Opinie: ‘Wokeism’ is niet stoer, dat weten Chinezen maar al te goed

Laten we beginnen met een waar gebeurd verhaal dat zich in China afgespeeld.

Mr. Zhang (een pseudoniem) was in de jaren ’60 de leraar Engels van mijn vader op de middelbare school. Twintig jaar daarvoor werkte hij als tolk voor Amerikaanse verbindingsofficieren in China tijdens de Tweede Wereldoorlog. Omdat hij en zijn vrouw uit rijke families kwamen, leefden zij, nadat de Chinese Communistische Partij (CCP) de macht had overgenomen, een teruggetrokken leven om problemen te vermijden die zouden kunnen ontstaan door hun familieachtergrond en zijn werk met Amerikanen.

In 1966 begon de Culturele Revolutie. Jonge mensen werden aangemoedigd hun ouders te beschuldigen, aan te geven of zelfs in elkaar te slaan om hun toewijding aan de revolutie te bewijzen, of om zich te ontworstelen aan hun ongunstige familieachtergrond. Degenen die dat durfden te doen werden als helden beschouwd.

Ling (ook een pseudoniem), de tienerdochter van de heer Zhang en een klasgenoot van mijn vader, hing een poster op waarop ze haar ouders ervan beschuldigde de westerse wals te dansen en kapitalistische gedachten te hebben. Dat ontketende een heftige campagne tegen haar vader. Overal hingen posters die hem aanvielen en hem een “monster” noemden. Tijdens massabijeenkomsten werd de helft van zijn haar afgeschoren. Met een groot en zwaar bord om zijn nek, waarop zijn naam met rode inkt was doorgestreept, werd hij geslagen, bespuugd en vervloekt.

Als gevolg daarvan werd de zoon van meneer Zhang krankzinnig, leed de hele familie enorm en leefde Ling met een immens schuldgevoel. Twee jaar geleden, voor haar dood aan kanker, kwamen haar ouders haar bezoeken. Ze hield echter haar ogen gesloten en deed alsof ze sliep, omdat ze hen niet aan durfde te kijken.

Dit is slechts een van de miljoenen trieste verhalen die zich in China hebben afgespeeld: uiteengereten families, vrienden die vrienden verraden, leraren die door studenten worden doodgeslagen …

Soortgelijke scenario’s doen zich in elk communistisch land voor.

Nu gebeurt er iets soortgelijks in de Verenigde Staten.

Ook in Amerika

Helena Duke, een 18-jarige uit Massachusetts, maakte haar moeder publiekelijk belachelijk door op 6 januari een video van haar te delen tijdens het protest tegen het Amerikaanse Capitool. Het bericht ging viraal, waardoor Helena’s moeder haar baan verloor. Helena werd een “held” en haalde meer dan 73.000 dollar op toen ze Gofundme inschakelde om donaties te krijgen voor haar studie.

Helena is niet de enige. Volgens de media heeft de FBI sinds het Capitoolprotest van 6 januari meer dan 100.000 tips over de deelnemers ontvangen, de meeste van familie of vrienden.

Als je Helena’s Twitter-account of haar Gofundme-pagina doorzoekt, staat het vol met opmerkingen als “trots op je”, “juiste keuze”, “moedig”, enz.

Maar als een Chinese Amerikaan, heb ik een zwaar hart. Familiebanden zijn het meest kostbaar. Ze gaan voorbij aan politieke banden. Geen enkele NORMALE samenleving verheerlijkt het rapporteren van familieleden. Van keizerlijk China tot Westerse rechtssystemen sinds het oude Rome, er is wettelijke immuniteit van geheimhouding onder familieleden.

Confucius zei: “Mededogen is het kenmerkende element van de mensheid, en de grootste vorm daarvan is liefde voor familieleden.” De enige samenlevingen die het verraden van familieleden aanmoedigen zijn communistische en nazi-regeringen.

Hoe heeft de Verenigde Staten het zo ver laten komen?

Ik denk dat er twee redenen zijn: één korte termijn en één op lange termijn.

De korte termijn reden is de demonisering van conservatieven door de mainstream media. In feite is dit een standaard praktijk van communistische en nazi-regeringen. Voordat een bepaalde groep vervolgd wordt, wordt de propagandamachine op volle toeren aangewend om de groep te demoniseren, zodat het de mensen onverschillig laat wanneer de groep wreed wordt aangepakt, en hun familieleden de drang voelen om de banden met hen te verbreken om zichzelf te beschermen.

De vervolgde groep bestaat bijvoorbeeld uit landeigenaren, kapitalisten, intellectuelen, religieuze volgelingen, joden, of wie dan ook.

De lange termijn reden is de vernietiging van ethiek en de familiebanden sinds de jaren zestig. De jaren zestig vormden een keerpunt in de moderne geschiedenis, die een ongekende tegencultuurbeweging in gang zette, die van oost naar west trok. Opstandige jongeren in het Westen vereerden Karl Marx, Herbert Marcuse en voorzitter Mao, en zweerden de joods-christelijke beschaving en de traditionele cultuur, met inbegrip van familiebanden en ethiek, te vernietigen, net als hun tegenhangers in het Oosten. Hoewel ver van elkaar verwijderd, ondervonden het Westen en het Oosten op vergelijkbare momenten een soortgelijke ravage, die voortkwam uit dezelfde bron: het communisme.

Eigenlijk zijn we niet zo ver weg van een soort Culturele Revolutie 2.0 in Amerika.

Wanneer activisten van Black Lives Matter beelden van historische figuren neerhalen, op ze urineren en ze onthoofden, wat is dan het verschil met de Rode Garde van voorzitter Mao, die boeddhistische beelden verpletterde en geschriften verbrandde?

Als Antifa alles wil platbranden, en “een nieuwe wereld uit de as” wil doen herrijzen, wat is dan het verschil met het ideaal van de communisten om “de oude wereld kapot te maken?”

Wanneer “de politie te ontmantelen” de nieuwe politieke correctheid wordt, wat is dan het verschil met de wetteloosheid en de heerschappij van de Chinese Culturele Revolutie?

Wanneer de mainstream media de spreekbuis worden van de linkse ideologie, wat is dan het verschil met de propaganda-afdelingen in China en de Sovjet-Unie?

Wanneer de rassenkwestie overal gaat spelen, en blanke mensen worden beschouwd als geboren met “impliciete vooroordelen”, wat is dan het verschil met het indelen van mensen op grond van hun familieachtergrond, en het bestempelen van de kinderen van kapitalisten en landeigenaren als “bastaards”?

Voormalig president Ronald Reagan zei: “Vrijheid is nooit meer dan één generatie verwijderd van uitroeiing.” Als mensen hebben we allerlei zwakheden, zoals hebzucht, lust, egoïsme en ego. Maar het communisme, het spook, staart ons aan zonder met de ogen te knipperen, en stormt op ons af. Als we de strategie ervan niet kennen en er niets tegen ondernemen, zal het ons onze vrijheid ontnemen – en snel.

Door Jean Chen
Jean Chen komt oorspronkelijk uit China, en schrijft onder een pseudoniem om haar familie in China te beschermen.

De standpunten in dit artikel zijn de mening van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met de standpunten van The Epoch Times.

Origineel op 26 januari 2021 gepubliceerd op The Epoch Times: Opinion: Wokeism Isn’t Cool, Chinese People Know Too Well

 

 

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN