor de volledige transformatie van het sociale systeem en de traditionele cultuur, en gingen de strijd aan om in alle aspecten van menselijke aangelegenheden – de economie, het onderwijs, de cultuur en het gezin – gelijkheid van vrouwen te bereiken.

Het classificeren van de leden van een samenleving in ‘de onderdrukker’ en ‘de onderdrukten’ om te pleiten voor strijd, bevrijding en gelijkheid is precies waar het communisme om draait. Traditioneel marxisme classificeert groepen op basis van hun economische status, terwijl neo-feministische bewegingen mensen verdelen op basis van geslacht.

Friedan was niet, zoals haar boek beschreef, een huisvrouw uit de middenklasse die zich met haar huishouden verveelt. Daniel Horowitz, professor aan het Smith College, schreef in 1998 een biografie van Friedan, getiteld Betty Friedan en het maken van ‘The Feminine Mystique’. Uit zijn onderzoek blijkt dat Friedan, onder haar meisjesnaam Betty Goldstein, een radicale socialistische activist was geweest vanaf haar studiejaren tot in de jaren vijftig. Op verschillende momenten was ze een professionele journalist, of propagandist om precies te zijn, voor verschillende radicale vakbonden in de kring van de Communistische Partij van de Verenigde Staten.

Voormalig links politicus David Horowitz (geen relatie met Daniel Horowitz) beoordeelde Friedan’s gepubliceerde artikelen om de ontwikkeling van haar opvattingen te begrijpen. [27] Ze was lid van de Young Communist League tijdens haar verblijf aan de Universiteit van Californië-Berkeley. Friedan vroeg zelfs twee keer, op verschillende gelegenheden, om lid te worden van de CPUSA. Judith Hennessee, Friedans geautoriseerde biografe, geeft ook aan dat ze een Marxiste was. [28]

Kate Weigand, een Amerikaanse geleerde, wijst er in haar boek Red Feminism op dat het feminisme in de Verenigde Staten vanaf het begin van de 20e eeuw tot in de jaren zestig niet stil bleef. In die periode heeft een grote groep rode feministische schrijvers met een communistische achtergrond de weg vrijgemaakt voor de daaropvolgende tweede golf feministische bewegingen. Deze omvatten Susan Anthony, Eleanor Flex, Gerda Lerner, Eve Merriam, en dergelijke. Al in 1946 paste Anthony de Marxistische analytische methode toe om een analogie te trekken tussen de blanke onderdrukking van de zwarten en de mannelijke onderdrukking van de vrouw. Door het McCarthyisme van die tijd hebben deze schrijvers niet gesproken over hun communistische achtergrond. [29]

In Europa luidde het iconische werk The Second Sex van de Franse schrijver Simone de Beauvoir een rage in voor de tweede golf van feminisme. De Beauvoir was vroeger een socialiste. In 1941 richtte ze samen met de communistische filosoof Jean-Paul Sartre en andere schrijvers Socialiste et Liberté op, een Franse ondergrondse socialistische organisatie. Met de opkomst van haar reputatie als promotor van het feminisme in de jaren zestig verklaarde de Beauvoir dat ze niet langer in het socialisme geloofde en beweerde dat ze slechts een feministe was.

Ze zei: “Men is niet als zodanig geboren, maar wordt eerder een vrouw.” Ze pleitte ervoor dat het geslacht weliswaar wordt bepaald door fysiologische kenmerken, maar dat het geslacht een psychologisch concept van het zelfbeeld is, dat gevormd wordt onder invloed van de menselijke socialiteit. Ze betoogde dat de temperamenten van gehoorzaamheid, onderdanigheid, genegenheid en moederschap allemaal afgeleid zijn van de “mythe” die het patriarchaat zorgvuldig heeft ontworpen voor de onderdrukking van vrouwen, en pleitte ervoor dat vrouwen de traditionele opvattingen doorbreken en hun ongebreidelde zelfstandigheid realiseren.

Deze mentaliteit ligt in feite aan de basis van de schadelijke begrippen homoseksualiteit, biseksualiteit, transgenderisme en dergelijke. Sindsdien is er een constante stroom van verschillende feministische gedachten ontstaan, die allemaal naar de wereld kijken door een bril van vrouwen die onderdrukt worden door een patriarchaat. Een patriarchaat die tot stand komt door het instituut van het traditionele gezin, hiermee het gezin een obstakel makend voor de verwezenlijking van de gelijkheid van vrouwen. [30]

De Beauvoir stelde dat vrouwen door hun echtgenoten in bedwang worden gehouden door hun huwelijk, en noemde het huwelijk zo walgelijk als prostitutie. Ze weigerde te trouwen en onderhield een “open relatie” met Sartre. Daarnaast had Sartre ook seksuele ontmoetingen met andere vrouwen.

De Beauvoirs visie op het huwelijk is de standaard onder de hedendaagse radicale feministen. Dergelijke chaotische seksuele contacten en relaties zijn precies het systeem van gemeenschappelijke vrouwen dat Charles Fourier, voorloper van het utopische communisme in de 19e eeuw, voor ogen had.

Lees hier Hoofdstuk 7.2 

Voetnoten

[1] W. Bradford Wilcox, “The Evolution of Divorce,” National Affairs, Number 35, Spring 2018. https://www.nationalaffairs.com/publications/detail/the-evolution-of-divorce

[2] See Table 1–17. “Number and Percent of Births to Unmarried Women, by Race and Hispanic Origin: United States, 1940–2000,” CDC, https://www.cdc.gov/nchs/data/statab/t001x17.pdf

[3] “Beyond Same-Sex Marriage: A New Strategic Vision for All Our Families and Relationships,” Studies in Gender and Sexuality, 9:2 (July 1, 2006): 161–171. https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/15240650801935198.

[4] Victoria Cavaliere, “Rhode Island School District Bans Father-Daughter, Mother-Son Events,”  http://www.nydailynews.com/news/national/rhode-island-school-district-bans-father-daughter-mother-son-events-article-1.1162289#nt=byline.

[5] Genesis 2:23, http://biblehub.com/genesis/2-23.htm.

[6] Engels, Frederick. n.d., “Origins of the Family. Chapter 2 (IV),” accessed June 17, 2018. https://www.marxists.org/archive/marx/works/1884/origin-family/ch02d.htm.

[7] “Robert Owen, Critique of Individualism (1825–1826),” n.d., Indiana University. Accessed June 17, 2018. https://web.archive.org/web/20171126034814/http://www.indiana.edu:80/~kdhist/H105-documents-web/week11/Owen1826.html.

[8] Engels, Frederick, n.d. “Origins of the Family. Chapter II (4.),” accessed June 17, 2018. https://www.marxists.org/archive/marx/works/1884/origin-family/ch02d.htm.

[9] Engels, Ibid.

[10] This translation is from the Russian: Melnichenko, Alexander, 2017. “Великая октябрьская сексуальная революция [The Great October Sexual Revolution].” Russian Folk Line, August 20, 2017, http://ruskline.ru/opp/2017/avgust/21/velikaya_oktyabrskaya_seksualnaya_revolyuciya/. This and other sources draw on the work of former Menshevik Aleksandra Kollontai.

[11] Ibid.

[12] Ibid.

[13] Ibid.

[14] Ibid.

[15] Наталья Короткая,“Эрос революции: “Комсомолка, не будь мещанкой – помоги мужчине снять напряжение!” https://lady.tut.by/news/sex/319720.html?crnd=68249.

[16] Paul Kengor, Takedown: From Communists to Progressives, How the Left Has Sabotaged Family and Marriage (WND Books, 2015), 54.

[17] See Melnichenko (2017).

[18] Xia Hou, “The Promiscuous Gene of Communism: Sexual Liberation,” The Epoch Times (Chinese edition). April 9, 2017, http://www.epochtimes.com/gb/17/4/9/n9018949.htm; The Weekly Review, Volumes 4–5 (National Weekly Corporation, 1921), 232, available at https://goo.gl/QY1gBc; for the incident of Red Army commander Karaseev socializing 10 girls, see Olga Greig (Ольга Грейгъ), Chapter 7 of “The Revolution of the Sexes,” or “The Secret Mission of Clara Zetkin” (Революция полов, или Тайная миссия Клары Цеткин), available at https://rutlib5.com/book/21336/p/8

[19] Clara Zetkin, “Lenin on the Women’s Question,” My Memorandum (transcribed from the Writings of V.I. Lenin, International Publishers, available at https://www.marxists.org/archive/zetkin/1920/lenin/zetkin1.htm)

[20] Huang Wenzhi, “‘What Happened after Nora Left’: Women’s Liberation, Freedom of Marriage, and Class Revolution: A Historical Survey of the Hubei-Henan-Anhui Soviet Districts (1922–1932),” Open Times no. 4 (2013). Chinese: 黃文治:〈 “娜拉走後怎樣”:婦女解放、婚姻自由及階級革命——以鄂豫皖蘇區為中心的歷史考察(1922~1932)〉《開放時代》,2013年第4期.

[21] Huang Wenzhi (2013), Ibid.

[22] “Yang Ning, “Why Did the Eighth Route Army Purchase Medicines for Sexual Transmitted Diseases?” The Epoch Times (Chinese),  http://www.epochtimes.com/gb/18/1/18/n10069025.htm

[23] Judith A. Reisman, Ph.D.; Edward W. Eichel, Kinsey, Sex and Fraud: The Indoctrination of a People (Lafayette, Louisiana: Lochinvar-Huntington House, 1990);  “Dr. Judith A. Reisman and her colleagues demolish the foundations of the two (Kinsey) reports.”; “Really, Dr Kinsey?” The Lancet, Vol. 337 (March 2, 1991): 547.

[24] L. B. Finer, “Trends in Premarital Sex in the United States, 1954–2003,” Public Health Reports 122(1) (2007): 73–78.

[25] Nicholas H. Wolfinger, “Counterintuitive Trends in the Link Between Premarital Sex and Marital Stability,” Institute for Family Studies,  https://ifstudies.org/blog/counterintuitive-trends-in-the-link-between-premarital-sex-and-marital-stability.

[26] Betty Friedan, The Feminine Mystique (New York: W.W. Norton & Company, 1963).

[27] David Horowitz, Salon Magazine, January 1999, http://www.writing.upenn.edu/~afilreis/50s/friedan-per-horowitz.html

[28] Joanne Boucher, “Betty Friedan and the Radical Past of Liberal Feminism.” New Politics 9 (3). http://nova.wpunj.edu/newpolitics/issue35/boucher35.htm.

[29] Kate Weigand, Red Feminism: American Communism and the Making of Women’s Liberation (Baltimore, Maryland: Johns Hopkins University Press, 2002).

[30] Simone de Beauvoir, The Second Sex, trans. Constance Borde, Sheila Malovany-Chevallier (New York: Vintage Books, 2011).

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN