‘Laat de schijf het werk doen’- Een gesprek met meesterpottenbakker Guy Wolff

"Mensen lopen binnen en vragen: 'Je maakt steeds maar weer dezelfde pot, hoe hou je dat vol?' Maar dat is net zoiets als iemand die aan het walsen is te vragen of ze aan 1-2-3, 1-2-3 denken en hoe ze dat volhouden...?"

Connecticut staat om een paar dingen bekend: Als je denkt aan de Nootmuskaatstaat, komen de Mystieke Zeehaven, Yale Universiteit, en de luxe van Greenwhich vast naar boven. Maar je zou ook zeker kunnen denken aan het feit dat de staat een van de beste pottenbakkers ter wereld huisvest.

Als je een passie voor pottenbakken hebt, of in het algemeen handig bent met klei en knutselen, dan heb je waarschijnlijk van Guy Wolff gehoord. Wolff is een meesterpottenbakker, wiens werk in Martha Stewart’s titulaire televisieprogramma en in haar magazine: ‘Martha Stewart Living’ gepubliceerd is, en gekocht is door beroemde en vaste klanten zoals Steve Jobs en David Rockefeller. Wolff woont al lang in Connecticut en maakt al jaren potten in Litchfield.

Guy Wolff met zijn potten in zijn woning te Litchfield. (Ryan Stewart)
Guy Wolff met zijn potten in zijn woning te Litchfield. (Ryan Stewart)

Naast zijn extreem populaire bloempotten, maakt hij ook keramische schalen en andere producten zoals vaten op basis van zijn kennis van Engelse en vroeg Amerikaanse pottenbakken.

Ik sprak Wolff bij hem thuis in Bantam, een bucolische wijk van Litchfield, genesteld in de grote heuvels van westelijk Connecticut.

Ik vertelde hem dat ik graag meer wilde weten over zijn leven en ambacht, waarop hij natuurlijk bij het begin begon.

Wolff, geboren in 1950, begon zijn pottenbakkersstage in 1966 op 16-jarige leeftijd. Hij kent zijn keuze voor het pottenbakken toe aan het feit dat hij ‘niet al te beste ogen’ had voor lezen en schrijven, en liever met zijn handen werkte.

Een pot in de oven stoppen. (Ryan Stewart)
Een pot in de oven stoppen. (Ryan Stewart)

“Ik ben opgegroeid in een enorm inspirerende tijd”, vertelde Wolff, verwijzend naar de inspiratiebronnen van zijn jeugd en adolescentie.

Wolff’s vader: Robert Jay Wolff, een abstract expressionist was medeoprichter van de Chicago School of Design, een Amerikaanse opleving van de Duitse Bauhaus beweging. Daarnaast was Wolff’s oom: Marcel Breuer, een opgeleide architect in de Bauhaus stijl en ontwerper van het Whitney Museum van Amerikaanse Kunst in New York City. Wolff kwam ook veel in aanraking met de kunsten in westelijk Connecticut waar hij al lang woonde.

“Dit deel van Connecticut had in die tijd een indrukwekkende kunstgemeenschap”, zei hij. “Iedereen die toen in de kunst zat – de hele gemeenschap – iedereen was enthousiast over wat alle anderen gingen doen. De verantwoordelijkheid hield in dat… je je eigen weg volgde, en hopelijk was dat dan een waarlijk pad.”

“Ik groeide op in de goede eeuw voor mensen die naar dat soort zaken op zoek waren.”

Van ‘de bloempotman’ tot ‘iconische pottenbakker’

In 1971 opende Wolff zijn eerste winkel en in het decennium dat volgde verkocht hij voornamelijk geschenkartikelen. Halverwege de jaren 80 waren bloempotten in trek en tussen 1988 en 1998 werd Wolff zoals hij het zelf omschreef: “geadopteerd als de man die bloempotten maakte in Amerika.”

Wolff’s populariteit escaleerde: “Het werd groot… Ik veranderde van Lichtfield’s pottenbakker in Connecticut’s pottenbakker, in New England’s pottenbakker, in Amerika’s pottenbakker, in ‘iconische pottenbakker’, in al die belachelijke dingen. … De termen werden steeds grootser.”

Guy Wolff's pottenbakkerij. Mensen vragen hem of hij het niet beu wordt om steeds maar weer dezelfde pot te maken - Wolff zegt dat het een existentiële zoektocht naar de waarheid is. (Ryan Stewart)
Guy Wolff’s pottenbakkerij. Mensen vragen hem of hij het niet beu wordt om steeds maar weer dezelfde pot te maken – Wolff zegt dat het een existentiële zoektocht naar de waarheid is. (Ryan Stewart)

Wolff schat in dat zijn populariteit in 1999 een hoogtepunt bereikte, na haast een decennium van steun van Martha Stewart.

Tegelijkertijd maakte hij zowel potten als leidde hij pottenbakkers op van over heel de wereld, middels zijn inmiddels opgedoekte bedrijf G. Wolff en Co.

“Het was een dolle rit, dat kan ik je verzekeren”, zei hij.

Ik vroeg Wolff wat hem het meest inspireerde aan het pottenbakken. Zijn antwoord was verrassend complex, en onthulde dat het ambacht genuanceerder is dan het in eerste instantie lijkt.

“Alles in de kunsten heeft een begin, en dan maak je een gebaar, en dan reageer je op dat gebaar en dan is er een afscheid”, zei hij.

“Als je het hebt over kunst, film, beeldhouwen, pottenbakken – maakt niet uit wat – is het een soort van ‘van de ene plek naar de andere plek gaan’. De rit daar tussenin is zo spannend… Met pottenbakken draait het allemaal om de vitaliteit van beweging. Pottenbakkers moeten een vorm leren kennen.”

Guy Wolff;s pottenbakkerij. Voor Wolff draait pottenbakken om de vitaliteit van beweging. (Ryan Stewart)
Guy Wolff’s pottenbakkerij. Voor Wolff draait pottenbakken om de vitaliteit van beweging. (Ryan Stewart)

Voor “mensen die van gooien houden,” zegt hij, is het proces van het scheppen van potten op een pottenbakkersschijf, “voor hen is dat allesoverheersend. Voor sommige mensen lijkt het heel erg op sport of dans.”

Men denkt misschien dat het proces van gooien en steeds maar weer een vergelijkbaar werk maken te monotoon is om tot passie te worden, maar Wolff stelt dat niets minder waar is.

“Mensen lopen binnen en zeggen: ‘Je maakt steeds maar weer dezelfde pot. Hoe houdt je dat vol?’ Maar dat lijkt een beetje op iemand die aan het walsen is te vragen of ze aan 1-2-3, 1-2-3 denken… Hoe houden ze dat vol? Maar als je met de beweging van het werk meebeweegt, sleept het je mee. Zo is het met alles waar je van houdt. Het ‘voertuig’ waarmee je zou rijden verdwijnt in de actie van het doen. Het maakt je open om de magie te bewerkstelligen.”

“Je laat de schijf het werk doen”, zei hij.

Guy Wolff's pottenbakkerij. (Ryan Stewart)
Guy Wolff’s pottenbakkerij. (Ryan Stewart)

Video: Deze pot is geïnspireerd op het werk van Frederich Carpenter in Boston en Daniel Goodale in Hartford; beiden geweldige, vroeg 19e eeuwse aardewerken pottenbakkers. De potten bestaan uit 2 pond natte klei gemaakt hier in Bantam Connecticut. (Met toestemming van Guy Wolff)

Door Ryan Stewart van Humanity Today

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN