Neil Pasricha herinnert ons aan wat echt belangrijk is in een chaotische wereld

Breng tijd door met familie. Geniet van de natuur. Lees boeken.

Dit zijn overduidelijk verstandige tips die je helpen te genieten van het leven, maar wanneer Neil Pasricha deze tips 60 keer per jaar op een groot podium voor een publiek van honderden vertelt, krijgt hij een daverend applaus.

“Weet je, de dingen die ik mensen leer, zijn zo vanzelfsprekend. Maar ik denk dat wanneer ze mij een staande ovatie geven, het is omdat ik hen help te herinneren wat echt belangrijk is in het leven”, zei Pasricha.

Pasricha brak records met zijn eerste TED-talk ‘The 3 A’s of Awesome‘, en nu blogt, schrijft en spreekt hij over de hele wereld over intentioneel leven. Deze Ted-talk plaatste hem in de categorie ‘motiverende spreker’, hetgeen hij eerst niet leuk vond, omdat het als een lege titel aanvoelde. Sindsdien heeft hij echter opnieuw geëvalueerd wat het is dat hij aan andere mensen te bieden heeft.

“Ik leer mensen eigenlijk gelukkig te zijn”, zei Pasricha. Hij doet geen onderzoek of enquêtes, maar hij leest elk positief psychologisch rapport dat hij te pakken kan krijgen en probeert die informatie te destilleren naar dingen die mensen in hun dagelijkse leven kunnen doen om de manier waarop ze leven te verbeteren.

“Het is zo duidelijk als ik zeg lees een boek. Lees een boek op echt papier. Denk je dat dat niet vanzelfsprekend is? Maar weet je hoeveel mensen het doen? Niemand! Niemand doet het!”

Het is waar – meer dan een kwart van de Amerikaanse volwassenen heeft het afgelopen jaar niet één boek gelezen, op welk medium dan ook, en de resultaten zijn er de afgelopen vier jaar niet beter op geworden. De typische Amerikaan leest vier boeken per jaar, als je ook audioboeken meetelt.

Misschien helpt het dat Pasricha een aantal onderzoeken kan aanhalen om het vanzelfsprekende te onderbouwen, de wijsheid die zo algemeen bekend is dat het intuïtief en gewoon gezond verstand lijkt.

“Enkele maanden geleden kwam ik na een toespraak van het podium af en een man, een 50-jarige goed geklede manager, komt naar me toe en zegt:” Wat is er mis met mijn zoon?”, vertelt Pasricha.

Hij stelde de man wat vragen, en ontdekte dat de zoon op de middelbare school een onderscheiden scholier was, aanvoerder van het voetbalteam, en ging studeren aan Duke University met een volledige beurs waar hij eervol afstudeerde. Toen kreeg hij op de eerste dag van zijn fulltime baan een onbeleefde e-mail van zijn baas. Hij ging naar huis, huilde in bed en belde zijn vader en zei dat hij de volgende dag niet naar zijn werk kon gaan – hij was te aangeslagen.

Schokkend als het klinkt, dit is niet langer ongebruikelijk. Het verhaal beaamt slechts een theorie van Pasricha: we verliezen het vermogen veerkrachtig te zijn.

Sta weer op

Pasricha heeft zijn eigen emotionele dieptepunt gehad – zijn vrouw zei destijds dat ze niet langer van hem hield en vroeg om een scheiding, en zijn beste vriend beroofde zich van zijn eigen leven; twee tragische gebeurtenissen die vrij snel na elkaar plaatsvonden.

Voor het eerst in zijn leven realiseerde hij zich: “Ik kan dit niet aan.”

Hij verloor veel gewicht, hij onderging veel therapie en hij begon met het schrijven van de “1000 Awesome Things-blog“, de nieuwste in een lange reeks websites die Pasricha had gemaakt. Uit het niets werd het een hit, leidde tot zijn TED talk en zijn pad van intentioneel leven.

“Ik werkte mezelf langzaam op vanuit dat gat, maar om eerlijk te zijn, herkende ik in mezelf iemand met een zeer lage veerkracht”, zei Pasricha.

Achteraf bekeken was het logisch.

“Ik ben opgegroeid in de jaren 80 – iedereen kreeg een gouden ster, iedereen kreeg een participatie-lintje en iedereen vertelde me dat ik geweldig was – en ik geloofde dat”, zei Pasricha.

Toen nam hij een kijkje naar het leven van zijn ouders en besefte dat zij ervaringen en zienswijzen hadden die een wereld van die van hem verwijderd waren.

“Ik zag in hun verhalen dat veerkracht eigenlijk een spier is die zij al hadden, en die ik uiteindelijk ging ontwikkelen toen ik niet anders kon, en dat we die vandaag de dag allemaal hard nodig hebben”, zei Pasricha.

Zijn nieuwste boek, “You Are Awesome: How to Navigate Change, Wrestle With Failure, and Live an Intentional Life”, gaat over veerkracht.

(Simon en Schuster)

Het feit is dat iedereen op een bepaald moment te maken zal krijgen met mislukking en zelfs tragedies, of het nu de dood van een geliefde is of een vreselijke scheiding. Het boek bestaande uit negen hoofdstukken, is een stapsgewijze gids, niet alleen om het je mogelijk te maken weer op te klimmen, maar om veerkrachtige spieren te kweken, zodat deze gewoonten een deugdzame cyclus mogelijk maken.

Waardeer je familie

Toen Pasricha tien jaar geleden zijn TED-toespraak hield, stopte hij midden in de toespraak, alleen maar om zijn ouders te introduceren.

“Mij is verteld dat ik de enige persoon in de geschiedenis ben die [dat doet]”, zei hij. “En ik deed dat enkel en alleen omdat in de Oost-Indiase cultuur, je ouders zo’n groot deel van je identiteit zijn. En ik dacht gewoon, hé ik krijg nooit meer een betere kans om hen te bedanken, dus heb ik dat gedaan.”

Het boek begint met een hoofdstuk over Pasricha’s moeder en eindigt met een hoofdstuk over zijn vader. Ze onthullen diepe en persoonlijke verhalen. Hij vertelt over het gearrangeerde huwelijk van zijn moeder met een man die ze één keer daarvoor ontmoette, over hoe ze haar eigen opleiding voor die van haar broers opgaf, en over het inpakken en verhuizen naar een geheel nieuw land waar ze de taal niet sprak en geen ziel kende, direct nadat ze haar familie had verlaten om te gaan trouwen.

Gedurende dit alles voegde zijn moeder telkens een “puntje-puntje-puntje” toe achter elke vermeende tegenslag. Ze kende helemaal niemand… nog niet. Ze veranderde haar verhaal.

De vader van Pasricha verhuisde naar het eerste land waar hij een acceptatiebrief van kreeg en ging ervan uit een levenslange student en leraar te worden. Elke situatie was een gelegenheid voor het maken van connecties en het leren van vreemden. Van hem leerde Pasricha “nooit, nooit te stoppen”.

“Dat zijn volgens mij werkelijke samenvattingen van één zin over hoe mijn ouders hun leven leefden”, zei Pasricha.

Hij geeft toe dat ze veel van hun levenservaringen voor hem hebben achtergehouden; het was pas op zijn 20ste, toen hij het idee had om ze, met hun toestemming, voor een camera te plaatsen en ze vijf uur lang diepgaand te interviewen, dat hij het volledige beeld te zien kreeg.

“Ik raad iedereen aan dit te doen”, zei hij. “Ik heb de video op mijn laptop en het is één van mijn meest waardevolle bezittingen, een urenlange video van mijn ouders. En door het interviewproces – omdat we eigenlijk nooit met onze ouders praten! We praten met onze ouders, maar hoe vaak vraag je: ‘Hoe was het om naar dit land te verhuizen? Hoe voelde het toen je hier landde? Hoe heb je hier leren rijden? Waar was je bang voor? Hoe heb je die angst leren verwerken? ‘”

“En toen bleek dat mijn ouders een zekere vrouw hadden leren kennen. Een 90-jarige buurvrouw genaamd Edith, die zich als het ware over hun ontfermde en hen leerde hoe ze babyspullen moesten kopen, omdat ze een baby kregen. Het waren zulke verhalen zoals over deze vrouw die ik anders nooit gehoord zou hebben”,zei hij.

En zulke dingen zijn niet alleen waardevol om te weten te komen als je ouders naar de andere kant van de wereld zijn verhuisd. Pasricha verwees naar onderzoeken die aantonen dat sociale connectie de belangrijkste drijfveer is voor geluk, en hoe de gelukkigste samenlevingen met de langste levensduur ter wereld die samenlevingen zijn waarin men waarde hecht aan familie. Maar toch doen we dat niet.

“We hebben ons familiegevoel verloren”, zei Pasricha. “We vliegen nu ergens naartoe voor een goede school, vliegen ergens anders naartoe voor een geweldige baan en vliegen weer ergens anders naartoe voor een geweldige promotie. Weet je wat het gevolg is? We zien elkaar alleen nog tijdens de feestdagen.”

“Blijf alsjeblieft dicht bij je familie wonen. Lunch met je moeder. Bezoek je zus op zondag. Zorg ervoor dat je schoonzussen en zwagers deel uitmaken van je leven”, zei Pasricha.

“De belangrijkste waarde die ik zou willen dat de samenleving omarmt, is je familie opnieuw waarderen – de waarde drastisch verhogen van het leven en het bezoeken van je moeder en je vader en je zus en je broers en je zonen en je dochters. Wees dichtbij hen. Anders is dit deels reden van de grote toenemende eenzaamheid.”

Wat leidt ons af

U hoeft echt alleen maar een smartphone te bezitten om vroeg of laat te beseffen dat deze is ontworpen om uw energie en aandacht te laten wegvloeien.

“Ik geloof dat de dader bij veel van de lage veerkracht eigenlijk de mobiele telefoon is”, zei Pasricha.

“Mobiele telefoons vermoorden ons. Mobiele telefoons zijn een verslaving die we vandaag allemaal delen, en ze brengen een dramatische stijging van onze angstniveaus teweeg, onze depressieniveaus en onze eenzaamheid.”

“Mobiele telefoons, hoewel ze ons enorme problemen bezorgen … zijn ze moordenaars van productiviteit; wanneer je op je mobiel bezig bent, besteed je volgens McKinsey 31 procent van je tijd aan het book-marken, prioriteren, schakelen tussen verschillende taken, wat betekent dat je eigenlijk niets doet! Je bent gewoon aan het beslissen wat je moet doen.”

Digitale schermen en hun blauwe licht verhinderen ook de werking van melatonine, waardoor de slaap op fysiek niveau wordt verstoord, en dan is er een hele reeks psychologische manieren waarop smartphones mensen beïnvloeden, inclusief wat Pasricha noemt; het vergelijken van ons dagelijks leven, de ‘director’s cut’, met iedereens ‘grootste hits’.  Het gevolg is angst, depressie en de lage veerkrachtigheid waar veel mensen last van hebben.

In plaats van de chemische beloningen van serotonine en oxytocine die we krijgen door ons te binden aan geliefden en in de natuur te zijn, streven we snelle bevrediging na bestaande uit dopamine stootjes door eindeloze meldingen totdat we onze plezierreceptoren verdoven en onze veerkrachtigheid doen verdwijnen.

Volgens sommige onderzoeken heeft ongeveer een derde van de studenten klinische angst, een kwart van de bevolking heeft een psychische aandoening en vier van de vijf mensen zijn eenzaam – de scores stijgen torenhoog sinds twee decennia. Deze pieken correleren niet alleen met de opkomst van de smartphone, maar veel onderzoek naar schermverslaving toont aan dat het een serieus en dringend probleem is.

“Ik zal je precies vertellen waarom ik weet dat het een probleem is – omdat ik absoluut verslaafd ben aan mijn mobiel”, zei Pasricha. “Ik ben zo verslaafd aan mijn mobiele telefoon dat de enige  uitvlucht die ik heb – mijn telefoon staat in nachtmodus en vliegtuigmodus, dat is gewoon hoe ik moet leven… mijn enige toevlucht is dat ik mijn telefoon aan mijn vrouw geef en haar zeg het voor me te verbergen.”

“Het is een enorm probleem. Ik weet dat het mijn veerkracht vermindert – zoals wanneer ik ’s avonds voor het slapen gaan met de telefoon bezig ben, zou ik niet moeten doen, maar als ik het wel doe – raad dan eens? Dan slaap ik verschrikkelijk slecht. Raad eens wat ik ’s ochtends wil doen? Naar mijn telefoon grijpen. Wat is mijn nep-voetbalscore? Heeft iemand mijn e-mail beantwoord? Hoeveel likes heeft mijn Instagram-bericht gekregen?”

“Ik maak me zorgen om mijn eigen kinderen. Hoe gaan we om met falen of hoe kijken we zelfs aan tegen falen?” vermelde hij.

“Waarom ik weet dat het een probleem is, is omdat ik er zelf last van heb. Ik heb dit boek voor mij en voor mijn kinderen geschreven”, zei Pasricha.“Voeg een puntje-puntje-puntje toe, verschuif je focus, weet je. Als mijn vrouw me vandaag zou verlaten, of als een kind sterft, of als mijn ouders in het ziekenhuis belanden of er gebeurt iets, moet ik mezelf er snel aan herinneren om het als een stap te zien; mijn focus verschuiven, mezelf een ander verhaal vertellen. Dit zijn manieren die ik zal hebben om verder te kunnen gaan.”

In onze chaotische wereld van constante communicatie, van eindeloze golven van ‘breaking news’ en verontrustende krantenkoppen, zijn zulke geheugensteuntjes noodzakelijk.

Eén van de dingen die Pasricha het vaakst wordt gevraagd, is hoe gelukkig te zijn.

“Mensen zijn vergeten dat het voorbeeld waarmee we zijn opgegroeid, wat gelukkig zijn betreft, beschadigd is – er werd ons geleerd dat groots werk tot groot succes leidt en dat zo ons geluk ontstaat”, zei hij. “Het blijkt dat het omgekeerd is, we moeten eerst gelukkig zijn, en dan verrichten we groots werk, en als we dan eenmaal het grote werk doen, zal er groot succes volgen.”

“Zodra mensen dat begrijpen – leer ik ze hoe het te verkrijgen,” zei Pasricha. Hij vertelt ze dingen te doen zoals het lezen van 20 pagina’s fictie, het verwijderen van sociale media, ’s avonds in je dagboek schrijven in plaats van op je telefoon te zitten en het maken van natuurwandelingen. Het klinkt eenvoudig en het werkt – als je het eenmaal doet.

Tijdens deze sessies vraagt ​​Pasricha meestal aan vrijwilligers om te gaan staan ​​en publiekelijk aan te kondigen deze dingen te gaan doen – een ander onderzoek zegt dat het publiekelijk uiten van zo’n toezegging ervoor zorgt dat men het ook veel vaker opvolgt – en hij ontvangt voortdurend e-mails van mensen die hem vertellen dat het heeft gewerkt.

“De overkoepelende term die ik gebruik om mijn eigen werk te definiëren luidt ‘intentioneel leven’”, zei hij. “Het enige waar ik mijn tijd aan besteed is denken, schrijven en spreken over hoe we de best mogelijke 30.000 levensdagen die we krijgen, kunnen leven.”

Door Catherine Yang, Epoch Times

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN