Hoofdstuk zeven: Vernietiging van het gezin (deel II)

Inhoudsopgave

5. Hoe het communisme gezinnen in het Westen vernietigt (vervolg)
b. Bevordering van het feminisme en het verwerpen van de traditionele familie (vervolg)
c. Het bederven van de gezinsstructuur door stimulering van homoseksualiteit
d. Bevordering van echtscheiding en abortus
e. Het sociale zekerheidsstelsel gebruiken ter bevordering van éénoudergezinnen
f. Bevordering van een gedegenereerde cultuur

6. Hoe de Chinese communistische partij gezinnen vernietigt
a. Families verscheuren uit naam van gelijkheid
b. Het gebruik van politieke strijd om echtgenoten en echtgenotes tegen elkaar op te zetten
c. Het gebruik van gedwongen abortus om de massa te beheersen 

7. De gevolgen van de aanval op het gezin door het communisme

Voetnoten

5. Hoe het communisme gezinnen in het Westen vernietigt (vervolg)

b. Bevordering van het feminisme en het verwerpen van de traditionele familie (vervolg)

Resultaten van de Feministische Beweging: Gebroken gezinnen, verwaterde relaties, verwarde sekserollen

Feminisme komt nu in alle lagen van de samenleving voor. Volgens een openbaar onderzoek van de Harvard University in 2016 heeft ongeveer 59 procent van de vrouwen steun uitgesproken voor feministische opvattingen.

Een belangrijke stelling van het hedendaagse feminisme is dat naast de fysiologische verschillen in mannelijke en vrouwelijke voortplantingsorganen, alle andere fysieke en psychologische verschillen tussen mannen en vrouwen, inclusief verschillen in gedrag en persoonlijkheid, sociale en culturele constructies zijn. Deze logica houdt in dat mannen en vrouwen in alle aspecten van het leven en de samenleving volledig gelijk moeten zijn en dat alle uitingen van “ongelijkheid” tussen mannen en vrouwen het resultaat zijn van een cultuur en samenleving die onderdrukkend en seksistisch is.

Zo is het aantal mannen dat werkzaam is als leidinggevende in grote bedrijven, hooggekwalificeerde academicus aan elite-universiteiten en hooggeplaatste regeringsfunctionaris veel groter dan het aantal vrouwen in vergelijkbare functies. Veel feministen geloven dat dit voornamelijk wordt veroorzaakt door seksisme, terwijl in feite een eerlijke vergelijking tussen de seksen alleen kan worden gemaakt als rekening wordt gehouden met factoren als bekwaamheid, aantal werkuren, arbeidsethos en dergelijke. Succes in hoge posities vereist vaak langdurig en intensief overwerk – het opofferen van weekenden en avonden, plotselinge spoedvergaderingen, frequente zakenreizen, enzovoort.

Het krijgen van kinderen heeft meestal tot gevolg dat de carrière van een vrouw onderbroken wordt en vrouwen zijn geneigd om tijd te reserveren voor hun gezin en kinderen in plaats van zich volledig te wijden aan hun werk. Bovendien bezitten mensen die in staat zijn om posities op hoog niveau te vervullen vaak over een sterke persoonlijkheid, terwijl vrouwen de neiging hebben om vriendelijker en aardiger te zijn. Dit zijn de belangrijkste redenen waarom vrouwen zo’n klein deel van de posities op hoog niveau innemen. Maar feministen beschouwen de neiging van vrouwen om zachtaardig te zijn en zich te oriënteren op familie en kinderen als eigenschappen die hen worden opgelegd door een seksistische samenleving. Volgens het feminisme moeten deze verschillen worden gecorrigeerd door diensten zoals openbare dagopvang en andere vormen van welzijn. [1]

Het hedendaagse feminisme kan geen enkele verklaring van ongelijkheid tussen mannen en vrouwen tolereren die haar argumenten baseert op natuurlijke fysiologische en psychologische verschillen tussen mannen en vrouwen. Maatschappelijke conditionering en de traditionele moraal moet alle blaam treffen.

In 2005 sprak Lawrence Summers, voorzitter van Harvard University, op een academische conferentie over de reden waarom vrouwen minder geneigd zijn dan mannen om les te geven in wetenschappelijke en wiskundige vakken aan topuniversiteiten. Naast het benadrukken van de 80 uur per week en de onvoorspelbare werkschema’s die nodig zijn voor deze functies (tijd die de meeste vrouwen zouden reserveren voor het gezin), stelde Summers dat mannen en vrouwen gewoon kunnen verschillen in hun competentie als het gaat om geavanceerde wetenschap en wiskunde. Ondanks het ondersteunen van zijn uitspraken met relevante onderzoeken, werd Summers het doelwit van protesten van de feministische organisatie National Organization for Women (NOW). De groep beschuldigde hem van seksisme en eiste zijn verwijdering. Summers werd in de media ronduit bekritiseerd en gedwongen om zich publiekelijk te verontschuldigen voor zijn uitspraken. Hij wees toen $50 miljoen toe aan het vergroten van de diversiteit van de Harvard faculteit. [2]

In 1980 publiceerde Science Magazine een studie waaruit bleek dat mannelijke en vrouwelijke middelbare scholieren aanzienlijke verschillen in hun wiskundig redeneervermogen hadden, waarbij jongens beter presteerden dan meisjes. [3] Een latere studie die de scores van de Amerikaanse SAT-test voor mannen en vrouwen vergeleek, toonde aan dat mannelijke examenkandidaten een vier keer grotere kans hadden een score boven de 600 te halen in vergelijking met vrouwen. Deze kloof werd nog extremer bij de 700-puntsdrempel, waar 13 keer meer mannelijke testpersonen deze score haalden dan vrouwen. [4]

Hetzelfde onderzoeksteam deed in het jaar 2000 nog een andere studie, waaruit bleek dat zowel mannelijke als vrouwelijke SAT-examenkandidaten die wiskundige genialiteit toonden op hun SAT-scores meer hogere studies volgden in wetenschappelijke en wiskundige gebieden, en tevreden waren met hun prestaties. De argumenten van Summers werden dus onderbouwd met wetenschappelijke gegevens.

Sommige artikelen merkten op dat de behandeling van Summers na de conferentie van 2005 een afspiegeling is van het heropvoedingsbeleid van communistische regimes om dissidenten te onderdrukken. Ook al moesten de oorzaken van de ongelijkheid nog worden vastgesteld, toch werd de gelijkheid van resultaten afgedwongen door het aanmoedigen van “diversiteit” – dat wil zeggen, door ervoor te zorgen dat er meer vrouwelijke onderwijzers kwamen in wiskunde en wetenschappelijke vakken.

Het is eenvoudig om de verbanden tussen feminisme en socialisme te zien. De 19de-eeuwse Franse diplomaat en politicoloog Alexis de Tocqueville zei: “Democratie en socialisme hebben niets anders gemeen dan één woord, gelijkheid. Maar merk het verschil: Terwijl de democratie streeft naar gelijkheid in vrijheid, streeft het socialisme naar gelijkheid in terughoudendheid en dienstbaarheid. [5]

Niets van dit alles is bedoeld om aan te tonen dat mannen superieur zijn aan vrouwen in intelligentie of bekwaamheid, aangezien de talenten van mannen en vrouwen zich manifesteren in verschillende competenties. Opzettelijke pogingen om de verschillen tussen de seksen weg te nemen druisen in tegen het gezond verstand en verhinderen zowel mannen als vrouwen om hun potentieel te realiseren.

Hoewel de redenen voor de psychologische en intellectuele verschillen tussen mannen en vrouwen misschien niet onmiddellijk duidelijk zijn, is het ontkennen van hun fysieke en reproductieve verschillen in strijd met de feiten. In de traditionele opvatting van zowel het Oosten als het Westen zijn mannen beschermende figuren. Het is normaal dat brandweerlieden in een overweldigende meerderheid man zijn. Feministen, die geloven in absolute gelijkheid tussen mannen en vrouwen, eisen echter dat vrouwen traditioneel mannelijke taken op zich nemen, met onverwachte resultaten.

In 2005, stond het Brandweerkorps van New York een vrouw toe om – zonder de fysieke tests te ondergaan – een brandweerman te worden, een beroep dat typisch taken omvat zoals het dragen van zuurstoftanks en ander materiaal van wel 25 kilo. Andere brandweerlieden maakten zich hier zorgen over en zeiden dat collega’s die niet aan de normen konden voldoen, een onvermijdelijke last en gevaar zouden vormen voor de rest van het team en voor het publiek.

De brandweer huurde de vrouw uiteindelijk in om een rechtszaak te vermijden: feministische groepen hadden lang de hoge fysieke normen van NYFD de schuld gegeven van het lage percentage vrouwen dat de brandweer binnenkomt. [6] De brandweer van Chicago stond voor vergelijkbare uitdagingen en werd gedwongen de norm te verlagen om het aantal vrouwelijke brandweerlieden te verhogen.

In Australië hebben veel stadsbrandweerkorpsen geslachtsquota ingevoerd. Voor elke mannelijke sollicitant die wordt aangenomen, moet ook een vrouw worden aangenomen. Om aan deze eis te voldoen, zijn er voor mannen en vrouwen zeer verschillende fysieke normen vastgesteld, ondanks het feit dat zij solliciteren naar dezelfde gevaarlijke en stressvolle baan.

Deze onlogische campagne voor gelijkheid van resultaat hield daar niet op. De quota’s creëerden wrijving tussen mannelijke en vrouwelijke brandweerlieden, die meldden dat hun mannelijke collega’s hen de schuld gaven van het feit dat ze ongekwalificeerd en incompetent waren. Feministen beten zich hierop vast als “pesten” en “psychologische druk”. [7] De situatie creëerde weer een nieuwe strijd voor feministen om te strijden in hun ogenschijnlijke kruistocht voor gelijkheid.

Maar deze absurditeit is een bewuste stap in de plannen van het communistische spook: Door het vermeende patriarchaat – dat wil zeggen de traditionele samenleving – uit te dagen, ondermijnt het feminisme de traditionele familie op dezelfde manier als dat klassenstrijd wordt gebruikt om het kapitalistische systeem te ondermijnen.

In een traditionele cultuur is het vanzelfsprekend dat mannen mannelijk zijn en vrouwen vrouwelijk. Mannen dragen de verantwoordelijkheid voor hun gezinnen en gemeenschappen door vrouwen en kinderen te beschermen; dat is precies de patriarchale structuur die het feminisme aanvecht, omdat het mannen oneerlijke voordelen zou bieden en vrouwen in bedwang zou houden. Feminisme heeft geen plaats voor de traditionele geest van ridderlijkheid of galant gedrag. In een feministische wereld zouden de mannen aan boord van de zinkende Titanic hun plaats in de reddingsboten niet hebben opgeofferd, zodat de vrouwelijke passagiers een betere overlevingskans hadden.

De kruistocht van het feminisme tegen het patriarchaat is ook het domein van het onderwijs binnengedrongen. In 1975 bepaalde een rechtbank in Pennsylvania in een rechtszaak tegen de Intercollegiate Athletic Federation in Pennsylvania dat scholen zowel mannelijke als vrouwelijke studenten moeten betrekken bij alle fysieke activiteiten, waaronder worstelen en Amerikaans voetbal. Ze mochten meisjes niet alleen op grond van hun geslacht uitsluiten. [8]

In haar boek The War Against Boys: How Feminism Is Harming Our Young Men, stelde de Amerikaanse geleerde Christina Hoff Sommers dat mannelijkheid onder vuur ligt. [9] Zij presenteerde het voorbeeld van de Aviation High School in Queens, New York, die voornamelijk studenten uit gezinnen met een laag inkomen accepteert. De school heeft deze kinderen naar een hoog niveau van academische prestaties gebracht en werd door de U.S. News and World Report uitgeroepen tot één van de beste middelbare scholen in Amerika.

De school is erin gespecialiseerd om de leerlingen te onderrichten via praktijkgerichte projecten zoals de bouw van elektrische mechanische vliegtuigen, en het is niet verwonderlijk dat de klas overwegend mannelijk is. Meisjes vormen weliswaar een kleiner percentage studenten, maar presteren ook opvallend goed en verdienen het respect van hun leeftijdsgenoten en instructeurs.

Desalniettemin kreeg de Aviation High School te maken met toenemende kritiek en dreiging van rechtszaken van feministische organisaties die eisten dat meer vrouwelijke studenten werden toegelaten. Sprekend op het Witte Huis in 2010, nam de stichter van het National Women’s Law Center specifiek stelling tegen de Aviation High School als een voorbeeld van “geslachtsisolatie” en zei, “wij zullen niet op onze lauweren rusten tot wij absolute gelijkheid hebben, en wij zijn er nog niet.”

Voor feministen is het opvoeden van jongens om mannelijke eigenschappen van zelfstandigheid en avontuur na te streven en meisjes aan te moedigen om zachtaardig, attent en gezinsgericht te zijn, niets meer dan onderdrukking en seksistische ongelijkheid.

Het moderne feminisme forceert de samenleving naar een geslachtsloze toekomst door de psychologische kenmerken van mannen en vrouwen aan te vallen die kenmerkend zijn voor hun geslacht. Dit heeft met name ernstige gevolgen voor kinderen en jongeren die zich in hun opvoedkundige jaren bevinden en onder wie naar verwachting steeds meer kinderen homoseksueel, biseksueel of transgender zullen worden.

Dit is al aan de gang in een aantal Europese landen, waar steeds meer kinderen melden het gevoel te hebben dat ze in het verkeerde lichaam geboren zijn. In 2009 ontving de Gender Identity Development Service (GIDS), gevestigd bij de Tavistock and Portman NHS Foundation Trust in Londen, 97 doorverwijzingen voor geslachtsverandering. In 2017 ontving GIDS jaarlijks meer dan 2.500 van dergelijke doorverwijzingen. [10]

De traditionele samenleving beschouwt de bevalling en de opvoeding van kinderen als de heilige plicht van de vrouw, gewijd door God of de Hemel. In de annalen van zowel het Oosten als het Westen staat achter elke grote held een grote moeder. Het feminisme ontdoet zich van deze traditie als patriarchale onderdrukking en stelt dat de verwachting dat vrouwen verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van hun kinderen een belangrijk voorbeeld van deze onderdrukking is.

De hedendaagse feministische literatuur staat vol met verwerpingen van het moederschap en het huwelijksleven; zoals monotoon, saai en onbevredigend. De vooringenomenheid van deze neerslachtige visie wordt duidelijk als het persoonlijke leven van bekende feministen onder de loep wordt genomen. Bijna allemaal hebben ze last van verbroken relaties of mislukte huwelijken, of zijn ze kinderloos.

Het feminisme heeft de deur geopend voor allerlei belachelijke noties. Er zijn mensen die erop aandringen dat “het persoonlijke politiek is” en huislijke conflicten zien als geslachtsoorlogen. Sommigen beschouwen mannen als parasieten die de geest en het lichaam van vrouwen tot slaaf maken. Anderen beschrijven kinderen als een belemmering voor vrouwen die hun volledige potentieel willen bereiken en beweren dat de wortels van de onderdrukking in de familiestructuur liggen.

Het moderne feminisme verkondigt openlijk dat het tot doel heeft de traditionele familie te vernietigen. Typische uitspraken zijn onder meer de volgende: “De voorwaarde voor de bevrijding van vrouwen is het einde van het huwelijkssysteem. [11] “De keuze om te dienen en beschermd te worden en te plannen om een gezin te scheppen, is er een die niet zou mogen bestaan. [12] “We kunnen de ongelijkheden tussen mannen en vrouwen niet vernietigen totdat we het huwelijk vernietigen”. [13]

Feministische bewegingen losten zogenaamde sociale problemen op door morele degeneratie te bevorderen en menselijke relaties te vernietigen in naam van “bevrijding”. Volgens Sylvia Ann Hewlett, een Amerikaanse econome en geslachtsspecialist, is het moderne feminisme de belangrijkste factor die bijdraagt aan een groot aantal éénoudergezinnen, terwijl een echtscheiding voor mannen een handig middel is om hun verantwoordelijkheden op te geven. Het is ironisch dat de aanval van het feminisme op de bestaande familiestructuur tot gevolg heeft, dat de veilige haven die het geluk en de veiligheid van de meeste vrouwen garandeert, vernietigd wordt.

Eenvoudige echtscheidingen hebben niet geleid tot de emancipatie van vrouwen. Uit onderzoeken is gebleken dat 27 procent van de gescheiden vrouwen onder de armoedegrens leeft, een percentage dat drie keer zo hoog is als dat van gescheiden mannen. [14] Het spook van het communisme geeft helemaal niets om vrouwenrechten. Het feminisme is slechts een middel om gezinnen te vernietigen en de mensheid te corrumperen.

c. Het bederven van de gezinsstructuur door stimulering van homoseksualiteit

Sinds de eerste utopisten de praktijk van homoseksualiteit als een mensenrecht begonnen aan te prijzen, is de lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender (LGBT) beweging nauw verbonden met het communisme. Aangezien de communistische beweging beweert mensen te bevrijden van de slavernij van de traditionele moraal, vraagt haar ideologie natuurlijk om zogenaamde LGBT-rechten als onderdeel van haar programma van “seksuele bevrijding”. Veel voorstanders van seksuele bevrijding die homoseksualiteit krachtig ondersteunen zijn communisten, of delen in ieder geval hun opvattingen.

De eerste grote LGBT-beweging ter wereld werd in de jaren 1890 opgericht door hooggeplaatste personen van de Duitse sociaal-democratische partij (SPD). Onder leiding van Magnus Hirschfeld promootte deze groep homoseksualiteit als “natuurlijk” en “moreel”. In 1897 werd het Wetenschappelijk-Humanitair Comité, in het Duits bekend als de Wissenschaftlich-humanitäres Komitee (WhK), opgericht door Hirschfeld om te pleiten voor LGBT-doelen. Het begon in dat jaar zijn eerste publieke campagne.

Toen in 1895 onderzoek werd gedaan naar de seksuele relatie van de Britse schrijver Oscar Wilde met een andere man, was de SPD de enige groep die opstond in zijn verdediging. SPD-leider Eduard Bernstein stelde een wetsvoorstel voor om de wet die sodomie verbiedt, ongedaan te maken.

Eén van de meest radicale voorbeelden van seksuele bevrijding in dat tijdperk, volgde na de Bolsjewiekenrevolutie in Rusland. Het seksuele beleid van de Sovjet-Unie, dat eerder in dit hoofdstuk werd besproken, schafte de wettelijke verbodsbepalingen op homoseksuele relaties af. Hierdoor werd de Sovjet-Unie naar linkse maatstaven het meest liberale land ter wereld.

In 1997 heeft het Afrikaans Nationaal Congres (ANC) van Zuid-Afrika de eerste grondwet ter wereld aangenomen die homoseksualiteit als een mensenrecht erkende. Het ANC, lid van de Socialistische Internationale (voorheen een tak van de inmiddels opgeheven Tweede Internationale), heeft zich consequent ingezet voor homoseksualiteit.

Geïnspireerd door de WhK van Hirschfeld richtte Henry Gerber in 1924 de Society for Human Rights (SHR) op, de eerste Amerikaanse LGBT-rechtenorganisatie. De SHR was van korte duur, aangezien een aantal van zijn leden kort na zijn oprichting werd gearresteerd. In 1950 richtte de Amerikaanse communist Harry Hay in zijn woonplaats Los Angeles de Mattachine Society op. De organisatie was de eerste invloedrijke LGBT-groep in de Verenigde Staten. Het heeft zijn eigen publicaties uitgebracht en zich uitgebreid naar andere gebieden.

In 1957 beweerde zoöloog Evelyn Hooker in haar onderzoek, dat er geen mentaal verschil was tussen homoseksuele en heteroseksuele mannen. Haar werk werd toen de belangrijkste “wetenschappelijke basis” om homoseksualiteit te rechtvaardigen. Hooker had banden met een lid van de Mattachine Society, die haar overreedde om homoseksualiteit te steunen. Haar studie is bekritiseerd voor het kiezen van al haar proefpersonen uit de gelederen van de Mattachine Society. [15]

In de jaren zestig van de vorige eeuw, met de golf van seksuele liberalisering en de hippie beweging, kwam homoseksualiteit in de openbaarheid. In 1971 sprak de National Organization for Women (NOW), een grote Amerikaanse feministische organisatie, haar steun uit voor homoseksuele rechten.

In 1974 noemde de American Psychiatric Association (APA) het onderzoek van Hooker als het belangrijkste bewijs om homoseksualiteit van de lijst van geestelijke stoornissen te halen. Maar bij de eigenlijke stemming werd dit besluit door 39 procent van de leden van de APA tegengestemd. Met andere woorden, het onderzoek was verre van unaniem overtuigend.

Hooker en haar follow-up onderzoekers kozen de zogenaamde aanpassingstest als maatstaf voor de psychologische status van homoseksuelen. Als iemand zich kan aanpassen aan de maatschappij, zijn eigenwaarde en goede interpersoonlijke relaties kan behouden en geen psychologische barrières heeft in zijn of haar reguliere sociale leven, kan hij of zij als een psychologisch normaal persoon worden beschouwd.

In 2015 publiceerde Dr. Robert L. Kinney III een artikel in het medische tijdschrift Lincore dat de gebreken besprak van de standaard die Hooker gebruikte om de aan- of afwezigheid van een psychische stoornis te bepalen.

Bijvoorbeeld, er is een soort psychische aandoening, xenomelia of Body integrity identity disorder (BIID) genaamd, die bij de patiënten een sterk verlangen creëert om hun eigen gezonde, goed functionerende ledematen af te snijden. Net zoals sommige homoseksuelen ervan overtuigd zijn dat ze geboren zijn met de verkeerde geslachtsorganen, geloven xenomelia-patiënten er sterk in dat één of meerdere van hun lichaamsdelen niet bij hen horen. Dit soort patiënten is volledig in staat om zich aan te passen aan de maatschappij, om zelfrespect en goede interpersoonlijke relaties in stand te houden, en heeft geen psychologische barrières voor het functioneren in de maatschappij. Patiënten ervaren tevredenheid wanneer het betreffende ledemaat wordt geamputeerd en melden dat het hun leven verbetert. [16]

In het rapport van Kinney worden andere psychische aandoeningen genoemd. Bijvoorbeeld, mensen met een bepaalde psychische stoornis genieten van het eten van plastic, niet-suïcidale slachtoffers van een andere ziekte hebben een sterk verlangen om zichzelf fysiek te kwetsen, enzovoort. Deze patiënten hebben vaak een goede sociale “aanpassing”, wat blijkt uit zulke feiten als het hebben van een universitair diploma. Al deze aandoeningen zijn echter psychische afwijkingen zoals erkend door de wetenschappelijke gemeenschap. [17]

Veel onderzoeken bevestigen dat homoseksuelen aanzienlijk meer AIDS oplopen, zelfmoord plegen en drugsmisbruik plegen dan de bevolking in het algemeen, zelfs in landen zoals Denemarken, waar huwelijken tussen personen van hetzelfde geslacht al lang legaal en gedestigmatiseerd zijn. [18] [19] De prevalentie van AIDS en syfilis onder homoseksuelen ligt tussen de 38 en 109 keer hoger dan onder de normale bevolking. [20] Voor de doorbraken in de behandeling van AIDS in de jaren negentig was de gemiddelde levensduur van homoseksuelen acht tot twintig jaar lager dan de gemiddelde bevolking. [21] Deze feiten suggereren niet dat homoseksualiteit normaal of gezond is.

Naarmate de LGBT-beweging blijft groeien, wordt het “politiek correcte” label “homofobie” gebruikt om tegenstanders van homoseksualiteit aan te vallen, en deskundigen die bevindingen presenteren dat homoseksualiteit een geestelijke ziekte is, worden gemarginaliseerd. Een aanzienlijk aantal homoseksuelen is afgestudeerd in psychologie en psychiatrie en is “expert” geworden in “homo-studies”.

Het verondersteld wetenschappelijk bewijs dat vandaag de dag op grote schaal wordt geciteerd om homoseksualiteit als “normaal” gedrag te erkennen, is het Report of the Task Force on Appropriate Therapeutic Responses to Sexual Orientation, geschreven door een werkgroep benoemd door de APA in 2009. Kinney heeft opgemerkt dat van de zeven leden van de werkgroep er zes homoseksueel of biseksueel waren, waaronder de voorzitter. De studie kan niet als wetenschappelijk neutraal worden beschouwd.

Joseph Nicolosi, overleden voorzitter van het Amerikaanse National Institute of Gay and Lesbian Studies, onthulde dat de meest gekwalificeerde deskundigen zich destijds hadden aangemeld voor de werkgroep, maar omdat deze deskundigen deel uitmaakten van de academische school die het gebruik van behandeling ter correctie van homoseksualiteit steunde, werd er geen één van hen geaccepteerd.[22] Nicholas Cummings, een voormalig voorzitter van de APA, zei in een openbare verklaring dat in de vereniging politiek zegeviert over wetenschap, en dat de vereniging was overgenomen door voorstanders van homoseksuele rechten.[23]

Vandaag de dag wordt de aanpassingsnorm, ondersteund door zogenaamde homo-studie “experts” en voorstanders van de homoseksuele beweging, ook veel gebruikt door de APA om andere seksueel-psychologische afwijkingen, zoals pedofilie, te meten. Volgens de APA wordt een pedofiel gedefinieerd als een volwassene die zich intens opgewonden voelt of seksuele fantasieën heeft bij het zien van een kind, ongeacht of deze impulsen worden opgevolgd of niet. Maar zolang hij of zij in staat is om aan te tonen dat hij tot “aanpassing” in staat is, moet de seksuele geaardheid van de pedofiel als “normaal” worden beschouwd. Echter, alleen wanneer pedofielen schaamte, innerlijke conflicten of andere vormen van invaliderende psychologische druk voelen, telt het als een stoornis.

Deze diagnosenorm druist volledig in tegen de normale menselijke waarden: Volgens de APA is iemand die schaamte en schuldgevoelens heeft voor het hebben van onaanvaardbare impulsen geestesziek, maar iemand die zich op zijn gemak voelt met deze impulsen is zogenaamd gezond. Het homohuwelijk werd gelegaliseerd volgens deze logica en de acceptatie van pedofilie zal niet lang op zich laten wachten.

David Thorstad, een Trotsky-ist en lid van de Amerikaanse Communistische Partij, richtte de North American Man/Boy Love Association (NAMBLA) op. Een andere belangrijke figuur in de Amerikaanse LGBT-beweging en promotor van pedofilie is Allen Ginsberg, een communist en bewonderaar van Fidel Castro. Naast NAMBLA is een andere belangrijke pedofiele organisatie de Childhood Sensuality Circle, opgericht in Californië in 1971 door discipelen van de Duitse communist en pionier van de seksuele bevrijding Wilhelm Reich.

De doos van Pandora is wijd opengegooid. Volgens de aanpassingsnorm van de hedendaagse psychologie kunnen verschillende perverse seksuele vrijheden die de utopische socialist Charles Fourier voorstond, waaronder incest, groepshuwelijk en bestialiteit, ook als normale psychologische toestanden worden beschouwd. De goddelijke vereniging van man en vrouw is vervormd om ook paren van hetzelfde geslacht op te nemen. Hieruit volgt dat incestueuze families en “huwelijken” tussen mens en dier gelegaliseerd kunnen worden. De duivel reduceert de mens tot een beest, zonder normen of moraal, zodat hij uiteindelijk zal worden vernietigd.

De LGBT-beweging, seksuele bevrijding en feminisme hebben de volledige oorlog verklaard aan de familiestructuur en de menselijke moraal. Het is een verraad van het traditionele huwelijk dat God voor de mensheid heeft gearrangeerd.

Om homoseksuelen als medemensen te behandelen is vriendelijk en goed, maar de duivel heeft deze vriendelijkheid gemanipuleerd om mensen te misleiden en te vernietigen die vergeten zijn dat de goden mannen en vrouwen naar hun beeld hebben geschapen en de voorwaarden hebben neergelegd om mens te zijn. Wanneer de man geen man meer is, en de vrouw geen vrouw meer, wanneer mensen de goddelijke zedelijke codes opgeven en de kant van de duivel kiezen omwille van hun verlangens, dan is er geen ontsnappen aan de afgrond van de verdoemenis.

We mogen tegen degenen die op een dwaalspoor zijn gebracht en naar de rand van de afgrond zijn gezworven best vriendelijk zeggen “we respecteren uw keuze”, maar dit brengt hen alleen maar dichter bij het gevaar. Ware compassie is om degenen die verkeerd zijn, te vertellen dat ze onderscheid moeten maken tussen goed en kwaad, om hen terug te leiden naar het rechte pad en om hen te helpen onheil te voorkomen – zelfs als het betekent dat men het kwalijk wordt genomen of verkeerd begrepen worden.

d. Bevordering van echtscheiding en abortus

Vóór 1969 waren de staatswetten in de Verenigde Staten inzake echtscheiding gebaseerd op traditionele religieuze waarden. Om een echtscheiding in overweging te nemen, was een legitieme bewering van schuld vereist van één van de echtgenoten of van beide echtgenoten. Westerse religie leert dat het huwelijk door God tot stand was gebracht. Een stabiel gezin is goed voor de man, vrouw, kinderen en de hele samenleving. Om deze reden benadrukten de kerk en de Amerikaanse staatswetten allemaal het belang van het behoud van het huwelijk, behalve in verzachtende omstandigheden.

Maar in de jaren zestig van de vorige eeuw was de ideologie van de Frankfurter School naar de samenleving uitgebreid. Het traditionele huwelijk kwam onder vuur te liggen en de meeste schade werd aangericht door liberalisme en feminisme.

Het liberalisme verwerpt de goddelijke aard van het huwelijk door de definitie ervan te reduceren tot een sociaal contract tussen twee mensen, terwijl het feminisme het traditionele gezin ziet als een patriarchaal instrument voor de onderdrukking van vrouwen. De echtscheiding werd gepromoot als de bevrijding van een vrouw van de “onderdrukking” van een ongelukkig huwelijk, of haar weg naar een spannend avontuurlijk leven. Deze mentaliteit leidde tot de legalisatie van een echtscheiding zonder schuld, waardoor beide echtgenoten een huwelijk als onverzoenlijk konden ontbinden om welke reden dan ook.

Het aantal echtscheidingen in de Verenigde Staten nam in de jaren zeventig snel toe. Voor het eerst in de Amerikaanse geschiedenis werden meer huwelijken niet door de dood maar door onenigheid beëindigd. Van alle paren die in de jaren zeventig trouwden, zou bijna de helft scheiden.

Echtscheiding heeft diepe en langdurige gevolgen voor kinderen. Michael Reagan, de geadopteerde zoon van voormalig president Ronald Reagan, beschreef de scheiding van zijn ouders: “Echtscheiding is wanneer twee volwassenen alles wat belangrijk is voor een kind – het huis van het kind, het gezin, de veiligheid en het gevoel van geliefd en beschermd te zijn – oppakken, het kapot slaan en het allemaal in een puinhoop achterlaten, vervolgens weglopen en het aan het kind overlaten om de rommel op te ruimen”. [24]

Het bevorderen van het “recht op abortus” is een andere methode die de duivel gebruikt om mensen te vernietigen. Aanvankelijk was de discussie over gelegaliseerde abortus beperkt tot specifieke omstandigheden, zoals verkrachting, incest of gevaar voor de gezondheid van de moeder.

Voorstanders van seksuele bevrijding zijn van mening dat seks niet beperkt moet blijven tot de grenzen van het huwelijk, maar dat ongewenste zwangerschap een natuurlijk obstakel vormt voor een dergelijke levensstijl. Anticonceptiemiddelen kunnen falen, dus de promotors van onbeperkte seks hebben de zaak van gelegaliseerde abortusrechten opgepakt. Op de internationale conferentie over bevolking en ontwikkeling van de Verenigde Naties in 1994 in Caïro werd openlijk gesteld dat “reproductieve rechten” een natuurlijk mensenrecht zijn, met inbegrip van het recht op een “bevredigend en veilig seksleven”, dat abortus op verzoek omvat. [25]

Tegelijkertijd introduceerden feministen de slogan “mijn lichaam, mijn rechten” om te stellen dat vrouwen het recht hebben om te kiezen of ze hun ongeboren kinderen baren of doden. Het debat breidde zich uit van het in bijzondere omstandigheden toestaan van abortus, tot het geven van de macht aan vrouwen om eenzijdig een einde te maken aan een menselijk leven.

Terwijl de duivel mensen verleidt om toe te geven aan hun verlangens, gebruikt hij feminisme en seksuele vrijheid om de massale afslachting van het ongeboren kind te bevorderen. Niet alleen zijn mensen aangezet om monsterlijke misdaden te plegen, maar ze hebben ook het traditionele begrip opgegeven dat het leven heilig is.

e. Het sociale zekerheidsstelsel gebruiken voor bevordering van éénoudergezinnen

In 1965 werd slechts 5 procent van de kinderen geboren uit ongehuwde moeders.[26] In die tijd was het vanzelfsprekend dat kinderen hun biologische vaders kenden terwijl ze opgroeiden.

In de jaren 2010 was 40 procent van de geboorten echter van ongehuwde moeders.[27] Van 1965 tot 2012 is het aantal éénoudergezinnen in Amerika gestegen van 3,3 miljoen naar 13 miljoen.[28] Hoewel sommige vaders bleven, door samenwonen of later te trouwen, groeide de meerderheid van de kinderen die geboren waren bij deze alleenstaande moeders, op zonder hun vaders.

Vaders dienen als rolmodel voor hun zonen, leren hen hoe ze mannen moeten zijn en laten hun dochters zien hoe het voelt om gerespecteerd te worden op de manier waarop vrouwen dat verdienen.

Kinderen hebben veel last van de afwezigheid van een vader. Uit onderzoek blijkt dat kinderen die zonder vader opgroeiden vaak een laag zelfbeeld hebben. Het is waarschijnlijker dat ze lessen overslaan en maar liefst 71 procent maakt hun opleiding niet af. Velen gebruiken drugs, sluiten zich aan bij bendes en plegen misdaden: 85 procent van de gedetineerde jongeren en 90 procent van de zwervers werd opgevoed in vaderloze gezinnen. Vroege seksuele ervaring, tienerzwangerschappen en promiscuïteit komen veel voor. Mensen die opgroeiden zonder hun vader hebben 40 keer meer kans om seksuele misdrijven te plegen in vergelijking met de rest van de bevolking.[29]

Het Amerikaanse Brookings Institute gaf jongeren die aan de armoede wilden ontsnappen drie belangrijke adviezen: maak de middelbare school af, zoek een fulltime baan en wacht tot je 21e met trouwen en kinderen krijgen. Statistisch gezien leeft slechts 2 procent van de Amerikanen die aan deze voorwaarden voldoen in armoede, en 75 procent wordt beschouwd als middenklasse.[30] Met andere woorden, het afronden van de opleiding, het vinden van werk, trouwen op een geschikte leeftijd en kinderen krijgen binnen het huwelijk is de meest betrouwbare manier om een verantwoordelijke volwassene te worden die een gezond en productief leven leidt.

De meeste alleenstaande moeders zijn aangewezen op een uitkering van de overheid. Een rapport van het Amerikaanse Heritage Foundation maakte gebruik van gedetailleerde statistische gegevens om aan te tonen dat het sociale zekerheidsbeleid dat door feministen zo sterk wordt bepleit, eigenlijk het tot stand komen van éénoudergezinnen aanmoedigt, zelfs tot het punt dat koppels gestraft worden voor het aangaan van een huwelijk, aangezien ze dan minder uitkeringen zouden ontvangen.[31] De overheid heeft de vader effectief vervangen door een uitkering.

Het sociale zekerheidsstelsel heeft gezinnen die in armoede leven niet geholpen. In plaats daarvan heeft het gewoon het steeds groter wordende aantal éénoudergezinnen gesteund. Nu de kinderen van dergelijke huishoudens zelf vatbaar zijn voor armoede, is het resultaat een vicieuze cirkel van toenemende afhankelijkheid van staatssteun. Dit is precies wat het spook van het communisme wil bereiken: beheersing over elk aspect van het leven van het individu door middel van hoge belastingen en een alomtegenwoordige regering.

f. Bevordering van een gedegenereerde cultuur

De Wall Street Journal publiceerde een rapport waarin een bevinding van het Amerikaanse Census Bureau geciteerd werd, dat in het jaar 2000 55 procent van de mensen tussen de leeftijd van 25 en 34 jaar getrouwd was en 34 procent nooit getrouwd was geweest. In 2015 waren deze cijfers veranderd in respectievelijk 40 procent en 53 procent. Jongeren in de Verenigde Staten vermijden het huwelijk, omdat in de huidige cultuur seks en huwelijk als gescheiden worden beschouwd. Waarom zouden ze nog trouwen?[32]

In deze gedegenereerde omgeving gaat de trend in de richting van nonchalante ontmoetingen zonder enige verplichting. Seks heeft niets te maken met affectie, om nog maar te zwijgen van betrokkenheid en verantwoordelijkheid. Nog angstaanjagender is de overvloed aan talloze seksuele geaardheden. Facebook kent bijvoorbeeld zestig verschillende soorten seksuele geaardheden voor het gebruikersprofiel. Als jongeren niet eens kunnen zien of ze mannelijk of vrouwelijk zijn, hoe zullen ze dan naar het huwelijk kijken? Het boze spook heeft de wet en de maatschappij gebruikt om deze God gegeven concepten volledig te herzien.

Homoseksualiteit en ander gedegenereerd seksueel gedrag werd oorspronkelijk in het Engels “sodomie” genoemd. Sodomie is een bijbelse verwijzing naar de stad Sodom, die onder Gods toorn werd weggevaagd vanwege de seksuele ontaarding van mensen. Het woord “sodomie” dient als waarschuwing voor de mensheid dat er desastreuze gevolgen zullen optreden als mensen afwijken van de goddelijke principes. De homorechtenbeweging heeft hard gewerkt om zich de Engelse term “gay”, een woord dat oorspronkelijk een positieve betekenis had, toe te eigenen, en mensen verder te laten zondigen.

“Overspel” was vroeger een negatieve term voor immoreel seksueel gedrag. Vandaag de dag is het verwaterd tot “buitenechtelijke seksuele relaties”, of “samenwonen”. In The Scarlet Letter van Nathaniel Hawthorne heeft de hoofdpersoon Hester Prynne overspel gepleegd en moeite gedaan om zichzelf te hervormen door middel van berouw, maar in de huidige maatschappij is bekering niet nodig: Overspelers kunnen met opgeheven hoofd en trots genieten van het leven. Kuisheid was vroeger een deugd in zowel de oosterse als de westerse cultuur. Vandaag de dag wordt het gezien als een anachronistische grap.

Het beoordelen van homoseksualiteit en seksuele moraal is verboden onder de dictatuur van de politieke correctheid. De enige aanvaardbare houding is het respecteren van de “vrije keuze” van anderen. Dit geldt niet alleen in het dagelijks leven, maar ook in de academische wereld, waar moraal gescheiden is van de praktische realiteit. Afwijkende en ontaarde dingen zijn genormaliseerd. Degenen die zich overgeven aan hun verlangens voelen geen druk of schuldgevoel. Het complot van de duivel voor de verdoemenis van de mensheid is in volle gang.

Westerse mensen jonger dan vijftig kunnen zich nauwelijks de cultuur herinneren die vroeger in de samenleving bestond, waarin bijna alle kinderen opgroeiden met de aanwezigheid van hun biologische vaders. “Gay” betekende in Amerika vroeger “blij”. Witte bruidsjurken vertegenwoordigden kuisheid. Pornografische inhoud werd verboden op televisie en radio. Maar dat is in zestig jaar tijd ongedaan gemaakt, want de duivel heeft de traditionele manier van leven volledig omvergeworpen

6. Hoe de Chinese communistische partij gezinnen vernietigt

a. Families verscheuren uit naam van gelijkheid

Mao Zedong’s slogan “Vrouwen houden de helft van de hemel hoog” heeft nu zijn weg naar het Westen gevonden als trendy feministische slogan. De ideologie dat mannen en vrouwen hetzelfde zijn, wat gepromoot wordt onder het bewind van de Chinese communistische partij, verschilt in wezen niet van het westerse feminisme. In het Westen wordt “geslachtsdiscriminatie” gebruikt als wapen om een staat van “politieke correctheid” te handhaven. In China wordt het etiket “mannelijk chauvinisme”, hoewel het in de praktijk anders is, gebruikt met een vergelijkbaar destructief effect.

Gelijkheid van geslacht – dat door het westerse feminisme voorgestaan wordt –  eist gelijkheid van resultaten tussen mannen en vrouwen door middel van maatregelen zoals geslachtsquota, financiële compensatie en lagere normen. Onder de slogan van de CCP dat vrouwen de helft van de hemel hoog houden, wordt van vrouwen verwacht dat ze dezelfde vaardigheden laten zien in hetzelfde werk dat door hun mannelijke tegenhangers wordt gedaan. Degenen die probeerden taken uit te voeren waarvoor ze nauwelijks gekwalificeerd waren, werden geprezen als heldinnen en werden bekroond met titels als Houdster van de 8 maart Rode Bannier.

Propagandaposters uit de jaren zestig of zeventig beeldden vrouwen doorgaans af als fysiek robuust en krachtig, terwijl Mao Zedong vrouwen enthousiast opriep om hun liefde voor make-up om te zetten in militaire uniformen. Mijnbouw, houthakken, staalfabricage, vechten op het slagveld – elk soort werk of functie werd voor hen opengesteld.

Op 1 oktober 1966 droeg de People’s Daily een verhaal getiteld “Girls Can Slaughter Pigs, Too”. Het beschreef een 18-jarig meisje dat een plaatselijke beroemdheid werd en werkte als een leerling in een slachthuis, waar het bestuderen van het gedachtengoed van Mao Zedong haar had geholpen om de moed op te brengen om varkens te slachten. Ze zei: “Als je niet eens een varken kunt doden, hoe kun je dan verwachten dat je de vijand kunt doden?”[33]

Hoewel Chinese vrouwen “de helft van de hemel hoog houden”, vinden feministen in het Westen nog steeds dat China’s gelijkheid van geslacht op veel gebieden tekort schiet. Het Permanent Politbureau van de CCP bevat bijvoorbeeld nooit vrouwelijke leden, uit vrees dat dit een sociale beweging zou aanmoedigen voor meer politieke rechten, zoals democratie. Dit zou een bedreiging vormen voor het totalitaire bewind van de Partij.

Uit soortgelijke overwegingen heeft de Partij zich ook onthouden van publieke steun voor homoseksualiteit en heeft zich in plaats daarvan neutraal opgesteld ten aanzien van deze kwestie. De Partij ziet het echter als een handig instrument voor de vernietiging van de mensheid en moedigt de groei van homoseksualiteit in China aan door gebruik te maken van de invloed van de media en de populaire cultuur. Sinds 2001 noemt de Chinese Vereniging voor Psychiatrie homoseksualiteit niet langer een geestelijke stoornis. De media hebben het woord “homo” ook stilletjes vervangen door “kameraad”, een term met meer positieve connotaties. In 2009 keurde de CCP het eerste Chinese LGBT-evenement goed – Shanghai Pride Week.

De benaderingen kunnen variëren, maar overal streeft de duivel hetzelfde doel na: het traditionele ideaal van een goede vrouw en liefhebbende moeder afschaffen, vrouwen dwingen hun zachtaardige karakter op te geven en de harmonie tussen mannen en vrouwen vernietigen die nodig is om een evenwichtig gezin te creëren en goed aangepaste kinderen op te voeden.

b. Het gebruik van politieke strijd om echtgenoten en echtgenotes tegen elkaar op te zetten

Traditionele Chinese waarden zijn gebaseerd op gezinsmoraal. De duivel weet dat de meest effectieve manier om traditionele waarden te ondermijnen is om te beginnen met het saboteren van menselijke relaties. In de voortdurende politieke strijdcampagnes die de CCP ooit begon, meldden familieleden elkaar aan de autoriteiten in de krankzinnige strijd voor een betere politieke status. Door de mensen die het dichtst bij hen staan te verraden, konden ze een meer vastberaden, loyaler standpunt innemen ten gunste van de Partij orthodoxie.

In december 1966 werd Mao’s secretaris Hu Qiaomu naar het IJzer- en Staalinstituut in Peking gesleept, waar zijn eigen dochter het podium betrad en riep: “Verbrijzel Hu Qiaomu’s hondenkop! Hoewel ze niet echt het hoofd van haar vader heeft verbrijzeld, waren er anderen die dat wel deden. In die tijd was er een “kapitalistische” familie in het subdistrict Dongsi in Peking. De Rode Garde sloeg het oude echtpaar bijna dood en dwong hun zoon, die op de middelbare school zat, hen te slaan. Hij gebruikte dumbbells om het hoofd van zijn vader te verbrijzelen en werd daarna krankzinnig.[34]

Vaak zouden degenen die door de Partij als “klassenvijanden” werden veroordeeld, hun families verloochenen om zichzelf te behoeden van medeplichtigheid. Zelfs “klassenvijanden” die zelfmoord pleegden, zouden eerst de familiebanden moeten verbreken, anders zou de CCP hun familieleden na hun zelfmoord blijven teisteren.

Toen bijvoorbeeld de literaire theoreticus Ye Yiqun in de Culturele Revolutie werd vervolgd en tot zelfmoord werd gedreven, las zijn afscheidsbrief: “Vooruitgaand, is het enige wat van u wordt verlangd, dat u resoluut luistert naar de woorden van de Partij, vasthoudt aan de positie van de Partij, mijn zonden geleidelijk aan herkent, haat tegen mij aanwakkert en onze familiebanden zonder te twijfelen verbreekt”.[35]

De vervolging van de spirituele praktijk Falun Gong, die sinds 1999 wordt voortgezet, is de grootste politieke campagne die de CCP in de moderne tijd heeft gelanceerd. Een gemeenschappelijke strategie die de autoriteiten tegen Falun Gong beoefenaars gebruiken, is om hun familieleden te dwingen te helpen bij de vervolging. De CCP legt administratieve pesterijen, financiële sancties en andere vormen van intimidatie op aan familieleden om hen ertoe te bewegen alle middelen te gebruiken om druk uit te oefenen op beoefenaars en hun geloof op te geven. De CCP verwijt de slachtoffers van de vervolging dat ze Falun Gong beoefenen, en vertelt hen dat hun families erdoor geraakt worden omdat ze weigeren hun overtuiging op te geven.

Veel Falun Gong beoefenaars zijn gescheiden of verstoten door hun geliefden als gevolg van deze vorm van vervolging. Gezien het grote aantal mensen dat Falun Gong beoefent, zijn talloze families verscheurd door de campagne van de Partij.

c. Het gebruik van gedwongen abortus om de massa te beheersen

Kort nadat westerse feministen erin slaagden om abortus te legaliseren, werden vrouwen in de Volksrepubliek China door het gezinsplanningsbeleid van de CCP gedwongen tot abortus. De massamoord op de ongeborenen heeft geleid tot een humanitaire en sociale ramp van onnoemelijke omvang.

De CCP volgt het Marxistisch materialisme en is van mening dat de bevalling een vorm van productieve actie is die niet verschilt van de staalproductie of de landbouw. Hieruit volgt dat de filosofie van de economische planning wordt uitgebreid naar het gezin. Mao Zedong zei: “De mensheid moet zichzelf beheersen en geplande groei invoeren. Het kan soms een beetje toenemen, en het kan soms tot stilstand komen.”[36]

Door de implementatie van extreme en wrede maatregelen, begon het Chinese regime in de jaren tachtig van de vorige eeuw het één-kind-beleid uit te voeren, zoals blijkt uit de slogans die in het hele land werden uitgedragen: “Als één persoon de wet overtreedt, wordt het hele dorp gesteriliseerd.” “Baar de eerste, knoop je eierstokken dicht na de tweede, schraap de derde en vierde eruit!” (Een variant van deze slogan was “Dood, dood, dood de derde en vierde.”) “We zien liever een bloedstroom dan een geboorte teveel.” “Tien extra graven is beter dan één extra leven.” Dergelijke bloeddorstige leuzen waren alomtegenwoordig in China.

De Commissie voor gezinsplanning gebruikt zware boetes, plundering, sloop, mishandeling, detentie en andere soortgelijke straffen om schendingen van het één-kind-beleid aan te pakken. Op sommige plaatsen verdronken ambtenaren gemoeid met gezinsplanning de baby’s door ze in rijstvelden te gooien. Hoogzwangere vrouwen werden niet ontzien. Zelfs met slechts enkele dagen te gaan tot de bevalling werden ze gedwongen tot abortussen.

Volgens onvolledige statistieken gepubliceerd in het China Health Yearbook bedroeg het totale aantal abortussen in China tussen 1971 en 2012 minstens 270 miljoen. Dat wil zeggen dat in deze periode meer dan een kwart miljard ongeboren kinderen door de CCP zijn gedood.

Een van de meest ernstige gevolgen van het één-kind-beleid is het onevenredig grote aantal geaborteerde of in de steek gelaten vrouwelijke zuigelingen. Dit leidde tot een ernstige disbalans in de geslachtsverhouding van Chinezen onder de 30 jaar. Vanwege het tekort aan meisjes zullen er in 2020 naar schatting zo’n 40 miljoen jonge mannen zijn die niet kunnen trouwen met een vrouw in de vruchtbare leeftijd.

China’s zelf veroorzaakte disbalans tussen de 2 geslachten heeft geleid tot ernstige sociale problemen, zoals een toename van seksueel misbruik en prostitutie, gecommercialiseerde huwelijken en vrouwenhandel.

7. De gevolgen van de aanval op het gezin door het communisme

Marx en andere communisten pleitten voor de afschaffing van het gezin door te wijzen op – en het overdrijven van – het bestaan van verschijnselen als overspel, prostitutie en onwettige kinderen, ondanks het feit dat de communisten zelf ook schuldig waren aan deze dingen.

De geleidelijke degeneratie van de moraal die zich in het Victoriaanse tijdperk voordeed, tastte het heilige instituut van het huwelijk aan en bracht de mensen verder van goddelijke doctrine. De communisten drongen er bij vrouwen op aan hun huwelijksbelofte te schenden omwille van hun veronderstelde persoonlijke gelukzaligheid. Het resultaat was echter het tegenovergestelde, net als het drinken van zeewater als remedie tegen de dorst.

De “oplossing” van het communistische spook voor onderdrukking en ongelijkheid komt neer op niets anders dan het naar beneden trekken van de normen van de menselijke moraal naar helse diepten. Het maakte gedrag dat ooit universeel veroordeeld werd als lelijk en onvergeeflijk tot de nieuwe norm. In de “gelijkheid” van het communisme marcheert iedereen in de richting van hetzelfde lot: vernietiging.

Het communistische spook schiep de verkeerde veronderstelling dat zonde niet wordt veroorzaakt door de degeneratie van de moraal, maar door sociale onderdrukking. Het bracht mensen ertoe een uitweg te vinden door de traditie de rug toe te keren en zich van God af te keren. Het gebruikte de prachtige retoriek van vrijheid en bevrijding om te pleiten voor feminisme, homoseksualiteit en seksuele perversie. Vrouwen zijn ontdaan van hun waardigheid, mannen zijn beroofd van hun verantwoordelijkheid, en de heiligheid van het gezin is met voeten getreden. Hierdoor zijn de kinderen van vandaag de speelbal geworden van de duivel.

Lees hier Hoofdstuk 8 Hoe het communisme chaos zaait in de politiek

Voetnoten

[1] “Jordan Peterson Debate on the Gender Pay Gap, Campus Protests and Postmodernism”, Channel 4 News, (16 januari, 2018). https://www.youtube.com/watch?v=aMcjxSThD54&t=781s.

[2] Alan Findermay, “Harvard Will Spend $50 Million to Make Faculty More Diverse”, New York Times, (17 mei, 2005). https://www.nytimes.com/2005/05/17/education/harvard-will-spend-50-million-to-make-faculty-more-diverse.html

[3] C. P. Benbow and J. C. Stanley, “Sex Differences in Mathematical Ability: Fact or Artifact?” Science, 210 (1980):1262–1264.

[4] C. Benbow, “Sex Differences in Ability in Intellectually Talented Preadolescents: Their Nature, Effects, and Possible Causes”, Behavioral and Brain Sciences 11(2) (1988): 169–183.

[5] Friedrich Hayek, The Road to Serfdom (Chicago: University of Chicago Press, 1994).

[6] Susan Edelman, “Woman to Become NY Firefighter Despite Failing Crucial Fitness Test”, New York Post, (3 mei, 2015). https://nypost.com/2015/05/03/woman-to-become-ny-firefighter-despite-failing-crucial-fitness-test/.

[7] Una Butorac, “These Female Firefighters Don’t Want a Gender Quota System”, The Special Broadcasting Service, (24 mei, 2017). https://www.sbs.com.au/news/the-feed/these-female-firefighters-don-t-want-a-gender-quota-system.

[8] Commonwealth of Pennsylvania, door Israel Packel, Attorney General, v. Pennsylvania Interscholastic Athletic Association (19 maart, 1975).

[9] Christina Hoff Sommers, The War Against Boys: How Misguided Feminism Is Harming Our Young Men (New York: Simon & Schuster, 2013).

[10] Simon Osbone, “Angry Parents Blame New NHS Guidelines for Rise in Children Seeking Sex Changes”, The Daily and Sunday Express, (30 oktober, 2017). https://www.express.co.uk/news/uk/873072/Teenage-gender-realignment-schoolchildren-sex-change-nhs-tavistock-clinic-camhs.

[11] Declaration of Feminism. Oorspronkelijk uitgegeven in juni 1971 door Nancy Lehmann en Helen Sullinger van Post Office Box 7064, Powderhorn Station, Minneapolis, Minnesota 55407 (november 1971).

[12] Vivian Gornick, zoals geciteerd in The Daily Illini (25 april, 1981).

[13] Robin Morgan, Sisterhood Is Powerful: An Anthology of Writings From the Women’s Liberation Movement (New York: Vintage, 1970), 537.

[14] Darlena Cunha, “The Divorce Gap”, The Atlantic,  https:// www.theatlantic.com/business/archive/2016/04/the-divorce-gap/480333/.

[15] Hilary White, “The Mother of the Homosexual Movement – Evelyn Hooker, Ph.D.,” The Life Site News, (16 juli, 2007). https://www.lifesitenews.com/news/the-mother-of-the-homosexual-movement-evelyn-hooker-phd

[16] Robert L. Kinney, III, “Homosexuality and Scientific Evidence: On Suspect Anecdotes, Antiquated Data, and Broad Generalizations”, Linacre Quarterly 82(4) (2015): 364–390.

[17] Ibid.

[18] P. Cameron, W. L. Playfair, en S. Wellum, “The Longevity of Homosexuals: Before and after the AIDS Epidemic,” Omega 29 (1994): 249–272.

[19] P. Cameron, K. Cameron, W. L. Playfair, “Does Homosexual Activity Shorten Life?” Psychological Reports 83(3 Pt 1) (1998): 847–66.

[20] David W. Purcell, Christopher H. Johnson, Amy Lansky, Joseph Prejean, Renee Stein, Paul Denning, Zaneta Gau, Hillard Weinstock, John Su, en Nicole Crepaz, “Estimating the Population Size of Men Who Have Sex with Men in the United States to Obtain HIV and Syphilis Rates”, The Open AIDS Journal 6 (2012): 98–107.

[21] R. S. Hogg, S. A. Strathdee, K. J. P. Craib, M.V. O’Shaughnessy, J. S. G. Montaner, M. T. Schechter, “Modelling the Impact of HIV Disease on Mortality in Gay Men”, International Journal of Epidemiology 26(3) (1997): 657–61.

[22] Joseph Nicolosi,“Who Were the APA ‘Task Force’ Members?”  https://www.josephnicolosi.com/collection/2015/6/11/who-were-the-apa-task-force-members

[23] Matthew Hoffman, “Former President of APA Says Organization Controlled by ‘Gay Rights’ Movement”, The Life Site News, (4 juni, 2012). https://www.lifesitenews.com/news/former-president-of-apa-says-organization-controlled-by-gay-rights-movement.

[24] Phyllis Schlafly, Who Killed The American Family? WND Books, (Nashville, Tenn. (2014).

[25] “Programm of Action of the International Conference on Population and Development”, International Conference on Population and Development (ICPD) in Cairo, Egypt, (5–13 september 1994).

[26] Staf van de vice-voorzitter van de Gezamenlijke Economie Commissie op verzoek van Amerikaanse senator Mike Lee, “Love, Marriage, and the Baby Carriage: The Rise in Unwed Childbearing”, https://www.lee.senate.gov/public/_cache/files/3a6e738b-305b-4553-b03b-3c71382f102c/love-marriage-and-the-baby-carriage.pdf.

[27] Ibid.

[28] Robert Rector, “How Welfare Undermines Marriage and What to Do About It”, Heritage Foundation Report, (17 november, 2014). https://www.heritage.org/welfare/report/how-welfare-undermines-marriage-and-what-do-about-it

[29] Schlafly, Who Killed The American Family?

[30] Ron Haskins, “Three Simple Rules Poor Teens Should Follow to Join the Middle Class”, Brookings, (13 maart, 2013). https://www.brookings.edu/opinions/three-simple-rules-poor-teens-should-follow-to-join-the-middle-class/

[31] Rector, “How Welfare Undermines Marriage and What to Do About It.”

[32] Mark Regnerus, “Cheap Sex and the Decline of Marriage,” The Wall Street Journal (29 september, 2017). https://www.wsj.com/articles/cheap-sex-and-the-decline-of-marriage-1506690454

[33] Yang Meiling, “Girls Can Slaughter Pigs Too,” People’s Daily (1 oktober 1966).

[34] Yu Luowen, My Family: My Brother Yu Luoke, World Chinese Publishing (2016).

[35] Ye Zhou, “The Last Decade of Ye Yiqun”, Wenhui Monthly no. 12 (1989).

[36] Pang Xianzhi, Jin Chongji, Biography of Mao Zedong (1949–1976), Central Party Literature Press, (Peking 2003).

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN