Waarom is het communisme kwaadaardig?

Communisme is niet slecht vanwege de geschatte 85 miljoen tot 100 miljoen doden veroorzaakt door marxistisch-leninistische regimes. Communisme is niet slecht vanwege de goelag van de Sovjet-Unie, de werkkampen van China of de killing fields van Cambodja.

Communisme is niet slecht vanwege het grote aantal door communisten ondersteunde terreurgroepen zoals de Palestine Liberation Organisation, het nieuwe volksleger van de Filipijnen, Peru Sendero Luminoso, of Umkhonto We Sizwe in Zuid-Afrika.

Communisme is niet slecht vanwege het massale hersenspoelen met propaganda van honderden miljoenen kinderen in het voormalige Sovjetblok, China, Cuba, Noord-Korea en Vietnam.

Het is niet vanwege de massale corruptie die in epidemische proporties voorkomt in ieder communistisch land. Het is niet vanwege de opzettelijke rassenconflicten die door communistische activisten over de hele wereld worden gezaaid. Het is niet vanwege de socialistische pseudo-wetenschap indoctrinatie; van Lysenko’s nep genetische theorieën uit het Stalin-tijdperk tot de huidige verraderlijke propaganda over “geslachtswisseling” of “door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde”.

Persoonlijke verantwoordelijkheid

Al het bovenstaande is ongekend verschrikkelijk, maar het zijn symptomen – niet de oorzaak – van het inherente kwaad van het communisme.

De reden dat het communisme het grootste kwaad is, is eenvoudig: het communisme is de grootste vijand van persoonlijke verantwoordelijkheid die ooit is uitgevonden.

Communisme verzwakt en vermindert persoonlijke prestaties. Als je dit eenmaal duidelijk ziet, wordt een schijnbaar onverklaarbaar – op communisme gestoeld – beleid opeens begrijpelijk. Elk communistisch beleid – van het minimumloon tot verplichte gezondheidszorg, tot huursubsidie – is ontworpen om persoonlijke verantwoordelijkheid te minimaliseren en te dwarsbomen.

Omgekeerd, individuen die persoonlijke verantwoordelijkheid nemen, worden leiders die anderen inspireren om controle over hun eigen leven te nemen. Individuen die persoonlijke verantwoordelijkheid nemen voor hun acties zijn verantwoordelijk voor hun gedrag, wat resulteert in betere relaties met anderen.

De positieve effecten van grotere persoonlijke verantwoordelijkheid zijn duidelijk in de Verenigde Staten. Elke prachtige uitvinding, elk geweldig kunstwerk, elke nieuwe medische innovatie, elke snelweg, elke succesvolle nieuwe onderneming en elke verbazingwekkende sportieve prestatie was het resultaat van innovatieve en ondernemende individuen.

Mensen die met succes tegen alcoholisme of drugsverslaving hebben gevochten, moeten op een gegeven moment persoonlijke verantwoordelijkheid voor hun omstandigheden hebben genomen. Persoonlijke verantwoordelijkheid is duidelijk in het individu wiens bloeiende bedrijf anderen voorziet van levensonderhoud, of een atleet die meedogenloos traint om het kampioenschap te winnen, of de student die verder gaat dan wat nodig is om een ​​studiebeurs te verkrijgen.

Dit zijn de mensen die de samenleving leiden naar grotere prestaties en een beter leven.

Persoonlijke verantwoordelijkheid is de ultieme manifestatie van vrije wil.

Zonder vrijheid kan er geen persoonlijke verantwoordelijkheid zijn. Zonder persoonlijke verantwoordelijkheid kan er geen individuele of sociale vooruitgang zijn. De mate van vrijheid die in een bepaalde samenleving bestaat, bepaalt het potentieel voor verhoogde persoonlijke verantwoordelijkheid en sociale vooruitgang. Niemand kan worden gedwongen om verantwoordelijk te zijn. Het is de keuze van het individu alleen.

Vrijheid schept de voorwaarden voor vooruitgang. Persoonlijke verantwoordelijkheid is de motor die potentieel omzet in realiteit. Grotere persoonlijke verantwoordelijkheid is de weg naar meer overvloed, meer keuze en een meer doelgericht en productief leven.

Het tegenovergestelde van persoonlijke verantwoordelijkheid

Mijden van persoonlijke verantwoordelijkheid leidt tot armoede, slavernij en precies het tegenovergestelde van goed: kwaad.

Weinig – eigenlijk geen – mensen kiezen direct voor het kwaad. Door te weigeren verantwoordelijkheid voor hun leven te nemen, worden ze – door een escalerende reeks compromissen en uitvluchten – in een bijna onontkoombare val getrokken. Zwakke mensen kunnen uiteindelijk criminelen worden. In een georganiseerde socialistische samenleving kunnen ze monsters worden.

Met lage niveaus van persoonlijke verantwoordelijkheid, is het afglijden naar het kwaad onvermijdelijk.

Het centrale credo van het communisme is: “Van ieder naar zijn vermogens, aan ieder naar zijn behoeften.”

Welke grotere aanval op persoonlijke verantwoordelijkheid zou iemand zich ooit kunnen voorstellen?

Verantwoordelijkheid impliceert in controle zijn. Je kunt niet verantwoordelijk worden gehouden voor wat je niet onder controle hebt. Een voertuig besturen of de hypotheek betalen of sparen voor de toekomst zijn allemaal voorbeelden van individuen die controle over hun leven nemen.

Maar als mensen met geweld verplicht worden de vruchten van hun arbeid af te geven aan anderen die verzaakt hebben iets te produceren, dan wordt hun prikkel om te produceren verzwakt. Omgekeerd, als mensen een ‘recht’ krijgen op de vruchten van de arbeid van anderen, hoe beïnvloedt dat dan persoonlijke verantwoordelijkheid?

Persoonlijke liefdadigheid in tegenstelling tot door de staat gemachtigde herverdeling van rijkdom

Echte particuliere liefdadigheidsinstellingen kunnen twee partijen helpen. Als het goed wordt gedaan, kan een welgesteld persoon een interactie aangaan met iemand die minder geluk heeft, ten voordele van beiden. Een deel van de ervaring en wijsheid die iemand heeft opgedaan, kan met een ander worden gedeeld. Dat is natuurlijke menselijke welwillendheid – het bloeit op in een vrije omgeving. Het is iets goeds.

De gedwongen herverdeling van rijkdom door het communisme leidt echter tot corruptie en verval.

In een dergelijk systeem wordt de verstrekker van rijkdom een ​​slaaf van krachten buiten zijn controle. Van nature heeft hij een hekel om te werken voor naamloze derde partijen. Hij heeft geen persoonlijke relatie met degenen die hij begunstigt, en wordt ontdaan van de kans om te zien dat zijn rijkdom ten goede komt aan anderen. Hij wordt beroofd van het ervaren van dankbaarheid voor zijn liefdadigheid. Hij ervaart geen van de geneugten van geven. Hij verliest zijn prikkel om ernaar te streven iets aan anderen te geven, en ontwikkelt mogelijk bitterheid en wrok.

De ‘begunstigde’ leert ook geen nieuwe vaardigheden of ideeën van de verstrekker. Er is geen trots of gevoel van voldoening in het nemen van verantwoordelijkheid voor zijn eigen leven en gezin. Hij kan een bitterheid en een arrogant overdreven gevoel van aanspraak en “recht hebben op” ontwikkelen om het diepe gevoel van zelfhaat te maskeren dat kan worden ervaren door degenen die afhankelijk zijn van anderen.

De tussenpersoon hierin is de bureaucraat die zijn tijd besteedt aan het beroven en vervolgen van degenen waar hij aanstoot aan neemt – de ‘rijken’ – om te kunnen geven aan diegenen wiens gunst hij wil verkrijgen en stem wenst te kopen.

De herverdeling van rijkdom is een cyclus van minachting – een cyclus die corruptie bevordert en haat, jaloezie en wrok veroorzaakt. Het ontmenselijkt en verzwakt de menselijke ziel. Dit is het begin van grootschalig kwaad.

Het besef van de corrosieve invloed van een afhankelijkheid van de overheid was in de Verenigde Staten ooit zo groot bij de bevolking, dat zelfs Franklin D. Roosevelt zich genoodzaakt voelde het aan te pakken in zijn State of the Union toespraak in 1935:

De lessen uit de geschiedenis, bevestigd door het bewijs direct voor mij, tonen onomstotelijk aan dat een constante afhankelijkheid van steun een spirituele desintegratie veroorzaakt die fundamenteel verwoestend inwerkt op de nationale vezel. Steun op deze manier uitdelen, is het toedienen van een narcoticum, een subtiele vernieler van de menselijke geest. Het is schadelijk volgens de voorschriften van een goed beleid. Het is in strijd met de tradities van Amerika. Er moet werk worden gevonden voor gezonde, maar arme werknemers.”

“De federale regering moet en zal stoppen met de kwestie van het geven van steun.”

Dus waarom is het communisme slecht?

Omdat communisme, socialisme en alle collectivistische filosofieën het individu – de kleinste en belangrijkste eenheid van de mensheid – verachten. Correctie: het individu is de mensheid.

In een vrije samenleving, waarin iedereen wordt beschouwd als enige verantwoordelijk te zijn voor zijn of haar eigen leven – en waarin elk leven heilig is – zijn misdaden zoals die plaatsvonden onder het 20e-eeuwse communisme of de mensenrechtenschendingen in communistische landen, ondenkbaar .

Alleen wanneer mensen worden gezien als slaven van de staat – om te worden uitgebuit of vertroeteld naar bureaucratische grillen – opent de deur zich voor massale terreur en afbraak.

Communisme is nooit gestorven

Communisme is niet in de eerste plaats een politieke kracht. Communisme is de manifestatie van een diepe psychologische en spirituele zwakte in de menselijke natuur, die zich ophoudt in afgunst en jaloezie. Het verlangen naar communisme – dat wil zeggen de noodzaak om afgeschermd te worden van iemands eigen tekortkomingen – leeft in de duistere kant van elk individu. Deze ‘donkere kant’ van de menselijke natuur is zo oud als de mensheid zelf. Daarom hebben degenen die dachten dat ze het einde van het communisme zagen na de val van de Berlijnse muur, zich jammer genoeg vergist.

Communisme heeft nooit gefaald. In feite was – en is het nog steeds – enorm succesvol. Communisten regeren nu over verschillende grote landen – China, Cuba, Vietnam en Noord-Korea – en zijn enorm invloedrijk in Rusland, het grootste deel van Latijns-Amerika, heel Afrika en een groot deel van Europa, en het verraderlijke monster heeft grote vooruitgang geboekt in de Amerikaanse federale overheid, in de moderne cultuur en op universiteitscampussen in heel de Verenigde Staten.

Het gestelde doel van het communisme – de “herverdeling van rijkdom” – was eenvoudigweg bedoeld om de zwakken te verleiden hun vrijheid op te offeren voor het uiteindelijke voordeel van enkelen.

Het eigenlijke doel van het communisme is wereldwijde dominantie, iets dat op zijn beurt de grootste, meest omvangrijke tirannie aller tijden zou creëren. De nieuwste manifestatie van het communisme zou niet alleen gekenmerkt worden door moordende dictators die doen denken aan de oude Sovjetunie, maar zou nu ook worden gekoppeld aan zeer efficiënte bewakingstechnologie, waardoor elke vorm van ontsnapping onmogelijk zou zijn.

Als deze laatste herhaling van het communisme slaagt, zal dat alleen zijn omdat te veel individuen bereid waren hun persoonlijke verantwoordelijkheid voor een illusoir gevoel van veiligheid op te geven.

De beste anti-communist is de volledig zelfverantwoordelijke persoon. Het enige echte tegengif voor het communisme is persoonlijke verantwoordelijkheid.

Door Trevor Loudon

Trevor Loudon is een auteur, filmmaker en openbaar spreker uit Nieuw-Zeeland. Al meer dan 30 jaar onderzoekt hij radicale linkse, marxistische en terroristische bewegingen en hun geheime invloed op de alledaagse politiek.

De meningen in dit artikel zijn de opinie van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de mening van The Epoch Times.

 
SOORTGELIJKE ARTIKELEN