Mannen & vrouwen: onze verschillen omarmen

Het geheim van duurzame liefde is seksuele ongelijkheid...

 

 

 

 

 

 

Niet zo lang geleden ontving ik een e-mail van een gescheiden makelaar uit Beverly Hills die dit te zeggen had:

 

“Beste Suzanne,

Ik heb net over u gelezen en ik wil het graag met u hebben over mijn dochter, die veel bereikt heeft. Ze is 38, goed opgeleid (twee Ivy League scholen), creatief, intelligent, verfijnd, liefdevol, succesvol en aantrekkelijk met een mooi lichaam, maar kan verrassend genoeg geen gewenste partner vinden. Ik moet zeggen dat ze vele jaren verspild heeft aan verschillende zinloze relaties. Ze is nu zeer ongelukkig omdat ze geen partner heeft, en wat nog belangrijker is, ze wil kinderen hebben. Ze heeft met een aantal relatiecoaches gesproken, maar ze is nog steeds vrijgezel. Al haar vrienden zijn getrouwd en hebben kinderen. Ik weet niet waarom ze de juiste partner niet kan vinden. Bij voorbaat mijn dank voor uw hulp.”

 De dochter van mijn e-mailer is niet de enige. Ontelbare vrouwen worden vandaag de dag geconfronteerd met precies hetzelfde probleem: ze zijn succesvol in het leven, maar niet in de liefde. En hun dilemma is groter dan ze zich realiseren, want als en wanneer deze vrouwen een man vinden, is dat niet het einde van hun strijd. Een man vinden om direct mee te trouwen is slechts de helft van de strijd.

De andere helft is hem te houden.

Hoewel “hem te houden” niet echt de juiste uitdrukking is, omdat het niet de mannen zijn die massaal hun huwelijk verlaten. Vrouwen doen dat wel: 70 procent van de echtscheidingen wordt geïnitieerd door vrouwen. Dus, zelfs als vrouwen trouwen, hebben ze geen idee hoe ze getrouwd moeten blijven.

Er zijn meerdere schuldigen voor de trieste toestand van de genderverhoudingen, maar feminisme staat bovenaan de lijst. Het was het feminisme dat vrouwen leerde dat ze seks kunnen en moeten hebben als een man: zonder verplichtingen. Het was het feminisme dat vrouwen vertelde om “nooit afhankelijk te zijn van een man” en om wrok te koesteren jegens hun echtgenoten en kinderen omdat zij vrouwen tegenhielden. Het was het feminisme dat vrouwen aanmoedigde om werk, en niet het gezin, het centrum van hun universum te maken. Het was het feminisme dat alles wat vrouwelijk was, gekleineerd heeft.

 Het belangrijkste is dat het feminisme de Amerikanen leerde om te geloven dat de seksen “gelijk” zijn. Niet gelijk in waarde maar gelijk als in de betekenis van hetzelfde. Feministen beweren dat als ouders en de maatschappij uit de weg zouden gaan, de seksen uitwisselbaar zouden zijn: Vrouwen en meisjes zouden dezelfde keuzes maken als jongens en mannen, en mannen en jongens zouden dezelfde keuzes maken als vrouwen en meisjes. Immers, al die verschillen die je ziet tussen de seksen zijn puur een gevolg van sociale conditionering. Biologie heeft er niets mee te maken.

 Het was de leugen van de eeuw.

En toch werkte hun tactiek: Sekse- en genderrollen worden nu als primitief beschouwd. Het probleem is dat we ze niet hebben vervangen door iets beters; het enige wat we hebben gedaan, is een impasse en chaos veroorzaken. Mannen en vrouwen weten niet meer hoe ze moeten daten of zelfs niet meer hoe ze getrouwd moeten zijn. Wie zou wat moeten doen?

Wie zet de eerste stap? Wie betaalt er voor het eten? Wie zal de kinderen opvoeden? Wiens carrière moet voorrang krijgen? Dit zijn de conflicten van de moderne liefde die onze moeders en grootmoeders nooit onder ogen hebben hoeven zien. En ze zijn enorm groot.

Het is een antropologische waarheid dat man en vrouw verschillend en complementair zijn. Dit blijkt alleen al duidelijk uit het menselijk lichaam, maar de fysieke verschillen zijn niet het enige. Onze psychosociale en emotionele verschillen zijn ook belangrijk.

De seksuele aard van een vrouw is bijvoorbeeld heel anders dan die van een man. Vrouwen worden letterlijk gebonden door hun hoge oxytocinegehalte, terwijl mannen – die doordrenkt zijn van testosteron – gemakkelijk opgewonden raken  en daardoor beter in staat zijn emoties los te koppelen van seks. Bovendien is de identiteit van een vrouw onlosmakelijk verbonden met haar relaties – daarom kopen vrouwen romans en ademen ze bijna “rom coms”. De identiteit van een man is gekoppeld aan zijn werk. Zonder deze identiteit is hij verloren.

 In het Westen negeren we deze grote verschillen tussen de seksen. In plaats daarvan doen we alsof. We doen alsof vrouwen zonder enige verplichting  seks kunnen hebben en verder kunnen gaan met hun dag alsof er niets gebeurd is. We doen alsof vrouwen net zolang als mannen kunnen wachten met het stichten van een gezin. We doen alsof de reactie van een vrouw op het moederschap niet krachtig en intens zal zijn en uniek voor haar als vrouw. Wij pretenderen dit alles, ook al is de waarheid voor iedereen die er aandacht aan besteedt overduidelijk, namelijk dat vrouwen glorieus en aantoonbaar anders zijn dan mannen, zowel seksueel als anderszins.

 Om een relatie tot bloei te laten komen moet een koppel erkennen dat mannen en vrouwen evenveel waarde hebben, maar toch heel verschillend van aard zijn. Mannen zijn in het algemeen en voor het grootste deel mannelijk en hebben dus mannelijke kwaliteiten. Vrouwen zijn in het algemeen en voor het grootste deel vrouwelijk en hebben dus vrouwelijke kwaliteiten. Ja, er is overlap. Maar onze inherente neigingen negeren is vragen om een scheepslading aan conflicten en hartzeer.

 Het zijn de seksuele verschillen, of onze seksuele ongelijkheid, die de liefde doen werken. Als je ze omarmt, hoeft een vrouw niet te vragen waarom haar man doet wat hij doet. Ze weet waarom hij het doet: omdat hij een man is. Hetzelfde geldt voor de echtgenoot. Hij vraagt zich niet langer af waarom zijn vrouw doet wat zij doet. Ze doet dat, omdat ze een vrouw is. Als iedere sekse de liefdestaal van de andere leert kennen, zullen relaties heel soepel lopen.

Deze benadering van de liefde is veel bevrijdender – en zeker vruchtbaarder – dan de seksen te dwingen op dezelfde manier te denken en zich op dezelfde manier te gedragen om een fictief idee van gelijkheid aan te tonen.

Laatste nieuws: Het werkt niet. Het leidt er alleen toe dat mannen en vrouwen elkaar beconcurreren in plaats van elkaar te houden. Daarom falen hun relaties. Om duurzame liefde te vinden, moet je met de biologische stroom meegaan in plaats van ertegen in. Het is daar waar je vindt wat je zoekt.

 

door SUZANNE VENKER

Suzanne Venker is een auteur, columnist en relatiecoach bekend als De feministische “Fixer”. Als echtgenote van 20 jaar en moeder van twee, bevrijdt ze vrouwen van het gelijkheidsverhaal en inspireert ze hen om zich veilig te voelen in hun vrouwelijkheid en de moed te hebben om blijvende liefde te vinden. Haar meest recente boek, “The Alpha Female’s Guide to Men & Marriage“, helpt bazige vrouwen te leren hoe ze betere echtgenotes kunnen worden. Je kunt Suzanne vinden op TheFeministFixer.com

 

 

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN