Oude Chinese verhalen: De gevolgen van een gebrek aan integriteit

In het Oude China, in de zogenaamde ‘Periode van Lente en Herfst’ (+/- 771 tot 476 v.Chr.) na de Zhou dynastie, was er een man genaamd Yufu. Hij wilde niet in armoede leven en zag veel van zijn vrienden rijk worden in de handel, dus besloot hij ook een poging te wagen. Hij ging eerst langs bij een vriend genaamd Jiran om advies te vragen hoe hij rijk kon worden. Jiran vertelde hem; “momenteel is er veel vraag naar lak, waarom plant je niet wat lakbomen *, je vangt het sap op en verkoopt het”.

Yufu was blij met de informatie en vroeg nog wat technieken om Chinese lakbomen te planten. Jiran stond hem geduldig te woord en beantwoordde al zijn vragen. Yufu ging naar huis en de volgende morgen was hij vroeg uit de veren en werkte hij tot laat in de avond. Uiteindelijk plantte hij een grote tuin met Chinese lakbomen aan.

Binnen 3 jaar waren de bomen groot genoeg en Yufu was blij. Met de productie van ongeveer 500 kilo zou hij veel geld kunnen verdienen. Hij was van plan om de lak in het naburige koninkrijk Wu te verkopen. De broer van zijn vrouw kwam op bezoek en vertelde Yufu: “Ik doe vaak zaken in het koninkrijk Wu. Ik weet dat er op de markt veel vraag is naar lak. Je kunt je investering daar dubbel en dwars terugverdienen.”

Yufu wilde erg graag rijk worden en vroeg hem hoe hij nog meer kon verdienen. Zijn zwager vertelde hem: “Lak is erg gewild in het koninkrijk van Wu. Ik zag veel lakverkopers de bladeren van de vernisboom koken. Om er meer van te kunnen verkopen lengen ze de lak aan met het sap van de bladeren, en zo verdienen ze meer geld. De mensen van Wu hebben dat niet in de gaten.” Toen Yufu dat hoorde ging hij nog harder aan de slag, en die nacht kookte hij meteen de bladeren. Hij nam het ingekookte sap van de bladeren en de lak mee naar het koninkrijk van Wu.

Chinese lakboom
Toxicodendron vernicifluum, of de Chinese lakboom. (Creative Commons-BY-SA-3.0 via Wikimedia Commons)

In die tijd waren de betrekkingen tussen de twee koninkrijken Wu en Yue zeer gespannen. Handelaren mochten niet reizen, dus lak was bij de inwoners van Wu inderdaad schaars. De lakhandelaren hoorden dat Yufu zijn lak kwam verkopen, dus ze waren zeer verheugd en kwamen hem aan de grens tegemoet. Ze verzorgden ook zijn verblijf. Toen de handelaren de lak zagen, waren ze verrast door de goede kwaliteit. Ze spraken een prijs af, verzegelden de lak en spraken een datum af voor de betaling en het ophalen van de lak.

Zodra de handelaren weg waren opende Yufu de verzegelde vaten, goot er wat lak uit voor latere verkoop, vulde het aan met het ingekookte sap, mengde het en verzegelde de vaten weer. Maar vanwege zijn haast, bleven er wat sporen achter van zijn daad. De volgende dag, kwamen de handelaren terug, en zagen ze dat de zegels verbroken waren geweest. Ze hadden een vermoeden wat er gaande was, verontschuldigden zich en vertrokken met een smoesje dat ze een aantal dagen later terug zouden komen.

Yufu wachtte enkele dagen in zijn hotel, maar ze kwamen niet terug. Na verloop van tijd bedierf zijn lak, omdat het met sap van het blad vermengd was. Uiteindelijk verkocht Yufu helemaal niets en raakte zijn lak van hoge kwaliteit zelfs bedorven. Toen de handelaren erachter kwamen, werd hij bekritiseerd; “Als handelaar moet je integer zijn, je mag niet rommelen met de kwaliteit van de goederen. Je bent zo laag gezonken, wie zal er nog medelijden met je hebben?” Yufu had niet genoeg geld om terug te keren naar zijn eigen koninkrijk, en er zat niets ander op dan te bedelen in het Wu koninkrijk. Hij werd veel uitgelachen en stierf uiteindelijk van de honger in het Wu koninkrijk.

* Chinese lak, ook wel vernis genoemd, wordt net als rubber van het sap van een boom gemaakt.
 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN